ନ ଜହାତି ସମୀପଂ ଚ କ୍ଷଣଂ ତସ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦିନ ଓ ରାତି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଘୂରିବାରେ ରହେ।
ଵ୍ଯାଧଯୋ ଵିପଦଃ ଶୋକା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ନ ପ୍ରଯାଂତି ତମ୍
ରୋଗ, ବିପଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ 4.1.
ଋଷି, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ତଵ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ରତିରାତ୍ଯଂତିକୀ ସଦା
ତୁମର କୃଷ୍ଣକଥାରେ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦ ରହିଥାଏ।
ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କା ପ୍ରଶଂସେଯଂ ଜନ୍ମ ତେ ବ୍ରହ୍ମମାନସେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମର କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ?
ପିତା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜସେଵଯା
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପିତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳର ସେବା କରି—
ରତିଃ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ଯସ୍ଯାଶ୍ରୁପୁଲକୋଦ୍ଗମଃ
ଯାହାଙ୍କର କୃଷ୍ଣକଥା ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ—
ପୁତ୍ରଦାରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଜାନାତି ଶ୍ରୀହରେରିତି
ସେ ନିଜ ପୁଅ, ଜଣାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ନିର୍ଜନେ ତୀର୍ଥସଂପର୍କେ ନିଃସଂଗା ଯେ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଏମିତି ଲୋକମାନେ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅଲଗା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି—
ଦଯାଽସ୍ତି ସର୍ଵଜୀଵେଷୁ ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣମ ଯଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା ରଖନ୍ତି, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ କୃଷ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି—
ଲବ୍ଧାନୀଷ୍ଟାନି ଵସ୍ତୂନି ପ୍ରଦାତୁଂ ହରଯେ ମୁଦା
ସେମାନେ ନିଜେ ଲାଭ କରିଥିବା ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଯନ୍ମନୋ ହରିପାଦାବ୍ଜେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.1.
ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ମନ ହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସ୍ବପ୍ନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଦିନ-ରାତି ସବୁବେଳେ ଲଗିଥାଏ,
ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମଂତ୍ରୋ ଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ଵିଶତ୍ଯଲମ୍
ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର କାନରେ ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରେ,
ପୂର୍ଵାନ୍ତ୍ସପ୍ତ ପରାନ୍ତ୍ସପ୍ତ ସପ୍ତ ମାତାମହାଦିକାନ୍
ସେ ଜଣଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ସାତ ଜଣ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସାତ ଜଣ ଓ ମାମାପକ୍ଷ ଆଦି ନିକଟାତ୍ମୀୟମାନେ,
କଲତ୍ରଂ କନ୍ଯକାଂ ବଂଧୁଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଦୌହିତ୍ରମାତ୍ମନଃ
ଘରବାଳି, ଝିଅ, ବନ୍ଧୁ, ଶିଷ୍ୟ, ନାତି ଓ ନିଜ ନିଜେ,
ସଦା ଵାଂଛତି ତୀର୍ଥାନି ଵୈଷ୍ଣଵସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନେ
ସେ ସବୁବେଳେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଦର୍ଶନକୁ ଆଶା କରେ,
ଗୋଦୋହନକ୍ଷଣଂ ଯାଵଦ୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ଗାଁ ଦୁହିବା ବେଳା ଯେଉଁଠି ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଧ୍ରୁଵଂ ତତ୍ର ମୃତଃ ପାପୀ ମୁକ୍ତୋ ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯଦି କୌଣସି ପାପୀ ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇ ହରିଙ୍କର ପଦକୁ ଯାଏ।
ତୁଲସୀକାନନେ ଗୋଷ୍ଠେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମଂଦିରେ ପରେ
ତୁଳସୀ ଜଙ୍ଗଲ, ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ,
ପାପାନି ପାପିନାଂ ଯାଂତି ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଵଗାହନାତ୍
ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ ଓ ଡୁବିବା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ନ ହି ସ୍ଥାତୁଂ ଶକ୍ନୁଵଂତି ପାପାନ୍ଯେଵ କୃତାନି ଚ
ସେଠି କରାଯାଇଥିବା ପାପ କେବେ ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଭକ୍ତଂ ଵର୍ତ୍ମନି ଗଚ୍ଛଂତଂ ଯେ ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ 4.1.
ଯେଉଁ ମାନବ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଦେଖନ୍ତି,
ଯେ ନିଂଦଂତି ହୃଷୀକେଶଂ ତଦ୍ଭକ୍ତଂ ପୁଣ୍ଯରୂପିଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟରୂପୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି,
ତେ ପଚ୍ଯଂତେ ମହାଘୋରେ କୁଂଭୀପାକେ ଭଯାନକେ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପୁଣ୍ଯଂ ନଶ୍ଯତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵୈଷ୍ଣଵସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ମୁକ୍ତୋ ଭଵତି ପାତକୀ
ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତୋ ଵିପ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଵୈଷ୍ଣଵଯୋର୍ଗୁଣଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନ କରାଯାଇଛି।
ଯଂ ଯଂ ଵିଧାଯ ଭୂମୌ ସ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଵିଭୁଃ
ଯେଉଁ କିଛି ପ୍ରଭୁ ଭୂମିରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ କାମ ଶେଷ କରି ସ୍ବ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାରାଵତରଣୋପାଯଂ ଦୁଷ୍ଟାନାଂ ଚ ଵଧୋଦ୍ଯମମ୍
ଭାର ହଟାଇବା ଉପାୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପ୍ରୟାସ।