ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋଽସି ପୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧଭକ୍ତୋ ଗଦାଭୃତଃ
ତୁମେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧରଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତ।
ପୁନାସି ଲୋକାନ୍ତ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵୀଯଵିଗ୍ରହଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଯତ୍ର କୃଷ୍ଣକଥାଃ ସଂତି ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ରହିଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି।
କଥାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥାଂତେ ତେ ଯାଂତି ସନ୍ତୋ ନିରାପଦମ୍
କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ଏହାର ଶେଷରେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ନିରାପଦରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ସଦ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣକଥାଵକ୍ତା ସ୍ଵସ୍ଯ ପୁଂସାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ 4.1.
ଯେଉଁଠି କେହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତଗୁଣ ଉପକାର କରନ୍ତି।
ପ୍ରଷ୍ଟା ତୁ ପ୍ରଶ୍ନମାତ୍ରେଣ ପୁନାତି କୁଲମାତ୍ମନଃ
କିନ୍ତୁ କେବଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବଂଶକୁ ପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଶତଜନ୍ମତପସ୍ତପ୍ତୋ ଜନ୍ମେଦଂ ଭାରତେ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ଶତଜନ୍ମ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତି।
ଅର୍ଚନଂ ଵଂଦନଂ ମନ୍ତ୍ରଜପଃ ସେଵନମେଵ ଚ
ପୂଜା, ସ୍ତୁତି, ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଏବଂ ସେବା—
ନିଵେଦନଂ ତସ୍ଯ ଦାସ୍ଯଂ ନଵଧା ଭକ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍
ନିବେଦନ ଓ ଦାସ୍ୟତା—ଏହି ନଉଟି ଭକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ନ ଚ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପରମାଯୁର୍ନ ନଶ୍ଯତି
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ଜହାତି ସମୀପଂ ଚ କ୍ଷଣଂ ତସ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦିନ ଓ ରାତି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଘୂରିବାରେ ରହେ।
ଵ୍ଯାଧଯୋ ଵିପଦଃ ଶୋକା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ନ ପ୍ରଯାଂତି ତମ୍
ରୋଗ, ବିପଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ 4.1.
ଋଷି, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ତଵ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ରତିରାତ୍ଯଂତିକୀ ସଦା
ତୁମର କୃଷ୍ଣକଥାରେ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦ ରହିଥାଏ।
ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କା ପ୍ରଶଂସେଯଂ ଜନ୍ମ ତେ ବ୍ରହ୍ମମାନସେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମର କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ?
ପିତା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜସେଵଯା
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପିତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳର ସେବା କରି—
ରତିଃ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ଯସ୍ଯାଶ୍ରୁପୁଲକୋଦ୍ଗମଃ
ଯାହାଙ୍କର କୃଷ୍ଣକଥା ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ—
ପୁତ୍ରଦାରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଜାନାତି ଶ୍ରୀହରେରିତି
ସେ ନିଜ ପୁଅ, ଜଣାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ନିର୍ଜନେ ତୀର୍ଥସଂପର୍କେ ନିଃସଂଗା ଯେ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଏମିତି ଲୋକମାନେ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅଲଗା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି—
ଦଯାଽସ୍ତି ସର୍ଵଜୀଵେଷୁ ସର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣମ ଯଂ ଜଗତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା ରଖନ୍ତି, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ କୃଷ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି—
ଲବ୍ଧାନୀଷ୍ଟାନି ଵସ୍ତୂନି ପ୍ରଦାତୁଂ ହରଯେ ମୁଦା
ସେମାନେ ନିଜେ ଲାଭ କରିଥିବା ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି।
ଯନ୍ମନୋ ହରିପାଦାବ୍ଜେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.1.
ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ମନ ହରିଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ସ୍ବପ୍ନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଦିନ-ରାତି ସବୁବେଳେ ଲଗିଥାଏ,
ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମଂତ୍ରୋ ଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ଵିଶତ୍ଯଲମ୍
ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର କାନରେ ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରେ,
ପୂର୍ଵାନ୍ତ୍ସପ୍ତ ପରାନ୍ତ୍ସପ୍ତ ସପ୍ତ ମାତାମହାଦିକାନ୍
ସେ ଜଣଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷ ସାତ ଜଣ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସାତ ଜଣ ଓ ମାମାପକ୍ଷ ଆଦି ନିକଟାତ୍ମୀୟମାନେ,
କଲତ୍ରଂ କନ୍ଯକାଂ ବଂଧୁଂ ଶିଷ୍ଯଂ ଦୌହିତ୍ରମାତ୍ମନଃ
ଘରବାଳି, ଝିଅ, ବନ୍ଧୁ, ଶିଷ୍ୟ, ନାତି ଓ ନିଜ ନିଜେ,
ସଦା ଵାଂଛତି ତୀର୍ଥାନି ଵୈଷ୍ଣଵସ୍ପର୍ଶଦର୍ଶନେ
ସେ ସବୁବେଳେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଦର୍ଶନକୁ ଆଶା କରେ,
ଗୋଦୋହନକ୍ଷଣଂ ଯାଵଦ୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ଗାଁ ଦୁହିବା ବେଳା ଯେଉଁଠି ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରହନ୍ତି, ସେଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଧ୍ରୁଵଂ ତତ୍ର ମୃତଃ ପାପୀ ମୁକ୍ତୋ ଯାତି ହରେଃ ପଦମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯଦି କୌଣସି ପାପୀ ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇ ହରିଙ୍କର ପଦକୁ ଯାଏ।
ତୁଲସୀକାନନେ ଗୋଷ୍ଠେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣମଂଦିରେ ପରେ
ତୁଳସୀ ଜଙ୍ଗଲ, ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ,