କଥଂ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପୁରୀଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଗୋପୀମାନେ କିପରି ଦୁର୍ଲଭ ପୂଜାର୍ଘ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ?
ଭାରାଵତରଣଂ କୃତ୍ଵା କିଂ ଵିଧାଯ ଜଗାମ ସଃ
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପରେ ସେ କଣ କଲେ ଏବଂ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ସୁଦୁର୍ଲଭାଂ ହରିକଥାଂ ତରଣିଂ ଭଵସାଗରେ
ହରିଙ୍କ କଥା ଦୁର୍ଲଭ, ଏହା ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଏକ ନୌକା ପରି।
ପାପେଂଧନାନାଂ ଦହନେ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖାମିଵ
ପାପର ଧନକୁ ଦହିବା ପାଇଁ ଏହା ଜଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି।
ତପୋଜପମହାଦାନାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥଦର୍ଶନାତ୍ 4.1.
ତପ, ଜପ, ବଡ଼ ଦାନ ଓ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା—
ଦୀକ୍ଷାଯାଃ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଦୀକ୍ଷା ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ପିତ୍ରାଽହଂ ପ୍ରେଷିତୋ ଜ୍ଞାନାଦାନାଯ ତଵ ସନ୍ନିଧିମ୍
ମୋ ବାପା ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ ପାଇଁ ପଠାଇଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ମଯା ଜ୍ଞାତୋଽସି ଧନ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଯରାଶିଃ ସୁମୂର୍ତିମାନ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି; ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟର ଆଗାର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ରୂପର ଅଧିକାରୀ।
ଜନାନାଂ ହୃଦଯଂ ସଦ୍ଯଃ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵଚନେନ ଵୈ
ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟ କଥା ତାଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ପୁତ୍ରେ ପୌତ୍ରେ ଚ ଵଚସି ପ୍ରତାପେ ଚାପଦି ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ପୁଅ, ନାତି, କଥା, ପ୍ରଭାବ, ବିପଦ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ—
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋଽସି ପୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧଭକ୍ତୋ ଗଦାଭୃତଃ
ତୁମେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧରଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତ।
ପୁନାସି ଲୋକାନ୍ତ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵୀଯଵିଗ୍ରହଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଯତ୍ର କୃଷ୍ଣକଥାଃ ସଂତି ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ରହିଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି।
କଥାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥାଂତେ ତେ ଯାଂତି ସନ୍ତୋ ନିରାପଦମ୍
କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ଏହାର ଶେଷରେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ନିରାପଦରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ସଦ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣକଥାଵକ୍ତା ସ୍ଵସ୍ଯ ପୁଂସାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ 4.1.
ଯେଉଁଠି କେହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତଗୁଣ ଉପକାର କରନ୍ତି।
ପ୍ରଷ୍ଟା ତୁ ପ୍ରଶ୍ନମାତ୍ରେଣ ପୁନାତି କୁଲମାତ୍ମନଃ
କିନ୍ତୁ କେବଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବଂଶକୁ ପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଶତଜନ୍ମତପସ୍ତପ୍ତୋ ଜନ୍ମେଦଂ ଭାରତେ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ଶତଜନ୍ମ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତି।
ଅର୍ଚନଂ ଵଂଦନଂ ମନ୍ତ୍ରଜପଃ ସେଵନମେଵ ଚ
ପୂଜା, ସ୍ତୁତି, ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଏବଂ ସେବା—
ନିଵେଦନଂ ତସ୍ଯ ଦାସ୍ଯଂ ନଵଧା ଭକ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍
ନିବେଦନ ଓ ଦାସ୍ୟତା—ଏହି ନଉଟି ଭକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ନ ଚ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପରମାଯୁର୍ନ ନଶ୍ଯତି
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ଜହାତି ସମୀପଂ ଚ କ୍ଷଣଂ ତସ୍ଯ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ତସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦିନ ଓ ରାତି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଘୂରିବାରେ ରହେ।
ଵ୍ଯାଧଯୋ ଵିପଦଃ ଶୋକା ଵିପ୍ରାଶ୍ଚ ନ ପ୍ରଯାଂତି ତମ୍
ରୋଗ, ବିପଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ 4.1.
ଋଷି, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ତଵ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ରତିରାତ୍ଯଂତିକୀ ସଦା
ତୁମର କୃଷ୍ଣକଥାରେ ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦ ରହିଥାଏ।
ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କା ପ୍ରଶଂସେଯଂ ଜନ୍ମ ତେ ବ୍ରହ୍ମମାନସେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମର କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ?
ପିତା ଵିଧାତା ଜଗତାଂ କୃଷ୍ଣପାଦାବ୍ଜସେଵଯା
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପିତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳର ସେବା କରି—
ରତିଃ କୃଷ୍ଣକଥାଯାଂ ଚ ଯସ୍ଯାଶ୍ରୁପୁଲକୋଦ୍ଗମଃ
ଯାହାଙ୍କର କୃଷ୍ଣକଥା ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ—
ପୁତ୍ରଦାରାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଜାନାତି ଶ୍ରୀହରେରିତି
ସେ ନିଜ ପୁଅ, ଜଣାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ନିର୍ଜନେ ତୀର୍ଥସଂପର୍କେ ନିଃସଂଗା ଯେ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଏମିତି ଲୋକମାନେ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅଲଗା ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି—