ସ୍ଥିତିର୍ନୈକତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତମେମାନେ ଏକଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରିବେନାହିଁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅଲଗା ଅଲଗା ହେଇଯିବେ।
ଦ୍ଵୀପସ୍ଥାଭିର୍ନଦୀଭିଶ୍ଚ ସହ କ୍ରୀଡଂତୁ ନିର୍ଜନେ
ଦ୍ବୀପରେ ଥିବା ନଦୀମାନେ ସହିତ ତମେମାନେ ଏକାନ୍ତରେ ଖେଳିବେ।
କନିଷ୍ଠଃ କଥଯାମାସ ମାତୃଶାପଂ ଚ ବାଲକାନ୍
ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଜଣେ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ମାଆଙ୍କର ଶାପ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଵରଣଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଧରଣୀତଲମ୍
ବିବରଣୀ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀର ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସପ୍ତ ତସ୍ଥୁର୍ଵିଭାଗଶଃ 4.3.
ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପ ଓ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାଗରେ ରହିଗଲେ।
ଲଵଣେକ୍ଷୁସୁରା ସର୍ପିର୍ଦଧିଦୁଗ୍ଧଜଲାର୍ଣଵାଃ
ଲୁଣ, ଇକ୍ଷୁରସ, ମଦ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣିର ସମୁଦ୍ରମାନେ—
ଵ୍ଯାପ୍ତାଃ ସମୁଦ୍ରାଃ ସପ୍ତୈଵ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପର ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଲେ।
ରୁରୋଦ ଚ ଭୃଶଂ ସାଧ୍ଵୀ ପୁତ୍ରଵିଚ୍ଛେଦକାତରା
ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନାରୀ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାର ବେଦନାରେ ଦୁଃଖରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
ତାଂ ଶୋକସାଗରେ ମଗ୍ନାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ରାଧିକାପତିଃ
ତାକୁ ଶୋକର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ଦେଖି, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଂ ସା ତତ୍ଯାଜ ଶୋକଂ ରୋଦନମେଵ ଚ
ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ କାନ୍ଦିବାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଚକାର ଶ୍ରୀହରିଂ କ୍ରୋଡେ ଵିଜହାର ସ୍ମରାତୁରା
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ବକ୍ଷରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ।
ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ ହସି ଶ୍ରୀହରି ସେ ନାରୀକୁ ସ୍ନେହରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଯଥା ରାଧା ତତ୍ସମା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ପ୍ରିଯା ମମ
ଯେପରି ରାଧା, ସେପରି ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଵସଂତଂ ଵିରଜାଂତିକେ
ଏପରି କହିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବିରଜା ନିକଟରେ ରହିଥିଲେ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଷ ସା ଦେଵୀ ସୁଷ୍ଵାପ କ୍ରୋଧମଂଦିରେ 4.3.
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ କ୍ରୋଧର ମହଳରେ ଶୋଇଗଲେ।
ସ ତସ୍ଥୌ ରାଧିକାଦ୍ଵାରେ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ ଓ ଶ୍ରୀଦାମ ଏକସାଥି ରାଧିକାଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଉଁ ହେଇ ରହିଲେ।
ମତ୍ତୋ ବହୁତରାଃ କାଂତା ଗୋଲୋକେ ସଂତି ତେ ହରେ
ହରି, ଗୋଲୋକରେ ମୋତେ ଛଡି ଅନେକ ପ୍ରିୟା ଅଛନ୍ତି।
ଵିରଜା ପ୍ରେଯସୀ କାଂତା ସରିଦ୍ରୂପା ବଭୂଵ ହ
ବିରଜା, ପ୍ରିୟା ନାରୀ, ନଦୀର ଆକାର ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ତୀରେ ମଂଦିରଂ କୃତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଚ ଯାହି ତାମ୍
ସେ ତୀରରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କର, ଏଠାରେ ରୁହ, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।
ନଦସ୍ଯ ନଦ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଵେତ୍
ନଦୀ ଓ ନଦୀର ଶାଖା ମିଶିବା ସ୍ଥାନଟି ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଥାଏ।
ଦେଵଚୂଡାମଣେଃ କ୍ରୀଡା ନଦ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧମହୋ ବତ
ଦେବତାମାଣଙ୍କର ମୁକୁଟର ମଣି ନଦୀ ସହ କେମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ କରୁଛନ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ଵଦଂତି ସର୍ଵେଶଂ ତେ କିଂ ଜାନଂତି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ଭାବେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କଣ ତୁମର ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାଧିକା ଦେଵୀ ଵିରରାମ ରୁଷାଽନ୍ଵିତା
ଏଭଳି କହି ରାଧିକା ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଚୁପ ହେଲେ।
କାଶ୍ଚିଚ୍ଚାମରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମାଂଶୁକାଂବରାଃ
କେହି ହାତରେ ଚାମର ଧରିଥିଲେ, କେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ନରମ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଵାସିତୋଦକରାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିତ୍ପଦ୍ମକରା ଵରାଃ 4.3.
କେହି ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ନେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ।
ରତ୍ନାଲଂକାରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍କଜ୍ଜଲଵାହିକାଃ
କେହି ହାତରେ ମଣି ଗହଣା ନେଇଥିଲେ, କେହି କଜଳ ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ନେଇଥିଲେ।
କାଶ୍ଚିଦାଵୀରହସ୍ତାଶ୍ଚ ଯଂତ୍ରହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ
କେହି ହାତରେ ଆଇନା ଧରିଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲେ।
କରତାଲକରାଃ କାଶ୍ଚିଦ୍ଗେଂଦୁହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚନ
କେହି ହାତ ତାଳି ଦେଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ହାତରେ ଗେନ୍ଦ ଧରିଥିଲେ।
ସଂଗୀତନିପୁଣାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କାଶ୍ଚିନ୍ନର୍ତନତତ୍ପରାଃ
କେହି ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ, କେହି ନୃତ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ସୁଧାପାତ୍ରକରାଃ କାଶ୍ଚିଦଂଘ୍ରିପୀଠକରାଃ ପରାଃ
କେହି ହାତରେ ଅମୃତର ପାତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କେହି ଚରଣ ପୀଠ ନେଇଥିଲେ।