ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵੀ ਨੇ ਮਾਲਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਠੰਡੇ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲਪ ਲਾਉਣੀ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਪੁਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਮਾਲਵਤੀ ਨੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਢੰਗ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ।" ਉਹ ਸ਼ਲਾਭੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੀ, "ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਰੋਗ ਨੇ ਮਾਰਿਆ? ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰਿ!" ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਾਦਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗੰਧਰਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗੀ।" ਮਾਲਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣ—ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਆਈ।" ਉਹ ਦੱਸਦੀ, "ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।" ਮਾਲਵਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ—ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ!" ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਾਲਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਸੂਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਥੇ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।" ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਉਹ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਹੁਣ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਲਾਭੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਵੇਤਦਵੀਪ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਕੇਸ਼ਵ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਤਿਤਵ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹੀ।" "ਇਸ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਬਚਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਖੁਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਵਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, 'ਹਰੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ'—" "ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।" "‘ਵਿਸ਼ੀ’ pervasive (ਵਿਆਪਕਤਾ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਨੁ’ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਵਿਅਪਕਤਾ ਨੂੰ।" "ਚਾਹੇ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੁਧ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—" "ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਰਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਹੈ।" "ਸਮਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।" ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ, ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?" "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਇਜ?" "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਢੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੀਵ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ, ਮਨ, ਗਿਆਨ, ਚੇਤਨਾ, ਨੀਂਦ, ਦਇਆ, ਨਿਵੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ—" "ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, embodied one (ਸਰੀਰਧਾਰੀ) ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਬੇਨਤੀ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਲਵਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਜਾਗਰ ਹੋਈ।