ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਰੀ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਲਈ ਬੋਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਭਾਗ ਤੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਆਵਾਸ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਲੋਕ, — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਅਨੰਤ ਸਾਥੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਅਨੰਤ ਸਾਥੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਾਲਕ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਛੜਕਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਚਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਗੀ। ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਆਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਲਾਸ਼ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਪਰ ਲਾਸ਼ ਉਠੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਮਝੀ ਪਈ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਿਨਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਜੀਵ ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੋ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸाक्षੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰਚੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਦਾ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਮਨੂ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਰੂਪਵਾਨ ਤੇ ਅਰੂਪ, ਪਰਮ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਫਲ, ਤਪ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਸਭ ਤਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਵੈ-ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਕਰ-ਰੂਪ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਉਥੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਈ।