ଯଥାଽସୁରାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦଶା ନିତ୍ଯଂ ନିଂଦଂତି ସଂତତମ୍
ଯେପରି ଅସୁର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଏକାପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେପରି।
ଗୋପ ଵ୍ରଜାସୁରୀଂ ଯୋନିଂ ଗୋଲୋକାଚ୍ଚ ବହିର୍ଭଵ 4.3.
ହେ ଗୋପ, ବ୍ରଜର ଅସୁରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନିଅ ଏବଂ ଗୋଲୋକରୁ ବାହାରିଯା।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଵାପ ଵିରରାମ ଚ
ନୃତ୍ୟର ମହାରାଣୀ କୁ ଏପରି କହି, ସେ ଶୋଇ ପଡିଲେ ଏବଂ ଚୁପ ହେଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ କୋପେନ ସ୍ଫୁରିତାଧରଃ ଶ୍ରୀଦାମୋଵାଚ ମାନୁଷ୍ଯା ଇଵ କୋପସ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ମାନୁଷୀ ଭୁଵି
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀଦାମ ର ତିଆଁ ରୋଷରେ କମ୍ପିଥିଲା । ସେ କହିଲେ — 'ତୁମର ରୋଷ ଏକ ମାନବ ଭଳି; ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ମାନବୀ ହେବୁ ।'
ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଦେହୋ ମଯା ଶପ୍ତା ତ୍ଵମଂବିକେ
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଆମ୍ବିକା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି ।
ମୂଢା ରାପାଣପତ୍ନୀ ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଜଗତୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ମୂଢ଼ ରାପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତୁମକୁ ଏପରି କହିବେ ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାଯୋଗୀ ରାଧାଶାପେନ ଗର୍ଭଜଃ
ରାଧାଙ୍କର ଶାପରେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ମହାଯୋଗୀ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ ।
ଭଵିତା ତେ ଵର୍ଷଶତଂ ଵିଚ୍ଛେଦୋ ହରିଣା ସହ
ହରିଙ୍କୁ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଅଲଗା ରହିବା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ହେବ ।
ତାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନତ୍ଵା ଚ ସ ଜଗାମ ହରେଃ ପୁରଃ
ଏପରି କହି, ସେ ନମସ୍କାର କରି, ହରିଙ୍କର ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାତ୍ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ରୁରୋଦ ଚ ଭୃଶଂ ପୁନଃ
ପରେ, ସବୁ କ୍ରମରେ, ସେ ଫେରି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
ନ ଜେତା ତେ ତ୍ରିଭୁଵନେ ହ୍ଯସୁରେଂଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଦାନବମାନ୍ୟର ରାଜା ହେବେ ନାହିଁ ।
ଆଗମିଷ୍ଯସି ପଂଚାଶଦ୍ଯୁଗାଂତେ ତୁ ମମାଶିଷା 4.3.
ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପଞ୍ଚାଶି ଯୁଗ ଶେଷରେ ତୁମେ ଫେରିବେ ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିରହିତଂ ମାଂ ଚ କଦାଚିନ୍ନ କରିଷ୍ଯସି
ତୁମର ଭକ୍ତି ଛାଡି ମୋତେ କେବେ ଅନ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ପଶ୍ଚାଜ୍ଜଗାମ ସା ଦେଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ ।
ଶ୍ରୀଦାମାଽପି ଚ ତାଂ ନତ୍ଵା ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ
ଶ୍ରୀଦାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ ।
ଗତେ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନି ସା ଦେଵୀ ଜଗାମେଶ୍ଵରସନ୍ନିଧିମ୍
ଶ୍ରୀଦାମ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କର ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ।
ଶୋକାତୁରାଂ ଚ ତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ବୋଧଯାମାସ ପ୍ରେଯସୀମ୍
ଶୋକରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କୃଷ୍ଣ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ ।
ରାଧା ଜଗାମ ଧରଣୀଂ ଵାରାହେ ହରିଣା ସହ
ରାଧା ହରିଙ୍କୁ ବରାହ ରୂପରେ ସାଙ୍ଗ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଗଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଖ୍ଯାନମଂଗଲମ୍
ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ସମସ୍ତ କହାଯାଇଛି ।
ଆଜଗାମ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ଜଗତ୍ନାଥ ଆସିଲେ; ବେଦ ଜଣା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କହ ।
ଭୃଶଂ ବଭୂଵ ଶୋକାର୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଅତି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା ।
ସୁରୈଶ୍ଚାସୁରସଂତପ୍ତୈର୍ଭୃଶମୁଦ୍ଵିଗ୍ନମାନସୈଃ
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣାଭିତ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ମନରେ ସେ ସହିତ ଗଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ତସ୍ଯାଂ ଦେଵେଶଂ ଜ୍ଵଲଂତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେଠି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲା ।
ଅପ୍ସରୋଗଣନୃତ୍ଯଂ ଚ ପଶ୍ଯଂତଂ ସସ୍ମିତଂ ମୁଦା
ସେ ହସି ହସି ଆପ୍ସରାମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଜପଂତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯକ୍ଷରଦ୍ଵଯମ୍
ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, 'କୃଷ୍ଣ' ଏହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସା ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚତୁରାନନମ୍ ସାଽଶ୍ରୁପୂର୍ଣା ସପୁଲକା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ରୁରୋଦ ଚ
ଭକ୍ତିରେ, ଦେବମାନେ ସହିତ ସେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ, ରୋମାଞ୍ଚିତ ଶରୀରରେ, ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ ।
ତାମୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା କଥଂ ସ୍ତୌଷି ଚ ରୋଦିଷି
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ ଏବଂ କାନ୍ଦୁଛ?'
ସୁସ୍ଥିରା ଭଵ କଲ୍ଯାଣି ଭଯଂ କିଂ ତେ ମଯି ସ୍ଥିତେ
'ଶାନ୍ତ ହେଉ, ଶୁଭେ; ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ?'
କଥମାଗମନଂ ଦେଵା ଯୁଷ୍ମାକଂ ମମ ସନ୍ନିଧିମ୍
'ଦେବମାନେ, ମୋ ସମ୍ନିଧିକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?'
ଭାରାକ୍ରାଂତା ଚ ଵସୁଧା ଦସ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତା ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ
'ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀ ଭାରରେ ଦବିଗଲା, ଆମେ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ।'