ଜଲାଦୁତ୍ଥାଯ ଚାଗଚ୍ଛ ଵିଧାଯ ତନୁମୁତ୍ତମାମ୍
ଜଳରୁ ଉଠି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଆସ।
କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ଚ ଵିରଜା ଵିଧାଯ ତନୁମୁତ୍ତମାମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ବିରଜା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ସ୍ମେରାନନସରୋରୁହା
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୋହର ହସରେ ମୁହଁ ମାନେ ମନ୍ଦ ହସରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ନିତଂବଶ୍ରୋଣିଭାରାର୍ତା ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା
ତାଙ୍କର କମର ଓ ଉରୁ ତାଙ୍କ ଦେହର ଭାର ବୋହିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ଭରିପୁରି ଥିଲା ।
ସୁଂଦରୀ ସୁଦରୀଣାଂ ଚ ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍ 4.3.
ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସମ୍ମାନିତା ଥିଲେ ।
ପକ୍ଵ ଦାଡିମବୀଜାଭଦଂତପଂକ୍ତିମନୋହରା
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶାରି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ପକ୍କା ଦାଡିମା ଗୁଡିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁନା ସାର୍ଧଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଭୂଷିତା
କସ୍ତୂରୀ ଦାଗ ଓ ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା ।
ରତ୍ନକୁଂଡଲଗଂଡସ୍ଥା ଭୂଷିତା ରତ୍ନମାଲଯା
ତାଙ୍କ ଗାଲିରେ ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳ ଲଗା ଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ରତ୍ନକଂକଣକେଯୂରଚାରୁଶଂଖକରୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କ ହାତରେ ରତ୍ନର କଙ୍କଣ, କେୟୂର ଓ ଚାରୁ ଶଂଖା ଲଗା ଥିଲା, ଯାହା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ତାଂ ଚ ରୂପଵତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମୋଦ୍ରେକା ଜଗତ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ଦେଖି, ଜଗତ୍ପତି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଂଗାରଂ ଵିପରୀତାଦିକଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଲୀଳା, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭୂମିକା ମଧ୍ୟରେ ଲୀଳା କରିଥିଲେ ।
ଵିରଜା ସା ରଜୋଯୁକ୍ତା ଧୃତ୍ଵା ଵୀର୍ଯମମୋଘକମ୍
ବିରଜା, ଏବେ ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ, ଅମୋଘ ବୀର୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଦଧାର ଗର୍ଭମୀଶସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଚ ସା
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ମାତା ସା ସପ୍ତପୁତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ପତିବ୍ରତା ଜନା, ସାତ ପୁଅଙ୍କର ମା ହେଲେ ।
ଏକଦା ହରିଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୃଂଦାରଣ୍ଯେ ଚ ନିର୍ଜନେ 4.3.
ଏକ ଦିନ, ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ନିଜେ ଭୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମାତୁଃ କ୍ରୋଡଂ ଜଗାମ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆସି ମାଁର କୋଳ ଉପରେ ବସିଗଲା ।
ଭୀତଂ ସ୍ଵତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ଯାଜ ତାଂ କୃପାନିଧିଃ
ନିଜ ପୁଅକୁ ଭୟଭିତ ଦେଖି, କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ବାଲଂ ସା ସାଧ୍ଵୀ ନ ଦଦର୍ଶାଂତିକେ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଶିଶୁକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମାକୁ ନିକଟରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଶଶାପ ସ୍ଵସୁତଂ କୋପାଲ୍ଲଵଣୋଦୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଲବଣୋଦ ହେବା ।'
ଶଶାପ ବାଲାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଯାଂତୁ ମୂଢା ମହୀତଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ: 'ସେମାନେ ମୂଢ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ।'
ସ୍ଥିତିର୍ନୈକତ୍ର ଯୁଷ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତମେମାନେ ଏକଠି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରିବେନାହିଁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅଲଗା ଅଲଗା ହେଇଯିବେ।
ଦ୍ଵୀପସ୍ଥାଭିର୍ନଦୀଭିଶ୍ଚ ସହ କ୍ରୀଡଂତୁ ନିର୍ଜନେ
ଦ୍ବୀପରେ ଥିବା ନଦୀମାନେ ସହିତ ତମେମାନେ ଏକାନ୍ତରେ ଖେଳିବେ।
କନିଷ୍ଠଃ କଥଯାମାସ ମାତୃଶାପଂ ଚ ବାଲକାନ୍
ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଜଣେ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ମାଆଙ୍କର ଶାପ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଵରଣଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଧରଣୀତଲମ୍
ବିବରଣୀ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀର ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ସପ୍ତ ତସ୍ଥୁର୍ଵିଭାଗଶଃ 4.3.
ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପ ଓ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାଗରେ ରହିଗଲେ।
ଲଵଣେକ୍ଷୁସୁରା ସର୍ପିର୍ଦଧିଦୁଗ୍ଧଜଲାର୍ଣଵାଃ
ଲୁଣ, ଇକ୍ଷୁରସ, ମଦ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣିର ସମୁଦ୍ରମାନେ—
ଵ୍ଯାପ୍ତାଃ ସମୁଦ୍ରାଃ ସପ୍ତୈଵ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏହି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପର ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଲେ।
ରୁରୋଦ ଚ ଭୃଶଂ ସାଧ୍ଵୀ ପୁତ୍ରଵିଚ୍ଛେଦକାତରା
ସେ ଶ୍ରୀମତୀ ନାରୀ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାର ବେଦନାରେ ଦୁଃଖରେ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ।
ତାଂ ଶୋକସାଗରେ ମଗ୍ନାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ରାଧିକାପତିଃ
ତାକୁ ଶୋକର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ଦେଖି, ରାଧାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଂ ସା ତତ୍ଯାଜ ଶୋକଂ ରୋଦନମେଵ ଚ
ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ କାନ୍ଦିବାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।