ଶତଧା ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ତୁ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ର ଵୈ
ସେ ସୁଣ୍ଡକୁ ଶତବାର ଗୁଡିଏଇ, ସେଠାରେ ଘୁମାଇଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂଶ୍ଚ ଶୈଲାଂଶ୍ଚ ମେରୁଂ ଚାଖିଲସାଗରାନ୍
ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଓ ସମସ୍ତ ସାଗରକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ହସ୍ତପାଦାଦ୍ଯନାଥଂ ତଂ ଜଡଂ ସର୍ଵାଂଗକମ୍ପିତମ୍
ହାତ ପା ନିର୍ବଳ କରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ କମ୍ପିତ ଓ ଜଡ କରିଦେଲେ।
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଭୁଵର୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁଵର୍ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ଗୌରୀଲୋକଂ ଶମ୍ଭୁଲୋକଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ନାରଦ 3.43.
ନାରଦ ଗୌରୀ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନରୁଦ୍ଗିରଣଂ ଚକ୍ରେ ସନକ୍ରମକରୋଦକମ୍
ପୁନି ସେ ହାତରେ ପାଣି ତିଆରି କରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ମୁମୂର୍ଷୁଂ ତଂ ସନ୍ତରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଜଗ୍ରାହ ଲୀଲଯା
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଓ ପାର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ହସିଖେଳି ତାକୁ ପୁନି ଧରିଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସଲକ୍ଷ୍ମୀକଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକାରର ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନଃ କରଂ ଚ ଯୋଗେନ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସ ଲୀଲଯା
ପୁନି ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଓ ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଫେରାଇଲେ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଶୃଙ୍ଗଶତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ବୃନ୍ଦାବନ, ଶତ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ରାସ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରି, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖିଲେ।
ତେଜସା କୋଟିସୂର୍ଯ୍ଯାଭଂ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ସେ ରାଧାଙ୍କର ଛାତିରେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଲମ୍ବମାନଂ ଚ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ ଭ୍ରୂଣହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଭୃଗୋର୍ଦୂରଂ ଚକାର ହ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଘୁରାଇ ଓ ଝୁଲାଇ ଦେଖାଇ, ଭୃଗୁଙ୍କର ଗର୍ଭହତ୍ୟା ଭଳି ପାପକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ନ ଭଵେଦ୍ଯାତନା ନଷ୍ଟା ଵିନା ଭୋଗେନ ପାପଜା
ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଫଳ ଭୋଗ କରିବା ବିନା ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୁଵି ଵେଗାତ୍ପପାତ ହ 3.43.
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ତିଅଁ ତେଜରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସସ୍ମାର କଵଚଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ଗୁରୁ ଦିଆ ଦୁର୍ଲଭ କବଚ ଓ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ପର୍ଶୁମଵ୍ଯର୍ଥଂ ଶିଵତୁଲ୍ଯଂ ଚ ତେଜସା
ସେ ନିର୍ଥକ୍କ ତାଳବାହାନକୁ ଶିବ ପରି ତେଜରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପିତୁରଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପିତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିର୍ଥକ୍କ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଗଣପତି ନିଜେ—
ନିପାତ୍ଯ ପର୍ଶୁର୍ଵେଗେନ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ଦନ୍ତଂ ସମୂଲକମ୍
ଦାନ୍ତର ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ କରି, ମୂଳ ସହିତ ଦାନ୍ତକୁ କାଟିଦେଲେ।
ହାହେତି ଶବ୍ଦମାକାଶେ ଦେଵାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମହାଭିଯା
‘ହା ହା’ ଚିତ୍କାରରେ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଉପଦ୍ରବ କଲେ।
ପପାତ ଭୂମୌ ଦନ୍ତଶ୍ଚ ସରକ୍ତଃ ଶବ୍ଦଯଂସ୍ତଦା
ସେ ଦାନ୍ତ ରକ୍ତମୟ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ସେ ଖଣ୍ଡରେ ଶବ୍ଦ କଲା।
ଶବ୍ଦେନ ମହତା ଵିପ୍ର ଚକମ୍ପେ ପୃଥିଵୀ ଭିଯା
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ଭୟରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା।
ନିଦ୍ରା ବଭଞ୍ଜ ତତ୍କାଲେ ନିଦ୍ରେଶସ୍ଯ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋଃ
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ନିଦ୍ରାର ଅଧିପତିଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ପୁରୋ ଦଦର୍ଶ ହେରମ୍ବଂ ଲୋହିତାସ୍ଯଂ କ୍ଷତେନ ତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହେରମ୍ବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ରକ୍ତରଙ୍ଗିନ ଓ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଵତୀ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍କନ୍ଦଂ କିମିତି ପୁତ୍ରକ 3.43.
ପାର୍ବତୀ ତୁରନ୍ତ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହା କଣ, ମୋ ପୁଅ?"
ଚୁକୋପ ଦୁର୍ଗା କୃପଯା ରୁରୋଦ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଦୁର୍ଗା ଦୟାବଶତଃ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ।
ସମ୍ବୋଧ୍ଯ ଶମ୍ଭୁଂ ଶୋକେନ ଭିଯା ଵିନଯପୂର୍ଵକମ୍
ଶୋକ ଓ ଭୟ ସହିତ, ନମ୍ରତାରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ତୃତୀଯେ ଗଣପତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଗଣେଶଦନ୍ତଭଙ୍ଗକାରଣଵର୍ଣନଂ ନାମ ତ୍ରିଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ତୃତୀୟ ଗଣପତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ଗଣେଶଙ୍କ ଦନ୍ତ ଭଙ୍ଗର କାରଣ' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଚଉଵାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଅପେକ୍ଷା ରହିତା ଦାସୀ ତସ୍ଯା ଵୈ ଜୀଵନଂ ଵୃଥା
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଯେ ସେବିକା କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନିଷ୍ଫଳ।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ସମାଃ ସର୍ଵାସ୍ତୃଣପର୍ଵତଜାତଯଃ
ସମସ୍ତ ଘାସ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ନଜରରେ ସମାନ।