ନାନାପ୍ରକାରଶୃଂଗାରଂ ଵିପରୀତାଦିକଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଲୀଳା, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭୂମିକା ମଧ୍ୟରେ ଲୀଳା କରିଥିଲେ ।
ଵିରଜା ସା ରଜୋଯୁକ୍ତା ଧୃତ୍ଵା ଵୀର୍ଯମମୋଘକମ୍
ବିରଜା, ଏବେ ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ, ଅମୋଘ ବୀର୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଦଧାର ଗର୍ଭମୀଶସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଚ ସା
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ମାତା ସା ସପ୍ତପୁତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ପତିବ୍ରତା ଜନା, ସାତ ପୁଅଙ୍କର ମା ହେଲେ ।
ଏକଦା ହରିଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୃଂଦାରଣ୍ଯେ ଚ ନିର୍ଜନେ 4.3.
ଏକ ଦିନ, ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ନିଜେ ଭୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମାତୁଃ କ୍ରୋଡଂ ଜଗାମ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆସି ମାଁର କୋଳ ଉପରେ ବସିଗଲା ।
ଭୀତଂ ସ୍ଵତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ଯାଜ ତାଂ କୃପାନିଧିଃ
ନିଜ ପୁଅକୁ ଭୟଭିତ ଦେଖି, କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ବାଲଂ ସା ସାଧ୍ଵୀ ନ ଦଦର୍ଶାଂତିକେ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଶିଶୁକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମାକୁ ନିକଟରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଶଶାପ ସ୍ଵସୁତଂ କୋପାଲ୍ଲଵଣୋଦୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଲବଣୋଦ ହେବା ।'
ଶଶାପ ବାଲାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଯାଂତୁ ମୂଢା ମହୀତଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ: 'ସେମାନେ ମୂଢ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ।'
ସ୍ଥିତିର୍ନୈକତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତମେମାନେ ଏକଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରିବେନାହିଁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅଲଗା ଅଲଗା ହେଇଯିବେ।
ଦ୍ଵୀପସ୍ଥାଭିର୍ନଦୀଭିଶ୍ଚ ସହ କ୍ରୀଡଂତୁ ନିର୍ଜନେ
ଦ୍ବୀପରେ ଥିବା ନଦୀମାନେ ସହିତ ତମେମାନେ ଏକାନ୍ତରେ ଖେଳିବେ।
କନିଷ୍ଠଃ କଥଯାମାସ ମାତୃଶାପଂ ଚ ବାଲକାନ୍
ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଜଣେ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ମାଆଙ୍କର ଶାପ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଵରଣଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଧରଣୀତଲମ୍
ବିବରଣୀ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀର ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସପ୍ତ ତସ୍ଥୁର୍ଵିଭାଗଶଃ 4.3.
ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପ ଓ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାଗରେ ରହିଗଲେ।
ଲଵଣେକ୍ଷୁସୁରା ସର୍ପିର୍ଦଧିଦୁଗ୍ଧଜଲାର୍ଣଵାଃ
ଲୁଣ, ଇକ୍ଷୁରସ, ମଦ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣିର ସମୁଦ୍ରମାନେ—
ଵ୍ଯାପ୍ତାଃ ସମୁଦ୍ରାଃ ସପ୍ତୈଵ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପର ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଲେ।
ରୁରୋଦ ଚ ଭୃଶଂ ସାଧ୍ଵୀ ପୁତ୍ରଵିଚ୍ଛେଦକାତରା
ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନାରୀ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାର ବେଦନାରେ ଦୁଃଖରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
ତାଂ ଶୋକସାଗରେ ମଗ୍ନାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ରାଧିକାପତିଃ
ତାକୁ ଶୋକର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ଦେଖି, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଂ ସା ତତ୍ଯାଜ ଶୋକଂ ରୋଦନମେଵ ଚ
ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ କାନ୍ଦିବାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଚକାର ଶ୍ରୀହରିଂ କ୍ରୋଡେ ଵିଜହାର ସ୍ମରାତୁରା
ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ବକ୍ଷରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ।
ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁରେ ହସି ଶ୍ରୀହରି ସେ ନାରୀକୁ ସ୍ନେହରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଯଥା ରାଧା ତତ୍ସମା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ପ୍ରିଯା ମମ
ଯେପରି ରାଧା, ସେପରି ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟା ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଵସଂତଂ ଵିରଜାଂତିକେ
ଏପରି କହିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବିରଜା ନିକଟରେ ରହିଥିଲେ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଷ ସା ଦେଵୀ ସୁଷ୍ଵାପ କ୍ରୋଧମଂଦିରେ 4.3.
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ କ୍ରୋଧର ମହଳରେ ଶୋଇଗଲେ।
ସ ତସ୍ଥୌ ରାଧିକାଦ୍ଵାରେ ଶ୍ରୀଦାମ୍ନା ସହ ନାରଦ
ନାରଦ ଓ ଶ୍ରୀଦାମ ଏକସାଥି ରାଧିକାଙ୍କର ଦ୍ୱାରରେ ଦଉଁ ହେଇ ରହିଲେ।
ମତ୍ତୋ ବହୁତରାଃ କାଂତା ଗୋଲୋକେ ସଂତି ତେ ହରେ
ହରି, ଗୋଲୋକରେ ମୋତେ ଛଡି ଅନେକ ପ୍ରିୟା ଅଛନ୍ତି।
ଵିରଜା ପ୍ରେଯସୀ କାଂତା ସରିଦ୍ରୂପା ବଭୂଵ ହ
ବିରଜା, ପ୍ରିୟା ନାରୀ, ନଦୀର ଆକାର ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ତୀରେ ମଂଦିରଂ କୃତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ଚ ଯାହି ତାମ୍
ସେ ତୀରରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କର, ଏଠାରେ ରୁହ, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।
ନଦସ୍ଯ ନଦ୍ଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଵେତ୍
ନଦୀ ଓ ନଦୀର ଶାଖା ମିଶିବା ସ୍ଥାନଟି ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିଥାଏ।