ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଭ୍ରାତରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ ରାମଃ ଶଂକରାଜ୍ଞଯା
ରାମ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭକ୍ତି ସହ ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ନୈଵଦ୍ଯୈର୍ଵିଵିଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତୁଲସୀଂ ଚ ଵିନା କଥମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ତୁଳସୀ ଛଡ଼ା ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଓ ଫୁଲ କିପରି ଦିଆଯାଇପାରିବ?
ତୁଲସୀ ସର୍ଵପୁଷ୍ପାଣାଂ ମାନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ମନୋହରା
ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ତୁଳସୀ ଅତି ଆଦରିତ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମନୋହର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ନିଗୂଢଂ ଚ ମନୋହରମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମକଳ୍ପର ଏହି ଘଟଣା ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଏକଦା ତୁଲସୀ ଦେଵୀ ପ୍ରୋଦ୍ଭିନ୍ନନଵଯୌଵନା
ଏକ ଦିନ ତୁଳସୀ ଦେବୀ ନୂତନ ଯୁବତା ରୂପେ ଫୁଟିଉଠିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ସା ଗଣେଶଂ ଯୌଵନାନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଯୁବତା ଗଣେଶଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଂଗଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଏବଂ ରତ୍ନ ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁମ୍ 3.46.
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଲମ୍ବୋଦରୋ ଦେହୋ ଗଜଵକ୍ତ୍ରଂ କଥଂ ତଵ
ତୁଳସୀ ପଚାରିଲେ: କିପରି ତୁମର ଦେହ ଗଣ୍ଡା ଏବଂ ମୁହଁ ହାତୀର ଭଳି?
ଏକଦନ୍ତଃ କଥଂ ଵକ୍ତ୍ରେ ଵଦାମୁତ୍ର ଚ କାରଣମ୍
ତୁମର ମୁହଁରେ କିପରି ଏକ ଦନ୍ତ ଅଛି? ଏହାର କାରଣ କହ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁଲସୀ ଦେଵୀ ପ୍ରଜହାସ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରି କହି ତୁଳସୀ ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ଗଣେଶସ୍ଯ ପ୍ରଧାନାଂଗେ ଦତ୍ତ୍ଵା କିଞ୍ଚିଜ୍ଜଲଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଗଣେଶଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଅଳ୍ପ ପାଣି ଛିଟିଲେ।
ବଭୂଵ ଧ୍ଯାନଭଗ୍ନଂ ଚ ତସ୍ଯ ନାରଦ ଚେତନମ୍
ନାରଦଙ୍କର ମନ ଧ୍ୟାନରୁ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଧ୍ଯାନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚାପଶ୍ଯତ୍କାମିନୀଂ ପୁରଃ
ଧ୍ୟାନ ଛାଡି, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ସାମ୍ନାରେ ଏକ କାମନାରତ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଲମ୍ବୋଦରଶ୍ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରଂ ଵିନଯପୂର୍ଵକମ୍
ଲମ୍ବୋଦର ସେ ନାରୀକୁ ଦେଖି ଅତି ବିନୟରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ପାପଦୋଽଶୁଭଦଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଧ୍ଯାନଭଂଗସ୍ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଗଣେଶ କହିଲେ: ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ସଦା ପାପ ଏବଂ ଅଶୁଭ।
କୃଷ୍ଣଃ କରୋତୁ କଲ୍ଯାଣଂ ହନ୍ତୁ ଵିଘ୍ନଂ କୃପାନିଧିଃ
କୃଷ୍ଣ ଦୟାର ସାଗର, ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଗଣେଶଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ସ୍ମରାତୁରା 3.46.
ଗଣେଶଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କାମରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତୁଲସ୍ଯୁଵାଚ ତପସ୍ଯା ମେ ସ୍ଵାମିନୋଽର୍ଥେ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାମୀ ଭଵ ମେ ପ୍ରଭୋ
ତୁଳସୀ କହିଲେ: ମୋର ତପସ୍ୟା ଏକ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ; ଆପଣ, ପ୍ରଭୁ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ତୁଲସୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଣେଶଃ ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ତୁଳସୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଗଣେଶ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଗଣେଶ ଉଵାଚ ଦାରଗ୍ରହୋ ହି ଦୁଃଖାଯ ନ ସୁଖାଯ କଦାଚନ
ଗଣେଶ କହିଲେ — ଘରସ୍ଥ ଜୀବନ ସଦା ଦୁଃଖର କାରଣ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇନଥାଏ।
ହରିଭକ୍ତେର୍ଵ୍ଯଵାଯଶ୍ଚ ତପସ୍ଯାନାଶକାରକଃ
ହରିଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳକୁ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଗର୍ଭଵାସକରଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନନିକୃନ୍ତକଃ
ଏହା ପୁନିପୁନି ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ଛେଦିଦିଏ।
ଗେହୋଽଯଂ କାରଣାନାଂ ଚ ସର୍ଵମାଯାକରଣ୍ଡକମ୍
ଏହି ଘର ସମସ୍ତ କାରଣର ଥଳ ଓ ମାୟାର ଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଥିବା ଚାଟି।
ନିଵର୍ତସ୍ଵ ମହାଭାଗେ ପଶ୍ଯାନ୍ଯଂ କାମୁକଂ ପତିମ୍
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଏଠାରୁ ହଟିଯାଅ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପତିକୁ ଚୟନ କର।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋପାତ୍ସା ତଂ ଶଶାପ ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତାଂ ଶଶାପ ଶିଵାତ୍ମଜଃ
ଏହା ଶୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବଙ୍କ ପୁଅ ତାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତତ୍ପଶ୍ଚାନ୍ମହତାଂ ଶାପାଦ୍ଵୃକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିତେତି ଚ 3.46.
ତାପରେ, ମହାନମାନେ ଦିଆ ଶାପରେ, ତୁମେ ଗଛର ରୂପ ନେବ।
ଶାପଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତୁଲସୀ ସା ରୁରୋଦ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ଶାପ ଶୁଣି ତୁଳସୀ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵର ଉଵାଚ କଲାଂଶେନ ମହାଭାଗେ ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣପ୍ରିଯା
ଗଣେଶ୍ବର କହିଲେ — ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ତୁମ ଅଂଶରେ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।