କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ପ୍ରେମ୍ଣା ରାଧିକାଯାଂ ହରିଂ ମୁନେ
କିଛି ଗୋପୀ ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରୁ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁନି।
କାଶ୍ଚିଦିତ୍ଯୂଚୁରୀଶଂ ଚ ପରିହାସପରଂ ଵଚଃ
କିଛି ଗୋପୀ ମଜା କରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ହରିଂ ସସ୍ମିତଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ 4.3.
କିଛି ଗୋପୀ ହସୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ପ୍ରାଣନାଥଂ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୁରକ୍ଷରମ୍
କିଛି ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ଵିଭୁଂ ଵ୍ରଜ ସ୍ଥାନାଂତରଂ ହରେ
କିଛି ଗୋପୀ ବ୍ରଜରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।'
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତୀଦଂ ତଂ ପ୍ରଗଲ୍ଭାଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
କିଛି ସାହସୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିଵାରଯାମାସୁର୍ମାଧଵଂ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
କିଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ମାଧବଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ଗୋପୀର୍ଭିର୍ଵାର୍ଯମାଣେ ଚ ଜଗତ୍କାରଣକାରଣେ
ଗୋପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ—
କୋପାଦୁଵାଚ ଶ୍ରୀଦାମା ରାଧିକାଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
କ୍ରୋଧରୁ ଶ୍ରୀଦାମା ରାଧିକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଚାରଣାଂ ଵିନା ଦେଵି କରୋଷି ଭର୍ତ୍ସନଂ ଵୃଥା
'ଦେବୀ, ଅନୁସନ୍ଧାନ ଛାଡି ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା ଦୂଷଣ କରୁଛ।'
ବ୍ରହ୍ମାନଂତେଶଦେଵେଶଂ ଜଗତ୍କାରଣକାରଣମ୍
'ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ଶିବଙ୍କର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ।'
ଯସ୍ଯ ପାଦାର୍ଚନେନୈଵ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରୀ ପରା 4.3.
ଯାହାଙ୍କ ପାଦପୂଜା କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ ହୁଅନ୍ତି—
ଭ୍ରୂଭଂଗଲୀଲଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵିଧାଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଖେଳରେ ତୁମ ପରି ଜନମ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଵୈକୁଂଠେ ଶ୍ରୀହରେରସ୍ଯ ଚରଣାଂବୁଜମାର୍ଜନମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛି ପାଦ ଧୁଇବା।
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ସ୍ତଵନୈଃ କର୍ଣପୀଯୂଷସୁଂଦରୈଃ
ସରସ୍ବତୀ ମଧୁର ଗୀତରେ, ଯାହା କାନକୁ ଅମୃତ ସ୍ବାଦ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।
ଭୀତା ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ମାଯା ସର୍ଵେଷାଂ ବୀଜରୂପିଣୀ
ଭୟଭିତ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ଅବସ୍ଥା ଭାବରେ, ମାୟା ରୂପେ ଅଛି।
ସ୍ତୁଵଂତି ସତତଂ ଵେଦା ମହିମ୍ନଃ ଷୋଡଶୀଂ କଲାମ୍
ବେଦଗୁଡିକ ସେଉଁଠି ସଦା ତାଙ୍କର ଶୋଳେ ଅଂଶର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵେଦାନାଂ ଜନକୋ ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା, ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶଂକରଃ ପଂଚଭିର୍ଵକ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ତୌତି ଯଂ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁଃ
ଶଂକର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶେଷଃ ସହସ୍ରଵଦନୈଃ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶେଷ, ହଜାରଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା, ପରମାତ୍ମା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।
ଧର୍ମଃପାତା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସାକ୍ଷୀ ଚ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଧର୍ମ ଏବଂ ପାତା, ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ଜଗତର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସୀ ଯଃ ପାତା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୁଃ 4.3.
ଯିଏ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେହି ପାତା ହେଉଛନ୍ତି ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାପକ ନାଥ।
ସୁରାସୁରମୁନୀଂଦ୍ରାଶ୍ଚ ମନଵୋ ମାନଵା ବୁଧାଃ
ଦେବ, ଅସୁର, ମହାଋଷି, ମନୁ, ମାନବ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ରୋଷଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଭଜ ପାଦାଂବୁଜଂ ହରେଃ
ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡି, ହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭଜନ କର।
ନିମେଷମାତ୍ରାଦସ୍ଯୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ପତିତ ହେଇପାରନ୍ତି।
ଏଵମଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତମାଯୁର୍ଯସ୍ଯ ଜଗଦ୍ଵିଧେଃ
ଏଭଳି, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଆଠ ବର୍ଷ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କେଵଲଂ କଟୁମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କର କଠୋର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଉଚ୍ଚ୍ୱଳ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରାସର ରାଣୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ରାସେଶ୍ଵରୀ ବହିର୍ଗତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ହ ନିଷ୍ଠୁରମ୍
ରାସର ରାଣୀ ବାହାରକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବରେ କହିଲେ।
ରେରେ ଜାଲ୍ମ ମହାମୂଢ ଶୃଣୁ ଲॆପଟକିଂକର
ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ବଡ଼ ମୂଢ଼, ଶୁଣ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କର ଦାସ।
ତ୍ଵଦୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ନ ହ୍ଯସ୍ମାକଂ ଵ୍ରଜାଧମ
ତୁମର ନାଥ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଆମର ନୁହଁନ୍ତି, ହେ ବ୍ରଜର ନିମ୍ନ।