ଚକାର ଶ୍ରୀହରିଂ କ୍ରୋଡେ ଵିଜହାର ସ୍ମରାତୁରା
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ବକ୍ଷରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ।
ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ ହସି ଶ୍ରୀହରି ସେ ନାରୀକୁ ସ୍ନେହରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଯଥା ରାଧା ତତ୍ସମା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ପ୍ରିଯା ମମ
ଯେପରି ରାଧା, ସେପରି ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଵସଂତଂ ଵିରଜାଂତିକେ
ଏପରି କହିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବିରଜା ନିକଟରେ ରହିଥିଲେ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଷ ସା ଦେଵୀ ସୁଷ୍ଵାପ କ୍ରୋଧମଂଦିରେ 4.3.
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ କ୍ରୋଧର ମହଳରେ ଶୋଇଗଲେ।
ସ ତସ୍ଥୌ ରାଧିକାଦ୍ଵାରେ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ ଓ ଶ୍ରୀଦାମ ଏକସାଥି ରାଧିକାଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଉଁ ହେଇ ରହିଲେ।
ମତ୍ତୋ ବହୁତରାଃ କାଂତା ଗୋଲୋକେ ସଂତି ତେ ହରେ
ହରି, ଗୋଲୋକରେ ମୋତେ ଛଡି ଅନେକ ପ୍ରିୟା ଅଛନ୍ତି।
ଵିରଜା ପ୍ରେଯସୀ କାଂତା ସରିଦ୍ରୂପା ବଭୂଵ ହ
ବିରଜା, ପ୍ରିୟା ନାରୀ, ନଦୀର ଆକାର ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ତୀରେ ମଂଦିରଂ କୃତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଚ ଯାହି ତାମ୍
ସେ ତୀରରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କର, ଏଠାରେ ରୁହ, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।
ନଦସ୍ଯ ନଦ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଵେତ୍
ନଦୀ ଓ ନଦୀର ଶାଖା ମିଶିବା ସ୍ଥାନଟି ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଥାଏ।
ଦେଵଚୂଡାମଣେଃ କ୍ରୀଡା ନଦ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧମହୋ ବତ
ଦେବତାମାଣଙ୍କର ମୁକୁଟର ମଣି ନଦୀ ସହ କେମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ କରୁଛନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ଵଦଂତି ସର୍ଵେଶଂ ତେ କିଂ ଜାନଂତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ଭାବେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଣ ତୁମର ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଧିକା ଦେଵୀ ଵିରରାମ ରୁଷାଽନ୍ଵିତା
ଏଭଳି କହି ରାଧିକା ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଚୁପ ହେଲେ।
କାଶ୍ଚିଚ୍ଚାମରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମାଂଶୁକାଂବରାଃ
କେହି ହାତରେ ଚାମର ଧରିଥିଲେ, କେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ନରମ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଵାସିତୋଦକରାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିତ୍ପଦ୍ମକରା ଵରାଃ 4.3.
କେହି ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ନେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ।
ରତ୍ନାଲଂକାରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍କଜ୍ଜଲଵାହିକାଃ
କେହି ହାତରେ ମଣି ଗହଣା ନେଇଥିଲେ, କେହି କଜଳ ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ନେଇଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦାଵୀରହସ୍ତାଶ୍ଚ ଯଂତ୍ରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ
କେହି ହାତରେ ଆଇନା ଧରିଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲେ।
କରତାଲକରାଃ କାଶ୍ଚିଦ୍ଗେଂଦୁହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ
କେହି ହାତ ତାଳି ଦେଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ହାତରେ ଗେନ୍ଦ ଧରିଥିଲେ।
ସଂଗୀତନିପୁଣାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିନ୍ନର୍ତନତତ୍ପରାଃ
କେହି ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ, କେହି ନୃତ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ସୁଧାପାତ୍ରକରାଃ କାଶ୍ଚିଦଂଘ୍ରିପୀଠକରାଃ ପରାଃ
କେହି ହାତରେ ଅମୃତର ପାତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଚରଣ ପୀଠ ନେଇଥିଲେ।
ପୁଟାଂଜଲିକରାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିତ୍ସ୍ତୁତିପରା ଵରାଃ
କେହି ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ସ୍ତୁତିରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ବହିର୍ଦେଶସ୍ଥିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କୋଟିଶଃ କୋଟିଶଃ ସଦା
କେହି ସଦା ବାହାରେ ଅନେକ ଦଳରେ ଦଢ଼ି ରହୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣମଭ୍ଯଂତରଂ ଗଂତୁଂ ନ ଦଦୁର୍ଦ୍ଵାରସଂସ୍ଥିତାଃ ନାନୁରୂପମତ୍ଯକଥ୍ଯଯମଯୋଗ୍ଯମତିକର୍କଶମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଇନଥିଲେ; ସେମାନେ ଅନୁଚିତ, ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅତି କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ।
ହେ କୃଷ୍ଣ ଵିରଜାକାଂତ ଗଚ୍ଛ ମତ୍ପୁରତୋ ହରେ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଭିରଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ମୋ ପାଖରେ ଆସ, ହେ ହରି।
ଶୀଘ୍ରଂ ପଦ୍ମାଵତୀଂ ଗଚ୍ଛ ରତ୍ନମାଲାଂ ମନୋରମାମ୍ 4.3.
ତୁରନ୍ତ ପଦ୍ମାବତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ମନୋହର ରତ୍ନମାଳାଙ୍କୁ ଦେଖ।
ହେ ନଦୀକାଂତ ଦେଵେଶ ଦେଵାନାଂ ଚ ଗୁରୋର୍ଗୁରୋ
ହେ ନଦୀର ପ୍ରିୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ଓ ଗୁରୁ!
ଶଶ୍ଵତ୍ତେ ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ଵ୍ଯଵହାରସ୍ଯ ଲଂପଟ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ରହନ୍ତି।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୂଚୁର୍ଗୋପିକା ହରିମ୍
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଗୋପୀମାନେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ହରେ ଗଚ୍ଛ ସ୍ଥାନାଂତରଂ କ୍ଷଣମ୍
କିଛି ଗୋପୀ କହିଲେ, 'ହରି, ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିତି ପ୍ରୀତ୍ଯା କ୍ଷଣଂ ଗଚ୍ଛ ଗୃହାଂତରମ୍
କିଛି ଗୋପୀ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ, 'ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଅ।'