ପୁଟାଂଜଲିକରାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିତ୍ସ୍ତୁତିପରା ଵରାଃ
କେହି ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ସ୍ତୁତିରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ବହିର୍ଦେଶସ୍ଥିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କୋଟିଶଃ କୋଟିଶଃ ସଦା
କେହି ସଦା ବାହାରେ ଅନେକ ଦଳରେ ଦଢ଼ି ରହୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣମଭ୍ଯଂତରଂ ଗଂତୁଂ ନ ଦଦୁର୍ଦ୍ଵାରସଂସ୍ଥିତାଃ ନାନୁରୂପମତ୍ଯକଥ୍ଯଯମଯୋଗ୍ଯମତିକର୍କଶମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଇନଥିଲେ; ସେମାନେ ଅନୁଚିତ, ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅତି କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ।
ହେ କୃଷ୍ଣ ଵିରଜାକାଂତ ଗଚ୍ଛ ମତ୍ପୁରତୋ ହରେ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଭିରଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ମୋ ପାଖରେ ଆସ, ହେ ହରି।
ଶୀଘ୍ରଂ ପଦ୍ମାଵତୀଂ ଗଚ୍ଛ ରତ୍ନମାଲାଂ ମନୋରମାମ୍ 4.3.
ତୁରନ୍ତ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ମନୋହର ରତ୍ନମାଳାଙ୍କୁ ଦେଖ।
ହେ ନଦୀକାଂତ ଦେଵେଶ ଦେଵାନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୋ
ହେ ନଦୀର ପ୍ରିୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ଓ ଗୁରୁ!
ଶଶ୍ଵତ୍ତେ ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ଵ୍ଯଵହାରସ୍ଯ ଲଂପଟ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ରହନ୍ତି।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୂଚୁର୍ଗୋପିକା ହରିମ୍
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ହରେ ଗଚ୍ଛ ସ୍ଥାନାଂତରଂ କ୍ଷଣମ୍
କିଛି ଗୋପୀ କହିଲେ, 'ହରି, ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ପ୍ରୀତ୍ଯା କ୍ଷଣଂ ଗଚ୍ଛ ଗୃହାଂତରମ୍
କିଛି ଗୋପୀ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, 'ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଅ।'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ପ୍ରେମ୍ଣା ରାଧିକାଯାଂ ହରିଂ ମୁନେ
କିଛି ଗୋପୀ ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରୁ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, ମୁନି।
କାଶ୍ଚିଦିତ୍ଯୂଚୁରୀଶଂ ଚ ପରିହାସପରଂ ଵଚଃ
କିଛି ଗୋପୀ ମଜା କରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ହରିଂ ସସ୍ମିତଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ 4.3.
କିଛି ଗୋପୀ ହସୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ପ୍ରାଣନାଥଂ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୁରକ୍ଷରମ୍
କିଛି ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତି ଵିଭୁଂ ଵ୍ରଜ ସ୍ଥାନାଂତରଂ ହରେ
କିଛି ଗୋପୀ ବ୍ରଜରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।'
କାଶ୍ଚନୋଚୁରିତୀଦଂ ତଂ ପ୍ରଗଲ୍ଭାଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
କିଛି ସାହସୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କାଶ୍ଚିନ୍ନିଵାରଯାମାସୁର୍ମାଧଵଂ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
କିଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ମାଧବଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ଗୋପୀର୍ଭିର୍ଵାର୍ଯମାଣେ ଚ ଜଗତ୍କାରଣକାରଣେ
ଗୋପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ—
କୋପାଦୁଵାଚ ଶ୍ରୀଦାମା ରାଧିକାଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
କ୍ରୋଧରୁ ଶ୍ରୀଦାମା ରାଧିକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଚାରଣାଂ ଵିନା ଦେଵି କରୋଷି ଭର୍ତ୍ସନଂ ଵୃଥା
'ଦେବୀ, ଅନୁସନ୍ଧାନ ଛାଡି ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା ଦୂଷଣ କରୁଛ।'
ବ୍ରହ୍ମାନଂତେଶଦେଵେଶଂ ଜଗତ୍କାରଣକାରଣମ୍
'ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ ଓ ଶିବଙ୍କର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ।'
ଯସ୍ଯ ପାଦାର୍ଚନେନୈଵ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରୀ ପରା 4.3.
ଯାହାଙ୍କ ପାଦପୂଜା କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ ହୁଅନ୍ତି—
ଭ୍ରୂଭଂଗଲୀଲଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ତ୍ଵଦ୍ଵିଧାଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଖେଳରେ ତୁମ ପରି ଜନମ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଵୈକୁଂଠେ ଶ୍ରୀହରେରସ୍ଯ ଚରଣାଂବୁଜମାର୍ଜନମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛି ପାଦ ଧୁଇବା।
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ସ୍ତଵନୈଃ କର୍ଣପୀଯୂଷସୁଂଦରୈଃ
ସରସ୍ବତୀ ମଧୁର ଗୀତରେ, ଯାହା କାନକୁ ଅମୃତ ସ୍ବାଦ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।
ଭୀତା ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ମାଯା ସର୍ଵେଷାଂ ବୀଜରୂପିଣୀ
ଭୟଭିତ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ଅବସ୍ଥା ଭାବରେ, ମାୟା ରୂପେ ଅଛି।
ସ୍ତୁଵଂତି ସତତଂ ଵେଦା ମହିମ୍ନଃ ଷୋଡଶୀଂ କଲାମ୍
ବେଦଗୁଡିକ ସେଉଁଠି ସଦା ତାଙ୍କର ଶୋଳେ ଅଂଶର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵେଦାନାଂ ଜନକୋ ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା, ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶଂକରଃ ପଂଚଭିର୍ଵକ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ତୌତି ଯଂ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁଃ
ଶଂକର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶେଷଃ ସହସ୍ରଵଦନୈଃ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶେଷ, ହଜାରଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା, ପରମାତ୍ମା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି।