କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୋଧଯାମାସ ସୁଂଦରୀମ୍
କୃଷ୍ଣ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ବୁଝାଇଲେ ।
ମହୀତଲଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵାରାହେ ଚ ଵରାନନେ
ବରାହ ଯୁଗରେ, ମୁଁ ମହୀତଳକୁ ଆସିବି, ମୋ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି ।
ଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ଵ୍ରଜେ ଦେଵି ଵିହରିଷ୍ଯାମି କାନନେ
ଦେବୀ, ମୁଁ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଖେଳିବି ।
କିଂ ଵା ତସ୍ଯ ଭଯଂ କଂସାଦ୍ଭଯାଂତକାରକସ୍ଯ ଚ
କଂସ ଓ ଭୟର ନାଶକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଭୟ ରହିପାରିବ ?
ଵିଜହାର ତଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋପଵେଷଂ ଵିଧାଯ ସଃ
ସେ ଗୋପର ଭୂଷା ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାର୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସମାଗତ୍ଯ ମହୀତଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ ମହୀତଳକୁ ଆସିଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ସଂଵ୍ଯସ୍ଯ କଥଯାଧୁନା ।। 4.2.
ନାରଦ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ କଥା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ହୋଇଥିଲା; ଏବେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ ।
ଏକଦା ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋଲୋକେ ଶ୍ରୀହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏକଥର ରାଧାଙ୍କ ସହ ଗୋଲୋକରେ ଶ୍ରୀହରି ସ୍ୱୟଂ ଥିଲେ ।
ରାଧିକାସୁଖସଂଭୋଗାଦ୍ ବୁବୁଧେ ନ ସ୍ଵକଂ ପରମ୍
ରାଧିକାଙ୍କ ସହ ମିଳନର ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ, ସେ ନିଜକୁ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ।
ଗୋପିକାଂ ଵିରଜାମନ୍ଯାଂ ଶୃଙ୍ଗାରାର୍ଥଂ ଜଗାମ ହ
ପ୍ରେମ ପାଇଁ, ସେ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ବିରଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯା ଵଯସ୍ଯାଃ ସୁଂଦର୍ଯୋ ଗୋପୀନାଂ ଶତକୋଟଯଃ
ବିରଜାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ, ଏବଂ ଶତକୋଟି ଗୋପୀମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ସା ଦଦର୍ଶ ହରିମନ୍ତିକେ
ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ବିରଜା, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମନୋହରାଂ ସସ୍ମିତାଂ ଚ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ।
ରତ୍ନାଲଂକାରଶୋଭାଢ୍ଯାଂ ଭୂଷିତାଂ ଶୁକ୍ଲଵାସସା
ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତା, ସେ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଶ୍ରୀହରିସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିଜହାର ତଯା ସହ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀହରି ସହସା ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ଵିରଜା କୃଷ୍ଣଶୃଂଗାରକୌତୁକାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ଖେଳର ଉତ୍ସାହରେ ବିରଜା ଅଚେତନ ହେଇପଡିଲେ।
ତଯା ସକ୍ତଂ ଶ୍ରୀହରିଂ ଚ ରତ୍ନମଂଡପସଂସ୍ଥିତମ୍ 4.2.
ଶ୍ରୀହରି ବିରଜାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ।
ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଷ୍ଵାପ ଚ ଚୁକୋପ ହ
ଗୋପୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଗଭୀର ଶୁଅଇଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତା ଉଵାଚ ମହାଦେଵୀ ମାଂ ତଂ ଦର୍ଶଯିତୁଂ କ୍ଷମାଃ
ମହାଦେବୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋତେ ସେଉଁଠି ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ।'
କରିଷ୍ଯାମି ଫଲଂ ଗୋପ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ମୁଁ ଗୋପୀ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ, ସେହିଠି ପରିଣାମ ଦେବି।
ଶୀଘ୍ରମାନଯତାଲ୍ଯଶ୍ଚ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ହରିଂ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁରନ୍ତ, ମୋ ପ୍ରିୟ ହରିଙ୍କୁ ବିରଜା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ମଦାଶ୍ରଯଂ ସମାଗଂତୁଂ ଯୂଯଂ ଦାସଂ ନ ଦାସ୍ଯଥ
ମୋ ସମ୍ନିଧିକୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ନାଆସିଲେ, ତେବେ ତୁମେ ମୋର ଦାସୀ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାଶ୍ଚିଦ୍ଗୋପ୍ଯୋ ଭଯାନ୍ଵିତାଃ ତାମୂଚୁଃ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ସର୍ଵା ଏଵ ପ୍ରିଯାଂ ସତୀମ୍
ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କିଛି ଗୋପୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେଇ ପ୍ରିୟା ଓ ସତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଉଭା ହୋଇ କହିଲେ।
ଵଯଂ ତଂ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମୋ ଵିରଜାସହିତଂ ଵିଭୁମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ବିରଜା ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେବୁ।
ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରଥମାରୁହ୍ଯ ସୁଂଦରୀ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁନ୍ଦରୀ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ରତ୍ନେଂଦ୍ରସାରରଚିତଂ କୋଟିସୂର୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ସେଇ ରଥ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ଏବଂ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ରାଜିତଂ ଚିତ୍ରରାଜୀଭିର୍ଵୈଜଯଂତୀଵିରାଜିତମ୍ 4.2.
ସୁନ୍ଦର ଝଣ୍ଡାର ଶ୍ରେଣୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ମଣିସାରଵିକାରୈଶ୍ଚ କୋଟିସ୍ତଂଭୈଃ ସୁଶୋଭିତମ୍
ପ୍ରକୃତି ମଣିର ଦିଗ୍ବଜୟ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ଅନେକ କୋଟି ଥମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ସିଂଦୂରାକାରମଣିଭିର୍ମଧ୍ଯଦେଶେ ଵିଭୂଷିତୈଃ
ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ମଣି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଚତୁର୍ଲକ୍ଷପରିମିତୈଶ୍ଚିତ୍ରଘଂଟାସମନ୍ଵିତୈଃ
ଚାରି ଲକ୍ଷ ଅଳଙ୍କୃତ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।