ପାପାନି ପାପିନାଂ ଯାଂତି ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍
ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ ଓ ଡୁବିବା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ନ ହି ସ୍ଥାତୁଂ ଶକ୍ନୁଵଂତି ପାପାନ୍ଯେଵ କୃତାନି ଚ
ସେଠି କରାଯାଇଥିବା ପାପ କେବେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଭକ୍ତଂ ଵର୍ତ୍ମନି ଗଚ୍ଛଂତଂ ଯେ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ 4.1.
ଯେଉଁ ମାନବ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଦେଖନ୍ତି,
ଯେ ନିଂଦଂତି ହୃଷୀକେଶଂ ତଦ୍ଭକ୍ତଂ ପୁଣ୍ଯରୂପିଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟରୂପୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି,
ତେ ପଚ୍ଯଂତେ ମହାଘୋରେ କୁଂଭୀପାକେ ଭଯାନକେ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପୁଣ୍ଯଂ ନଶ୍ଯତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵୈଷ୍ଣଵସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ମୁକ୍ତୋ ଭଵତି ପାତକୀ
ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତୋ ଵିପ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଵୈଷ୍ଣଵଯୋର୍ଗୁଣଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନ କରାଯାଇଛି।
ଯଂ ଯଂ ଵିଧାଯ ଭୂମୌ ସ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଵିଭୁଃ
ଯେଉଁ କିଛି ପ୍ରଭୁ ଭୂମିରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ କାମ ଶେଷ କରି ସ୍ବ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାରାଵତରଣୋପାଯଂ ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ଚ ଵଧୋଦ୍ଯମମ୍
ଭାର ହଟାଇବା ଉପାୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପ୍ରୟାସ।
ଅଧୁନା ଗୋପଵେଷଂ ଚ ଗୋକୁଲାଗମନଂ ହରେଃ
ଏବେ ପ୍ରଭୁ ଗୋପର ଭୂଷା ପିନ୍ଧି ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଶଂଖଚୂଡଵଧଂ ପୂର୍ଵଂ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ଶ୍ରୁତମ୍
ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ନିଧନ ପୂର୍ବରୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କଥାହୋଇଥିଲା ।
ଶ୍ରୀଦାମ୍ନଃ କଲହଶ୍ଚୈଵ ବଭୂଵ ରାଧଯା ସହ
ଶ୍ରୀଦାମ ଓ ରାଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଝଗଡା ହେଲା ।
ରାଧାଂ ଶଶାପ ଶ୍ରୀଦାମା ଯାହି ଯୋନିଂ ଚ ମାନଵୀମ୍
ଶ୍ରୀଦାମ ରାଧାକୁ ଶାପ ଦେଲେ — 'ମାନବ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଯା ।'
ଭୀତା ଶ୍ରୀଦାମଶାପାତ୍ସା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ସମୁଵାଚ ହ
ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ ।
କମୁପାଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵଦ ମାଂ ଭଯଭଂଜନ
ମୁଁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ପାଇଁ ଉପାୟ ନେବି; ମୋତେ କହ, ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ।
କ୍ଷଣମେକଂ ଯୁଗଶତଂ କାଲନାଥ ତ୍ଵଯା ଵିନା
କାଳର ନାଥ, ତୁମେ ନଥିଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ସମାନ ଲାଗେ ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚଂଦ୍ରାଭଂ କ୍ଷୁଧାପୂର୍ଣାନନଂ ତଵ 4.2.
ତୁମର ଭୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଏ ।
ତ୍ଵମାତ୍ମା ମେ ମନଃ ପ୍ରାଣା ଦେହମାତ୍ରଂ ଵହାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ମୋର ଆତ୍ମା, ମନ, ପ୍ରାଣ; ମୁଁ କେବଳ ଏହି ଦେହକୁ ବୋହିଯାଉଛି ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ତ୍ଵଯି ମନଃ ସ୍ମରାମି ତ୍ଵତ୍ପଦାଂବୁଜମ୍
ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗରଣରେ, ମୋର ମନ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୋଧଯାମାସ ସୁଂଦରୀମ୍
କୃଷ୍ଣ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ବୁଝାଇଲେ ।
ମହୀତଲଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵାରାହେ ଚ ଵରାନନେ
ବରାହ ଯୁଗରେ, ମୁଁ ମହୀତଳକୁ ଆସିବି, ମୋ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି ।
ଵ୍ରଜଂ ଗତ୍ଵା ଵ୍ରଜେ ଦେଵି ଵିହରିଷ୍ଯାମି କାନନେ
ଦେବୀ, ମୁଁ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଖେଳିବି ।
କିଂ ଵା ତସ୍ଯ ଭଯଂ କଂସାଦ୍ଭଯାଂତକାରକସ୍ଯ ଚ
କଂସ ଓ ଭୟର ନାଶକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁ ଭୟ ରହିପାରିବ ?
ଵିଜହାର ତଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋପଵେଷଂ ଵିଧାଯ ସଃ
ସେ ଗୋପର ଭୂଷା ପିନ୍ଧି ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାର୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସମାଗତ୍ଯ ମହୀତଲମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ ମହୀତଳକୁ ଆସିଲେ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକ୍ଷେପାତ୍କଥିତଂ ପୂର୍ଵଂ ସଂଵ୍ଯସ୍ଯ କଥଯାଧୁନା ।। 4.2.
ନାରଦ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ କଥା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ହୋଇଥିଲା; ଏବେ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ ।
ଏକଦା ରାଧଯା ସାର୍ଧଂ ଗୋଲୋକେ ଶ୍ରୀହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏକଥର ରାଧାଙ୍କ ସହ ଗୋଲୋକରେ ଶ୍ରୀହରି ସ୍ୱୟଂ ଥିଲେ ।
ରାଧିକାସୁଖସଂଭୋଗାଦ୍ ବୁବୁଧେ ନ ସ୍ଵକଂ ପରମ୍
ରାଧିକାଙ୍କ ସହ ମିଳନର ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏମିତି ଲୀନ ହେଲେ, ସେ ନିଜକୁ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲେ।
ଗୋପିକାଂ ଵିରଜାମନ୍ଯାଂ ଶୃଙ୍ଗାରାର୍ଥଂ ଜଗାମ ହ
ପ୍ରେମ ପାଇଁ, ସେ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀ ବିରଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।