ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମଦ୍ଭୁତମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଲେ ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵୈକୁଂଠତୋ ଗମ୍ଯଂ ପଂଚାଶତ୍କୋଟିଯୋଜନମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଉପରେ, ପଥ ପଞ୍ଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନ ଯାଏ ।
ତମନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଦେଵାସ୍ତେ ଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ସେଠାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଯେପରି ନୁହେଁ, ଦେବତାମାନେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସରିତ୍ତୀରଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ନଦୀ କୂଳକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅପାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯପରମମଣିରତ୍ନାକରାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ, ଏବଂ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ମଣିରତ୍ନର ଏକ ଏକ ଆଗାର ଥିଲା।
ପ୍ରଵାଲାଂକୁରମୁଦ୍ଭୂତଂ କୁତ୍ରଚିତ୍ସୁମନୋହରମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରବାଳ ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଗମ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିଲା।
ଵିଧେରଦୃଶ୍ଯାମାଶ୍ଚର୍ଯ ନିଧିଶ୍ରେଷ୍ଠାକରାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ବିଧି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରତ୍ନ ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।
କୁତ୍ରଚିଚ୍ଚ ମରକତାକରଶ୍ରେଣୀସମନ୍ଵିତମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମାରକତ ମଣିର ଖଣିର ଶୃଙ୍ଖଳା ଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯପୀତଵର୍ଣାଭଂ ମଣିଶ୍ରେଣ୍ଯାକରାନ୍ଵିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ମଣିର ଶୃଙ୍ଖଳା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁତ୍ର ନିର୍ଵଚନୀଯାନାଂ ମଣୀନାମାକରଂ ପରମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ନୁହେଁ ଏମିତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିର ଖଣି ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ପରମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଜଗ୍ମୁସ୍ତତ୍ପାରମୀଶ୍ଵରାଃ
ଏହି ଅପୂର୍ବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ସେଠାର ଅପାର ପାରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାରିଜାତତରୂଣାଂ ଚ ଵନରାଜିଵିରାଜିତମ୍
ପାରିଜାତ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
କୋଟିଯୋଜନମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଦୈର୍ଘ୍ଯଂ ଦଶଗୁଣୋତ୍ତରମ୍
ତାହାର ଉଚ୍ଚତା କୋଟି ଯୋଜନା ଏବଂ ଲମ୍ବରେ ତାହାର ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ଥିଲା।
ପ୍ରାକାରାକାରମସ୍ଯୈଵ ଶିଖରେ ରାସମଂଡଲମ୍
ତାହାର ଶିଖରରେ ପ୍ରାକାର ଭିତରେ ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନସହସ୍ରେଣ ପୁଷ୍ପିତେନ ସୁଗଂଧିନା
ସେଠାରେ ହଜାର ଫୁଲ ଉଦ୍ୟାନ ଫୁଲିଥିଲା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା।
ସୁରତ ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଯୁକ୍ତୈ ରାଜିତଂ ରତିମଂଦିରୈଃ
ସେଠାରେ ଭୋଗବିଳାସ ପାଇଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭରିଥିବା ରତିମନ୍ଦିର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ରତ୍ନସୋପାନଯୁକ୍ତେନ ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶେନ ଚ
ମଣିରେ ତିଆରି ଶୋଭାମୟ ସିଢ଼ି ଏବଂ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କଳଶ ଥିଲା।
ସିଂଦୂରଵର୍ଣମଣିଭିଃ ପରିତଃ ଖଚିତେନ ଚ
ଚାରିପାଖରେ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ମଣି ଲଗାଯାଇଥିଲା।
ରତ୍ନପ୍ରାକାରସଂଯୁକ୍ତମଣିଭେଦୈର୍ଵିରାଜିତମ୍
ରତ୍ନ ପ୍ରାକାର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣି ଦ୍ୱାରା ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ରଜ୍ଜୁଗ୍ରଂଥିସମାଯୁକ୍ତରସାଲପଲ୍ଲଵାନ୍ଵିତୈଃ । ପରିତଃ କଦଲୀସ୍ତଂଭସମୂହୈଶ୍ଚ ସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ଦୌରି ଗଠି ଲଗାଯାଇଥିବା ତରୁଣ ଶାଳ ଗଛର ଶାଖା ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ କଦଳୀ ଗଛର ଗୋଛ ଥିଲା।
ଶୁକ୍ଲଧାନ୍ଯପର୍ଣଜାଲଫଲଦୂଵାଂର୍କୁରାନ୍ଵିତମ୍
ଶୁଭ୍ର ଧାନ୍ୟ, ପତ୍ର, ଫଳ, ଦୁର୍ବା ଓ ଆମ୍ବ ମୁଞ୍ଚିର ସଜାଣା ଥିଲା।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ଗୋପକନ୍ଯାନାଂ ସମୂହୈଃ କୋଟିଶୋ ମୁନେ
ମୁନି, ଏହା ଅସଂଖ୍ୟ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘେରା ଥିଲା।
ରତ୍ନାଂଗୁଲୀଯଲଲିତୈର୍ହସ୍ତାଂଗୁଲିଵିରାଜିତୈଃ
ତାଙ୍କର ହାତ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି ଚମକୁଥିଲା।
ଭୂଷିତୈ ରତ୍ନଭୂଷାଭିଃ ସଦ୍ରତ୍ନମୁକୁଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ
ମଣିର ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଣିମୁକୁଟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ସିଂଦୂରବିଂଦୁନା ସାର୍ଦ୍ଧମଲକାଧଃସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ
ସିନ୍ଦୂର ଟିକିରେ ଓ ମାଥାର ତଳ ଭାଗର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ଶରତ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାନାଂ ଶୋଭାମୋଷଣଲୋଚନୈଃ
ଶରତ ଋତୁର ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମର ଶୋଭାକୁ ହରିନେଇଥିବା ଆଖି ଥିଲା।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲମାଲତୀମାଲାଜାଲୈଃକବରଶୋଭିତୈଃ ଚାରୁଣା ଗମନେନୈଵ ଗଜଖଂଜନଗଂଜନୈଃ
ଖିଲିଥିବା ମାଲତୀ ମାଳାରେ ଚୁଲି ସଜିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚାଲ ହାତୀ, ହଂସ ଓ ଖଞ୍ଜନ ପକ୍ଷୀ ପରି ମନୋହର ଥିଲା।
ଵକ୍ରଭ୍ରୂଭଂଗସଂଯୋଗଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣସ୍ମିତସମନ୍ଵିତୈଃ
ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟି ବାଙ୍କା, ହସ ମୃଦୁ ଓ ମୁହଁର ଭାବ ନିମ୍ନ।
ଖଗେଂଦ୍ରଚଂଚୁଶୋଭାଢ୍ଯନାସିକୋନ୍ନତଭୂଷିତୈଃ
ପକ୍ଷୀରାଜଙ୍କ ଠୁଣ୍ଠି ପରି ଉଁଚ ଓ ଶୋଭାମୟ ନାକ ଥିଲା।
ନିତମ୍ବକଠିନଶ୍ରୋଣୀପୀନଭାରଭରାନତୈଃ
ତାଙ୍କର କଟି ଦୃଢ଼ ଓ ନିତମ୍ବ ଭାରି ଓ ମୋଟା ଥିଲା, ତାହା ଭାରରେ ଅଳ୍ପ ଭାଙ୍ଗି ଥିଲା।