ଵୈକୁଂଠଂ ପରମଂ ଧାମ ଜରାମୃତ୍ଯୁହରଂ ପରମ୍ କୋଟିଯୋଜନମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାତ୍ସନାତନମ୍
ବୈକୁଠ, ପରମ ନିବାସ, ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରେ, ପରମ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ କୋଟି ଯୋଜନ ଉପରେ, ଶାଶ୍ୱତ—
ଵର୍ଣନୀଯଂ ନ କଵିଭିର୍ଵିଚିତ୍ରଂ ରତ୍ନନିର୍ମିତମ୍
କବିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଅଦ୍ଭୁତ, ରତ୍ନରେ ତିଆରି—
ତେ ମନୋଯାଯିନଃ ସର୍ଵେ ସଂପ୍ରାପୁସ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସମସ୍ତେ ମନରେ ଯାଇ, ସେ ମନୋହର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତମ୍
ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ—
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଂଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତମ୍
ଯୁଗଳ ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳରେ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଚମକୁଥିଲା ।
ଶାଂତଂ ସରସ୍ଵତୀକାଂତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଧୃତପଦାଂବୁଜମ୍
ଶାନ୍ତ, ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ପଦକମଳକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ସୁନଂଦନଂଦକୁମୁଦୈଃ ପାର୍ଷଦୈରୁପସେଵିତମ୍ ପରମାନଂଦରୂପଂ ଚ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ ଓ କୁମୁଦ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ପରମ ଆନନ୍ଦର ରୂପ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ।
ତଂ ପ୍ରଣେମୁଃ ସୁରେଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ମୁନେ ପରମାନଂଦଭାରାର୍ତାଃ ପୁଲକାଂଚିତଵିଗ୍ରହାଃ
ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ହର୍ଷରେ ଭରି ଉଠିଲା ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ନମାମି କମଲାକାଂତଂ ଶାଂତଂ ସର୍ଵେଷ୍ଟମଚ୍ଯୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ କମଳାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ମନଵଶ୍ଚ ମୁନୀଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ମାନୁଷାଶ୍ଚ ଚରାଚରାଃ
ମନୁମାନେ, ମୁନିମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜୀବ ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ଅନାଦିମାଦିମାନଂଦରୂପିଣଂ ସର୍ଵରୂପିଣମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଅନାଦି, ଆନନ୍ଦର ଆଦି, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ ।
ଅଣିମାଦିକସିଦ୍ଧୀନାଂ କାରଣଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ଅଣିମା ଆଦି ସିଦ୍ଧିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା କାରଣ ।
ଵେଦେ ନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଯତ୍ତନ୍ନିର୍ଵକ୍ତୁଂ ଚ କଃ କ୍ଷମଃ
ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି, ତାହାକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବ ?
ତଦତିରିକ୍ତଂ ସ୍ତଵନଂ କିମହଂ ସ୍ତୌମି ନିର୍ଗୁଣମ୍
ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁଣଗାନ କିପରି କରିବି ? ନିର୍ଗୁଣଙ୍କୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ନନା କରିବି ?
ପଠିତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ଦୁର୍ଗାଦ୍ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚ ଲଭେନ୍ନରଃ
ଏହା ପଠିଲେ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଜିନିଷ ପାଇଁଥାଏ ।
ଗୋଲୋକଂ ଯାତ ଯୂଯଂ ଚ ଯାମି ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରିଯା ସହ
ତମେମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ଶ୍ରୀ ସହିତ ପରେ ଯାଇବି ।
ଏତେ ଯାସ୍ଯଂତି ଗୋଲୋକେ ତଥା ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତା ଚ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାସ୍ଯଂତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏମାନେ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବେ, ଦେବୀ ସରସ୍ବତୀ ଓ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପରେ ଯିବେ ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋଽହଂ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସକୃତ୍
ନାରାୟଣ, କୃଷ୍ଣ ଓ ମୁଁ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥାଉ ।
କଲାକଲାଂଶକଲଯା ସୁରାସୁରନରାଦଯଃ
କଳା ଓ ଅଂଶ କଳା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ।
ଵଯଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଗମିଷ୍ଯାମଃ ସର୍ଵେଷାମିଷ୍ଟସିଦ୍ଧଯେ
ଆମେ ପରେ ଯିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଗୋଲୋକମଦ୍ଭୁତମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇଲେ ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵୈକୁଂଠତୋ ଗମ୍ଯଂ ପଂଚାଶତ୍କୋଟିଯୋଜନମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଉପରେ, ପଥ ପଞ୍ଚାଶ କୋଟି ଯୋଜନ ଯାଏ ।
ତମନିର୍ଵଚନୀଯଂ ଚ ଦେଵାସ୍ତେ ଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ସେଠାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଯେପରି ନୁହେଁ, ଦେବତାମାନେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସରିତ୍ତୀରଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ନଦୀ କୂଳକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅପାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।
ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯପରମମଣିରତ୍ନାକରାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ, ଏବଂ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ମଣିରତ୍ନର ଏକ ଏକ ଆଗାର ଥିଲା।
ପ୍ରଵାଲାଂକୁରମୁଦ୍ଭୂତଂ କୁତ୍ରଚିତ୍ସୁମନୋହରମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରବାଳ ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଗମ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିଲା।
ଵିଧେରଦୃଶ୍ଯାମାଶ୍ଚର୍ଯ ନିଧିଶ୍ରେଷ୍ଠାକରାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ବିଧି ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରତ୍ନ ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା।
କୁତ୍ରଚିଚ୍ଚ ମରକତାକରଶ୍ରେଣୀସମନ୍ଵିତମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ମାରକତ ମଣିର ଖଣିର ଶୃଙ୍ଖଳା ଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯପୀତଵର୍ଣାଭଂ ମଣିଶ୍ରେଣ୍ଯାକରାନ୍ଵିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ମଣିର ଶୃଙ୍ଖଳା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁତ୍ର ନିର୍ଵଚନୀଯାନାଂ ମଣୀନାମାକରଂ ପରମ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ନୁହେଁ ଏମିତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିର ଖଣି ଥିଲା।