ਸਭ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਾਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ, ਉਹ ਓਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਣਜਾਣਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿ्णੁ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿ्णੁ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਐਸੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣ ਲੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ। ਵਿਨੁ ਸਭ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹਰੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਖਾਲੀ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਹੈ।" ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਗੱਲ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ, ਆਖੋ: ਵਿਨੁ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅੰਗ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਸਭ ਲੋੜੀਲੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਵਿਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਵేతਦਵੀਪ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਰਸਿਕ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੇ ਜੜ-ਚੇਤਨ ਸੰਸਾਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਸਭ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਆਰਜ਼ੂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਸਦਾ ਸਾਥੀ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਨੁ ਖੜੇ ਹਨ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਸਾਥੀ, ਦੋ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਹੁਣ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ—ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ—ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਗਏ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੁਰਦੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੂਰਤ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਜ਼ਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਉੱਠੀ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ। ਪਰ ਮੁਰਦਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ।