ସଦ୍ଯୋ ଵୈରାଗ୍ଯଜନନଂ ଭଵରୋଗନିକୃଂତନମ୍
ଏହା ସତ୍ୱରେ ବିରାକ୍ତି ଜନ୍ମାଏ ଓ ସଂସାର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
କର୍ମୋପଭୋଗରୋଗାଣାଂ ଖଂଡନେ ଚ ରସାଯନମ୍
କର୍ମ ଓ ଭୋଗର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହା ଅମୃତ ସମାନ।
ଜୀଵନଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ଜଗତାଂ ପାଵନଂ ପରମ୍
ଏହା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ରତା।
କେନ ଵା ପ୍ରାର୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣ ଆଜଗାମ ମହୀତଲମ୍
କିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ କେଉଁ କାରଣରେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ?
ଯୁଗେ କୁତ୍ର କୁତୋ ହେତୋଃ କୁତ୍ର ଵାଽଽଵିର୍ବଭୂଵ ହ
କେଉଁ ଯୁଗରେ, କେଉଁଠି, କେଉଁ କାରଣରେ, କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ?
ଵଦ କସ୍ଯ କୁଲେ ଜନ୍ମ ମାଯଯା ସୁଵିଡଂବନମ୍ ।। 4.1.
କହ, କେଉଁ ବଂଶରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଲା ଏବଂ ମାୟା କିପରି ଏହାକୁ ଲୁଚାଇଲା?
ଜଗାମ ଗୋକୁଲଂ କଂସଭଯେନ ସୂତିକାଗୃହାତ୍
କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ଜନନ ଘରୁ ଚଳିଗଲା ଏବଂ ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ହରିର୍ଵା ଗୋପଵେଷେଣ ଗୋକୁଲେ କିଂ ଚକାର ହ
ହରି ଗୋପାଳ ଭାବରେ ଗୋକୁଳରେ କଣ କଲେ?
କା ଵା ଗୋପାଂଗନା କେ ଵା ଗୋପାଲା ବାଲରୂପିଣଃ
ଗୋପୀମାନେ କିଏ ଥିଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଗୋପାଳମାନେ କିଏ ଥିଲେ?
କଥଂ ରାଧା ପୁଣ୍ଯଵତୀ ଦେଵୀ ଗୋକୁଲଵାସିନୀ
ପୁଣ୍ୟବତୀ ଦେବୀ ରାଧା କିପରି ଗୋକୁଳରେ ବସିବାକୁ ଆସିଲେ?
କଥଂ ଗୋପ୍ଯୋ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପୁରୀଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଗୋପୀମାନେ କିପରି ଦୁର୍ଲଭ ପୂଜାର୍ଘ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ?
ଭାରାଵତରଣଂ କୃତ୍ଵା କିଂ ଵିଧାଯ ଜଗାମ ସଃ
ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପରେ ସେ କଣ କଲେ ଏବଂ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ସୁଦୁର୍ଲଭାଂ ହରିକଥାଂ ତରଣିଂ ଭଵସାଗରେ
ହରିଙ୍କ କଥା ଦୁର୍ଲଭ, ଏହା ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଏକ ନୌକା ପରି।
ପାପେଂଧନାନାଂ ଦହନେ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖାମିଵ
ପାପର ଧନକୁ ଦହିବା ପାଇଁ ଏହା ଜଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି।
ତପୋଜପମହାଦାନାତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୀର୍ଥଦର୍ଶନାତ୍ 4.1.
ତପ, ଜପ, ବଡ଼ ଦାନ ଓ ପୃଥିବୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା—
ଦୀକ୍ଷାଯାଃ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଦୀକ୍ଷା ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ପିତ୍ରାଽହଂ ପ୍ରେଷିତୋ ଜ୍ଞାନାଦାନାଯ ତଵ ସନ୍ନିଧିମ୍
ମୋ ବାପା ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ ପାଇଁ ପଠାଇଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ମଯା ଜ୍ଞାତୋଽସି ଧନ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ପୁଣ୍ଯରାଶିଃ ସୁମୂର୍ତିମାନ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି; ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟର ଆଗାର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ରୂପର ଅଧିକାରୀ।
ଜନାନାଂ ହୃଦଯଂ ସଦ୍ଯଃ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵଚନେନ ଵୈ
ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟ କଥା ତାଙ୍କର କଥା ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ପୁତ୍ରେ ପୌତ୍ରେ ଚ ଵଚସି ପ୍ରତାପେ ଚାପଦି ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍
ପୁଅ, ନାତି, କଥା, ପ୍ରଭାବ, ବିପଦ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀମାନେ—
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋଽସି ପୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଶୁଦ୍ଧଭକ୍ତୋ ଗଦାଭୃତଃ
ତୁମେ ଜୀବନ୍ତାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଗଦାଧରଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତ।
ପୁନାସି ଲୋକାନ୍ତ୍ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵୀଯଵିଗ୍ରହଦର୍ଶନାତ୍
ତୁମର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି।
ଯତ୍ର କୃଷ୍ଣକଥାଃ ସଂତି ତତ୍ରୈଵ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ରହିଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି।
କଥାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କଥାଂତେ ତେ ଯାଂତି ସନ୍ତୋ ନିରାପଦମ୍
କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ଏହାର ଶେଷରେ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ନିରାପଦରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ସଦ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣକଥାଵକ୍ତା ସ୍ଵସ୍ଯ ପୁଂସାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ 4.1.
ଯେଉଁଠି କେହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଶତଗୁଣ ଉପକାର କରନ୍ତି।
ପ୍ରଷ୍ଟା ତୁ ପ୍ରଶ୍ନମାତ୍ରେଣ ପୁନାତି କୁଲମାତ୍ମନଃ
କିନ୍ତୁ କେବଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବଂଶକୁ ପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଶତଜନ୍ମତପସ୍ତପ୍ତୋ ଜନ୍ମେଦଂ ଭାରତେ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି କେହି ଶତଜନ୍ମ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ଲଭନ୍ତି।
ଅର୍ଚନଂ ଵଂଦନଂ ମନ୍ତ୍ରଜପଃ ସେଵନମେଵ ଚ
ପୂଜା, ସ୍ତୁତି, ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଏବଂ ସେବା—
ନିଵେଦନଂ ତସ୍ଯ ଦାସ୍ଯଂ ନଵଧା ଭକ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍
ନିବେଦନ ଓ ଦାସ୍ୟତା—ଏହି ନଉଟି ଭକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ନ ଚ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପରମାଯୁର୍ନ ନଶ୍ଯତି
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।