ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੇ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਨੌਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆਕ ਆਕਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਜਨਮ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਵਾਤ, ਪਿੱਤ ਅਤੇ ਕਫ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਨ: ਪਾਂਡੂ, ਕਮਲਾ, ਕੁਸ਼ਠ, ਸ਼ੋਥ, ਪਲੀਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਲਕ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਤ੍ਰ ਰੋਗ, ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਭ੍ਰਮਰੀ, ਤ੍ਰਿਦੋਸ਼ਕ ਰੋਗ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸੂਚੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਉਪਾਏ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋ ਲੈਂਦਾ, ਕਸਰਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਲਕਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਖੱਡ ਦਾ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੀਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ, ਉਹ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਠੰਢੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਗਰਮ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਸ, ਨਵਾਂ ਚੌਲ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦਾ ਦੁੱਧ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭੁੱਖ ਵੇਲੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਲੱਗਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਗੁੜ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਸੁੱਕਾ ਮਾਸ, ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ, ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਵਧੀਕ ਪੁਰਾਣਾ ਦਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਖਾਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਤੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਵੈਸ਼ਿਆ, ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਬੁੱਢੀ ਦਲਾਲਣ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਗ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀਤਾ ਪੱਕੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਪ ਤੋਂ ਹੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਯ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਦীক্ষਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੁੱਢ ਜ਼ੁਕਾਮ (ਜਵਰ) ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰੋਗ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭੁੱਖ ਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜਾਂ ਤਾੜ ਜਾਂ ਬੈਲ ਦਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਭਾਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਰਵਾ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਧਣੀਆ ਪੀਸ ਕੇ ਚੀਨੀ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੱਕਾ ਬੈਲ ਜਾਂ ਤਾੜ ਦਾ ਫਲ, ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਖਾਧੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿੱਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ, ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਖਾਣਾ, ਛਾਛ, ਪੱਕਾ ਕੇਲਾ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾਰੀਅਲ ਪਾਣੀ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਣੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਮੂਲੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਕਫ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਆਚਰਨ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।