ତୂର୍ଣଂ ଚ ରାଧିକାଲ୍ଯଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଦାମାନଂ ସକିଂକରମ୍
ତେବେ ରାଧିକା ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋଲାହଲଂ ଶବ୍ଦଂ ଗୋପିକାନାଂ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୋପୀମାନଙ୍କର କଳାହଳ ଓ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହରି ସ୍ୱୟଂ—
ଵିରଜା ରାଧିକାଶବ୍ଦାଦଂତର୍ଧାନଂ ହରେରପି
ରାଧିକାଙ୍କର ନାମ ଶବ୍ଦରେ, ବିରଜା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ହରି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
ସଦ୍ଯସ୍ତତ୍ର ସରିଦ୍ରୂପଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ବଭୂଵ ହ
ସେଠାରେ ସେ ଦେହ ତୁରନ୍ତ ଏକ ନଦୀର ଆକାର ନେଲା।
କୋଟିଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ପ୍ରସ୍ଥେଽତିନିମ୍ନମେଵ ଚ
ସେ ନଦୀ କୋଟି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଓ ଅତି ଗଭୀର ଥିଲା।
ଵିରଜାଂ ଚ ସରିଦୂପାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗେହଂ ଜଗାମ ସା
ବିରଜାଙ୍କୁ ନଦୀ ଆକାରରେ ଦେଖି, ସେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଵିରଜାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସରିଦ୍ରୂପାଂ ପ୍ରିଯାଂ ସତୀମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବିରଜାଙ୍କୁ ନଦୀ ଆକାରରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ସତୀ—
ମମାଂତିକଂ ସମାଗଚ୍ଛ ପ୍ରେଯସୀନାଂ ପରେ ଵରେ
ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନଦ୍ଯଧିଷ୍ଠାତ୍ରି ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଭଵ ମୂର୍ତିମତୀ ସତୀ
ନଦୀର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ତୁମେ ଦେହଧାରଣ କରି ସତୀ ହୁଅ।
ପୂର୍ଵରୂପାଚ୍ଚ ସୌଭାଗ୍ଯାଦିଦାନୀଂ ସୁଭଗା ଭଵ
ପୂର୍ବର ଆକାର ଓ ଭାଗ୍ୟରୁ, ଏବେ ଅତି ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ହୁଅ।
ଜଲାଦୁତ୍ଥାଯ ଚାଗଚ୍ଛ ଵିଧାଯ ତନୁମୁତ୍ତମାମ୍
ଜଳରୁ ଉଠି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଆସ।
କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯା ଚ ଵିରଜା ଵିଧାଯ ତନୁମୁତ୍ତମାମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ବିରଜା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ସ୍ମେରାନନସରୋରୁହା
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୋହର ହସରେ ମୁହଁ ମାନେ ମନ୍ଦ ହସରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ନିତଂବଶ୍ରୋଣିଭାରାର୍ତା ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା
ତାଙ୍କର କମର ଓ ଉରୁ ତାଙ୍କ ଦେହର ଭାର ବୋହିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ଭରିପୁରି ଥିଲା ।
ସୁଂଦରୀ ସୁଦରୀଣାଂ ଚ ଧନ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଯୋଷିତାମ୍ 4.3.
ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟବତୀ ଓ ସମ୍ମାନିତା ଥିଲେ ।
ପକ୍ଵ ଦାଡିମବୀଜାଭଦଂତପଂକ୍ତିମନୋହରା
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଶାରି ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ପକ୍କା ଦାଡିମା ଗୁଡିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
କସ୍ତୂରୀବିଂଦୁନା ସାର୍ଧଂ ସିଂଦୂରବିଂଦୁଭୂଷିତା
କସ୍ତୂରୀ ଦାଗ ଓ ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା ।
ରତ୍ନକୁଂଡଲଗଂଡସ୍ଥା ଭୂଷିତା ରତ୍ନମାଲଯା
ତାଙ୍କ ଗାଲିରେ ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳ ଲଗା ଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ରତ୍ନକଂକଣକେଯୂରଚାରୁଶଂଖକରୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ତାଙ୍କ ହାତରେ ରତ୍ନର କଙ୍କଣ, କେୟୂର ଓ ଚାରୁ ଶଂଖା ଲଗା ଥିଲା, ଯାହା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ତାଂ ଚ ରୂପଵତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମୋଦ୍ରେକା ଜଗତ୍ପତିଃ
ତାଙ୍କର ଏହି ରୂପ ଦେଖି, ଜଗତ୍ପତି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଂଗାରଂ ଵିପରୀତାଦିକଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଲୀଳା, ଏବଂ ବିପରୀତ ଭୂମିକା ମଧ୍ୟରେ ଲୀଳା କରିଥିଲେ ।
ଵିରଜା ସା ରଜୋଯୁକ୍ତା ଧୃତ୍ଵା ଵୀର୍ଯମମୋଘକମ୍
ବିରଜା, ଏବେ ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ, ଅମୋଘ ବୀର୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଦଧାର ଗର୍ଭମୀଶସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଚ ସା
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ମାତା ସା ସପ୍ତପୁତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ସତୀ
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ପତିବ୍ରତା ଜନା, ସାତ ପୁଅଙ୍କର ମା ହେଲେ ।
ଏକଦା ହରିଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୃଂଦାରଣ୍ଯେ ଚ ନିର୍ଜନେ 4.3.
ଏକ ଦିନ, ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ନିଜେ ଭୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମାତୁଃ କ୍ରୋଡଂ ଜଗାମ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆସି ମାଁର କୋଳ ଉପରେ ବସିଗଲା ।
ଭୀତଂ ସ୍ଵତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ଯାଜ ତାଂ କୃପାନିଧିଃ
ନିଜ ପୁଅକୁ ଭୟଭିତ ଦେଖି, କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ବାଲଂ ସା ସାଧ୍ଵୀ ନ ଦଦର୍ଶାଂତିକେ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଶିଶୁକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମାକୁ ନିକଟରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ଶଶାପ ସ୍ଵସୁତଂ କୋପାଲ୍ଲଵଣୋଦୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମେ ଲବଣୋଦ ହେବା ।'
ଶଶାପ ବାଲାନ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଯାଂତୁ ମୂଢା ମହୀତଲମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ: 'ସେମାନେ ମୂଢ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ।'