ଧର୍ମଃପାତା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସାକ୍ଷୀ ଚ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଧର୍ମ ଏବଂ ପାତା, ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ଜଗତର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସୀ ଯଃ ପାତା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୁଃ 4.3.
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେହି ପାତା ହେଉଛନ୍ତି ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାପକ ନାଥ।
ସୁରାସୁରମୁନୀଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ମନଵୋ ମାନଵା ବୁଧାଃ
ଦେବ, ଅସୁର, ମହାଋଷି, ମନୁ, ମାନବ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ରୋଷଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭଜ ପାଦାଂବୁଜଂ ହରେଃ
ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡି, ହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭଜନ କର।
ନିମେଷମାତ୍ରାଦସ୍ଯୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ପତିତ ହେଇପାରନ୍ତି।
ଏଵମଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତମାଯୁର୍ଯସ୍ଯ ଜଗଦ୍ଵିଧେଃ
ଏଭଳି, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କେଵଲଂ କଟୁମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କର କଠୋର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଉଚ୍ଚ୍ୱଳ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରାସର ରାଣୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ବହିର୍ଗତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ହ ନିଷ୍ଠୁରମ୍
ରାସର ରାଣୀ ବାହାରକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବରେ କହିଲେ।
ରେରେ ଜାଲ୍ମ ମହାମୂଢ ଶୃଣୁ ଲॆପଟକିଂକର
ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ବଡ଼ ମୂଢ଼, ଶୁଣ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କର ଦାସ।
ତ୍ଵଦୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ନ ହ୍ଯସ୍ମାକଂ ଵ୍ରଜାଧମ
ତୁମର ନାଥ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଆମର ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ବ୍ରଜର ନିମ୍ନ।
ଯଥାଽସୁରାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦଶା ନିତ୍ଯଂ ନିଂଦଂତି ସଂତତମ୍
ଯେପରି ଅସୁର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଏକାପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେପରି।
ଗୋପ ଵ୍ରଜାସୁରୀଂ ଯୋନିଂ ଗୋଲୋକାଚ୍ଚ ବହିର୍ଭଵ 4.3.
ହେ ଗୋପ, ବ୍ରଜର ଅସୁରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନିଅ ଏବଂ ଗୋଲୋକରୁ ବାହାରିଯା।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଵାପ ଵିରରାମ ଚ
ନୃତ୍ୟର ମହାରାଣୀ କୁ ଏପରି କହି, ସେ ଶୋଇ ପଡିଲେ ଏବଂ ଚୁପ ହେଲେ ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ କୋପେନ ସ୍ଫୁରିତାଧରଃ ଶ୍ରୀଦାମୋଵାଚ ମାନୁଷ୍ଯା ଇଵ କୋପସ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ମାନୁଷୀ ଭୁଵି
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀଦାମ ର ତିଆଁ ରୋଷରେ କମ୍ପିଥିଲା । ସେ କହିଲେ — 'ତୁମର ରୋଷ ଏକ ମାନବ ଭଳି; ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ମାନବୀ ହେବୁ ।'
ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଦେହୋ ମଯା ଶପ୍ତା ତ୍ଵମଂବିକେ
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, ଆମ୍ବିକା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି ।
ମୂଢା ରାପାଣପତ୍ନୀ ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଜଗତୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ମୂଢ଼ ରାପଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତୁମକୁ ଏପରି କହିବେ ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାଯୋଗୀ ରାଧାଶାପେନ ଗର୍ଭଜଃ
ରାଧାଙ୍କର ଶାପରେ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ମହାଯୋଗୀ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବେ ।
ଭଵିତା ତେ ଵର୍ଷଶତଂ ଵିଚ୍ଛେଦୋ ହରିଣା ସହ
ହରିଙ୍କୁ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଅଲଗା ରହିବା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ହେବ ।
ତାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନତ୍ଵା ଚ ସ ଜଗାମ ହରେଃ ପୁରଃ
ଏପରି କହି, ସେ ନମସ୍କାର କରି, ହରିଙ୍କର ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାତ୍ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ରୁରୋଦ ଚ ଭୃଶଂ ପୁନଃ
ପରେ, ସବୁ କ୍ରମରେ, ସେ ଫେରି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
ନ ଜେତା ତେ ତ୍ରିଭୁଵନେ ହ୍ଯସୁରେଂଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଦାନବମାନ୍ୟର ରାଜା ହେବେ ନାହିଁ ।
ଆଗମିଷ୍ଯସି ପଂଚାଶଦ୍ଯୁଗାଂତେ ତୁ ମମାଶିଷା 4.3.
ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପଞ୍ଚାଶି ଯୁଗ ଶେଷରେ ତୁମେ ଫେରିବେ ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିରହିତଂ ମାଂ ଚ କଦାଚିନ୍ନ କରିଷ୍ଯସି
ତୁମର ଭକ୍ତି ଛାଡି ମୋତେ କେବେ ଅନ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ପଶ୍ଚାଜ୍ଜଗାମ ସା ଦେଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ ।
ଶ୍ରୀଦାମାଽପି ଚ ତାଂ ନତ୍ଵା ରୁରୋଦ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ
ଶ୍ରୀଦାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ ।
ଗତେ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନି ସା ଦେଵୀ ଜଗାମେଶ୍ଵରସନ୍ନିଧିମ୍
ଶ୍ରୀଦାମ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ସେ ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କର ସମ୍ନିଧିକୁ ଗଲେ ।
ଶୋକାତୁରାଂ ଚ ତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ବୋଧଯାମାସ ପ୍ରେଯସୀମ୍
ଶୋକରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କୃଷ୍ଣ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ ।
ରାଧା ଜଗାମ ଧରଣୀଂ ଵାରାହେ ହରିଣା ସହ
ରାଧା ହରିଙ୍କୁ ବରାହ ରୂପରେ ସାଙ୍ଗ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଗଲେ ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାଖ୍ଯାନମଂଗଲମ୍
ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ସମସ୍ତ କହାଯାଇଛି ।
ଆଜଗାମ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ଜଗତ୍ନାଥ ଆସିଲେ; ବେଦ ଜଣା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କହ ।