ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ ସୁଖୀ ସର୍ଵତୋ ଜଯୀ
ଯିଏ ଏହି ଶ୍ଳୋକକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପ୍ରତିଦିନ ପଢେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁଖୀ ଓ ବିଜୟୀ ହୁଏ।
ଗଣେଶ୍ଵରପ୍ରସାଦେନ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଗଣେଶ୍ଵରଙ୍କର କୃପାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ।
ମହାଜଡଃ କଵୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଯାଵାଂଶ୍ଚ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏକ ବଡ଼ ଅବୁଦ୍ଧି ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି ଓ ଜ୍ଞାନୀ ହେବାକୁ ପାରେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ହିତଂ ସାରଂ ନୀତିସାରଂ ପରିଣାମସୁଖାଵହମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହା ଉପକାରୀ, ଏହାରେ ସାର ଅଛି, ନୀତିର ମୂଳ ଅଛି, ଏବଂ ଶେଷରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ କୋପାତ୍କୃତ୍ଵା ଦନ୍ତଭଙ୍ଗଂ ଗଣେଶସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋଽଶିଵେ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: କ୍ରୋଧରେ ଗଣେଶଙ୍କର ଦନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରି, ମୁଁ ଅଶୁଭ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲି।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣୈଵ ମଯୋକ୍ତେନ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଗଣପତିଂ ପରମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଲେଖିଥିବା ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରା ଶକ୍ତିର୍ବୁଦ୍ଧିରୂପା ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ଯାହା ବୁଦ୍ଧିର ରୂପରେ ଅଛି, ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଶକ୍ତିର ମାଳିକା।
ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପେଯମନଯା ଶକ୍ତିମଜ୍ଜଗତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସୃଷ୍ଟିଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ତ୍ଯାଽନଯା ଵିନା
ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଶକ୍ତି ବିନା ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ।
ସୁରସଂଘେଽସୁରଗ୍ରସ୍ତେ କାଲେ ଘୋରତରେ ଦ୍ଵିଜ
ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଦେବମାନେ ଦେମନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହେବା ସମୟରେ, ଏହା ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଦିନ ଥିଲା।
କୃଷ୍ଣାଜ୍ଞଯାଽସୁରାନ୍ହତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯଃ ପଦଂ ତତଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦେବତାମାନେ ଦେମନମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେମାନେକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ଭାର୍ଯ୍ଯା ଭୂତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ଯ ପୁନଃ ପତ୍ଯୁଶ୍ଚ ନିନ୍ଦଯା
ଶଙ୍କରଙ୍କର ଜନାନୀ ହେଇ, ପୁନି ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଲେ।
ଶଂକରସ୍ତପସା ଲବ୍ଧୋ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ 3.45.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପାଇଗଲା, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ଗୁରୁମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ।
ଯଂ ଧ୍ଯାଯସ୍ଯେଵ ନିତ୍ଯଂ କିଂ ତଂ ନ ଜାନାସି ବାଲକ
ଯିଏକୁ ତୁମେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରୁଛ, ତୁମେ କି ସେଠିକୁ ଜାଣିନାହାଁ, ଶିଶୁ?
କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ନତୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୁହି ଦୁର୍ଗାଂ ଶିଵପ୍ରିଯାମ୍
ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କର।
ଶିଵାଯାଃ ସ୍ତୋତ୍ରରାଜେନ ପୁରା ଶୂଲିକୃତେନ ଵୈ
ଶିବାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତିରାଜ, ପୂର୍ବରୁ ଶୂଳିକ ଲେଖିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀପଦଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗାମ ଶ୍ରୀନିକେତନମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀନିକେତନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଵିଷ୍ଣୁଦତ୍ତେନ ସର୍ଵଵିଘ୍ନହରେଣ ଚ
ବିଷ୍ଣୁଦତ୍ତ ଲେଖିଥିବା, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରୁଥିବା ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା—
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଗଙ୍ଗୋଦକେ ଶୁଭେ
ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତିରେ, ଶୁଭ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି—
ଆଚମ୍ଯ ନତ୍ଵା ମୂର୍ଧ୍ନା ତାଂ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ଜଳ ଚିପି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଭକ୍ତିରେ ଗଳା ଭାଙ୍ଗି, ସେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ଆଵିର୍ଭୂତା ଵିଗ୍ରହତଃ ପୁରା ସୃଷ୍ଟ୍ଯୁନ୍ମୁଖସ୍ଯ ଚ
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ, ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଆକୃତିରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିପ୍ରଭାଯୁକ୍ତା ଵସ୍ତ୍ରାଲଙ୍କାରଭୂଷିତା
ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଥିଲା, ଶୋଭାମୟ ପୋଶାକ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ସଜିଥିଲେ।
ନଵଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ସିନ୍ଦୂରାରୁଣ୍ଯଶୋଭିତା 3.45.
ନୂତନ ଯୁବତା ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଚମକରେ ଶୋଭିତ।
ଅହୋଽନିର୍ଵଚନୀଯା ତ୍ଵଂ ଚାରୁମୂର୍ତ୍ତିଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ଅହୋ! ତୁମେ ବର୍ଣ୍ନନା କରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛ।
ମୁମୋହ କ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵମୋହିନୀମ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ଦେଖି, ସେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ସଦ୍ଭିଃ ଖ୍ଯାତା ତେନ ରାଧା ମୂଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ଏହିପରି, ସଦ୍ଜନମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଧା, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ଶ୍ୱାସ୍ତିନୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ କରନ୍ତି।
ତତୋ ଡିମ୍ଭଂ ମହଜ୍ଜଜ୍ଞେ ତତୋ ଜାତୋ ମହାଵିରାଟ୍
ତାପରେ ବଡ ଡିମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାରୁ ବଡ ବିରାଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରାଧାରତିକ୍ରମେଣୈଵ ତନ୍ନିଶ୍ଵାସୋ ବଭୂଵ ହ
ରାଧାଙ୍କର ଆନନ୍ଦର ଚଳାଚଳ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ନିଶ୍ୱାସ ଏହି ଭାବରେ ହେଲା।
ଭଯଘର୍ମ୍ମଜଲେନୈଵ ପୁପ୍ଲୁଵେ ଵିଶ୍ଵଗୋଲକମ୍
ଭୟର ଘର୍ମରେ ସାରା ବିଶ୍ୱ ଗୋଳକ ଉପଲୁତ ହେଇଗଲା ।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପଞ୍ଚଧାଭୂଯ ପଞ୍ଚ ମୂର୍ତୀଶ୍ଚ ବିଭ୍ରତୀ କୃଷ୍ଣପ୍ରାଣାଧିକାଂ ରାଧାଂ ତାଂ ଵଦନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ
ତାପରେ ତୁମେ ପାଞ୍ଚ ରୂପ ନେଇ ପାଞ୍ଚ ମୂର୍ତି ଧରିଛ, ପୁରାତନ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ରାଧା ବୋଲି କହନ୍ତି ।