ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪ ਮੌਤ ਦੇ ਵੀ ਮੌਤ ਹਨ, ਮ੍ਰਿਤਿਉਂਜੈ, ਸਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਮੈਂ ਉਸ ਅਜੈਯ, ਸਦਾ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’’ ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਸੰਹਾਰਕ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੁਤਿ-ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਉਪਜੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਤੋਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਅਪਰਭਾਵੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੇੜੇ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੁਤਿ-ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪ ਹੀ ਧਰਮ ਸਵਰੂਪ, ਧਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਰਛਵੈ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਵਾਂ, ਗੋਆਲਿਆਂ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਤਨ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠੇ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚੌਵੀ ਨਾਂ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਏ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੇ ਹਰਿ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਗ-ਲੈਣ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੂਰਨ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ, ਤੇ ਸਭ ਰਮਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਯੁਗ ਤੇ ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ।