ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁଲସୀ ଦେଵୀ ପ୍ରଜହାସ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରି କହି ତୁଳସୀ ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ଗଣେଶସ୍ଯ ପ୍ରଧାନାଂଗେ ଦତ୍ତ୍ଵା କିଞ୍ଚିଜ୍ଜଲଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଗଣେଶଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଅଳ୍ପ ପାଣି ଛିଟିଲେ।
ବଭୂଵ ଧ୍ଯାନଭଗ୍ନଂ ଚ ତସ୍ଯ ନାରଦ ଚେତନମ୍
ନାରଦଙ୍କର ମନ ଧ୍ୟାନରୁ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଧ୍ଯାନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚାପଶ୍ଯତ୍କାମିନୀଂ ପୁରଃ
ଧ୍ୟାନ ଛାଡି, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ସାମ୍ନାରେ ଏକ କାମନାରତ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଲମ୍ବୋଦରଶ୍ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରଂ ଵିନଯପୂର୍ଵକମ୍
ଲମ୍ବୋଦର ସେ ନାରୀକୁ ଦେଖି ଅତି ବିନୟରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ପାପଦୋଽଶୁଭଦଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଧ୍ଯାନଭଂଗସ୍ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଗଣେଶ କହିଲେ: ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ସଦା ପାପ ଏବଂ ଅଶୁଭ।
କୃଷ୍ଣଃ କରୋତୁ କଲ୍ଯାଣଂ ହନ୍ତୁ ଵିଘ୍ନଂ କୃପାନିଧିଃ
କୃଷ୍ଣ ଦୟାର ସାଗର, ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଗଣେଶଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ସ୍ମରାତୁରା 3.46.
ଗଣେଶଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କାମରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ ତପସ୍ଯା ମେ ସ୍ଵାମିନୋଽର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାମୀ ଭଵ ମେ ପ୍ରଭୋ
ତୁଳସୀ କହିଲେ: ମୋର ତପସ୍ୟା ଏକ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ; ଆପଣ, ପ୍ରଭୁ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣେଶଃ ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ତୁଳସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଗଣେଶ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଗଣେଶ ଉଵାଚ ଦାରଗ୍ରହୋ ହି ଦୁଃଖାଯ ନ ସୁଖାଯ କଦାଚନ
ଗଣେଶ କହିଲେ — ଘରସ୍ଥ ଜୀବନ ସଦା ଦୁଃଖର କାରଣ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇନଥାଏ।
ହରିଭକ୍ତେର୍ଵ୍ଯଵାଯଶ୍ଚ ତପସ୍ଯାନାଶକାରକଃ
ହରିଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳକୁ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଗର୍ଭଵାସକରଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନନିକୃନ୍ତକଃ
ଏହା ପୁନିପୁନି ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଛେଦିଦିଏ।
ଗେହୋଽଯଂ କାରଣାନାଂ ଚ ସର୍ଵମାଯାକରଣ୍ଡକମ୍
ଏହି ଘର ସମସ୍ତ କାରଣର ଥଳ ଓ ମାୟାର ଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଥିବା ଚାଟି।
ନିଵର୍ତସ୍ଵ ମହାଭାଗେ ପଶ୍ଯାନ୍ଯଂ କାମୁକଂ ପତିମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଏଠାରୁ ହଟିଯାଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପତିକୁ ଚୟନ କର।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋପାତ୍ସା ତଂ ଶଶାପ ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତାଂ ଶଶାପ ଶିଵାତ୍ମଜଃ
ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତତ୍ପଶ୍ଚାନ୍ମହତାଂ ଶାପାଦ୍ଵୃକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିତେତି ଚ 3.46.
ତାପରେ, ମହାନମାନେ ଦିଆ ଶାପରେ, ତୁମେ ଗଛର ରୂପ ନେବ।
ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତୁଲସୀ ସା ରୁରୋଦ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ଶାପ ଶୁଣି ତୁଳସୀ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ଉଵାଚ କଲାଂଶେନ ମହାଭାଗେ ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣପ୍ରିଯା
ଗଣେଶ୍ବର କହିଲେ — ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶରେ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ପ୍ରିଯା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ ୩୩' ହରେରାରାଧନଵ୍ଯଗ୍ରୋ ବଦରୀସନ୍ନିଧିଂ ଯଯୌ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ବିଶେଷକରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର। ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ବଦରୀ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଜଗାମ ତୁଲସୀ ଦେଵୀ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ତୁଳସୀ ଦେବୀ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପଶ୍ଚାନ୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଶାପେନ ଗଣେଶସ୍ଯ ଚ ନାରଦ
ତାପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ଓ ଗଣେଶଙ୍କର ଶାପରେ, ହେ ନାରଦ—
ତତଃ ଶଙ୍କରଶୂଲେନ ସ ମମାରାସୁରେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
କଥିତଶ୍ଚେତିହାସସ୍ତେ ଶ୍ରୁତୋ ଧର୍ମମୁଖାତ୍ପୁରା
ଏହି କଥା ପୂର୍ବେ ଧର୍ମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲୁ, ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ତୁମକୁ କହିଲି।
ତତଃ ପରଶୁରାମୋଽସୌ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍
ତାପରେ ପରଶୁରାମ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ପୂଜିତୋ ଵନ୍ଦିତଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମୁନିପୁଙ୍ଗଵୈଃ 3.46.
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ, ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଇଦଂ ଗଣପତେଃ ଖଣ୍ଡଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଏହି ଗଣେଶଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତି—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଶ୍ରୀଗଣେଶପ୍ରସାଦତଃ
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ ପୁଅ ପାଆନ୍ତି।
ଯଶସ୍ଵିନଂ ପୁତ୍ରିଣଂ ଚ ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ସୁକଵୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ଏମିତି ପୁଅ ପାଆନ୍ତି, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କବି।