ଅଧୁନା ଗୋପଵେଷଂ ଚ ଗୋକୁଲାଗମନଂ ହରେଃ
ଏବେ ପ୍ରଭୁ ଗୋପର ଭୂଷା ପିନ୍ଧି ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଶଂଖଚୂଡଵଧଂ ପୂର୍ଵଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ନିଧନ ପୂର୍ବରୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କଥାହୋଇଥିଲା ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ କଲହଶ୍ଚୈଵ ବଭୂଵ ରାଧଯା ସହ
ଶ୍ରୀଦାମ ଓ ରାଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଝଗଡା ହେଲା ।
ରାଧାଂ ଶଶାପ ଶ୍ରୀଦାମା ଯାହି ଯୋନିଂ ଚ ମାନଵୀମ୍
ଶ୍ରୀଦାମ ରାଧାକୁ ଶାପ ଦେଲେ — 'ମାନବ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଯା ।'
ଭୀତା ଶ୍ରୀଦାମଶାପାତ୍ସା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ସମୁଵାଚ ହ
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ ।
କମୁପାଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵଦ ମାଂ ଭଯଭଂଜନ
ମୁଁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ପାଇଁ ଉପାୟ ନେବି; ମୋତେ କହ, ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ।
କ୍ଷଣମେକଂ ଯୁଗଶତଂ କାଲନାଥ ତ୍ଵଯା ଵିନା
କାଳର ନାଥ, ତୁମେ ନଥିଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ସମାନ ଲାଗେ ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାଭଂ କ୍ଷୁଧାପୂର୍ଣାନନଂ ତଵ 4.2.
ତୁମର ଭୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଏ ।
ତ୍ଵମାତ୍ମା ମେ ମନଃ ପ୍ରାଣା ଦେହମାତ୍ରଂ ଵହାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ମୋର ଆତ୍ମା, ମନ, ପ୍ରାଣ; ମୁଁ କେବଳ ଏହି ଦେହକୁ ବୋହିଯାଉଛି ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ତ୍ଵଯି ମନଃ ସ୍ମରାମି ତ୍ଵତ୍ପଦାଂବୁଜମ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗରଣରେ, ମୋର ମନ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୋଧଯାମାସ ସୁଂଦରୀମ୍
କୃଷ୍ଣ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ବୁଝାଇଲେ ।
ମହୀତଲଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵାରାହେ ଚ ଵରାନନେ
ବରାହ ଯୁଗରେ, ମୁଁ ମହୀତଳକୁ ଆସିବି, ମୋ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି ।
ଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ଵ୍ରଜେ ଦେଵି ଵିହରିଷ୍ଯାମି କାନନେ
ଦେବୀ, ମୁଁ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଖେଳିବି ।
କିଂ ଵା ତସ୍ଯ ଭଯଂ କଂସାଦ୍ଭଯାଂତକାରକସ୍ଯ ଚ
କଂସ ଓ ଭୟର ନାଶକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଭୟ ରହିପାରିବ ?
ଵିଜହାର ତଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋପଵେଷଂ ଵିଧାଯ ସଃ
ସେ ଗୋପର ଭୂଷା ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାର୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସମାଗତ୍ଯ ମହୀତଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ ମହୀତଳକୁ ଆସିଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ସଂଵ୍ଯସ୍ଯ କଥଯାଧୁନା ।। 4.2.
ନାରଦ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ କଥା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ହୋଇଥିଲା; ଏବେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ ।
ଏକଦା ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋଲୋକେ ଶ୍ରୀହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏକଥର ରାଧାଙ୍କ ସହ ଗୋଲୋକରେ ଶ୍ରୀହରି ସ୍ୱୟଂ ଥିଲେ ।
ରାଧିକାସୁଖସଂଭୋଗାଦ୍ ବୁବୁଧେ ନ ସ୍ଵକଂ ପରମ୍
ରାଧିକାଙ୍କ ସହ ମିଳନର ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ, ସେ ନିଜକୁ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ।
ଗୋପିକାଂ ଵିରଜାମନ୍ଯାଂ ଶୃଙ୍ଗାରାର୍ଥଂ ଜଗାମ ହ
ପ୍ରେମ ପାଇଁ, ସେ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ବିରଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯା ଵଯସ୍ଯାଃ ସୁଂଦର୍ଯୋ ଗୋପୀନାଂ ଶତକୋଟଯଃ
ବିରଜାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ, ଏବଂ ଶତକୋଟି ଗୋପୀମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ସା ଦଦର୍ଶ ହରିମନ୍ତିକେ
ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ବିରଜା, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମନୋହରାଂ ସସ୍ମିତାଂ ଚ ପଶ୍ଯଂତୀଂ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଚାଲାକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ।
ରତ୍ନାଲଂକାରଶୋଭାଢ୍ଯାଂ ଭୂଷିତାଂ ଶୁକ୍ଲଵାସସା
ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତା, ସେ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଶ୍ରୀହରିସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିଜହାର ତଯା ସହ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀହରି ସହସା ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ଵିରଜା କୃଷ୍ଣଶୃଂଗାରକୌତୁକାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ଖେଳର ଉତ୍ସାହରେ ବିରଜା ଅଚେତନ ହେଇପଡିଲେ।
ତଯା ସକ୍ତଂ ଶ୍ରୀହରିଂ ଚ ରତ୍ନମଂଡପସଂସ୍ଥିତମ୍ 4.2.
ଶ୍ରୀହରି ବିରଜାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ।
ତାସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଷ୍ଵାପ ଚ ଚୁକୋପ ହ
ଗୋପୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଗଭୀର ଶୁଅଇଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତା ଉଵାଚ ମହାଦେଵୀ ମାଂ ତଂ ଦର୍ଶଯିତୁଂ କ୍ଷମାଃ
ମହାଦେବୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋତେ ସେଉଁଠି ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ।'
କରିଷ୍ଯାମି ଫଲଂ ଗୋପ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ମୁଁ ଗୋପୀ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ, ସେହିଠି ପରିଣାମ ଦେବି।