ଅଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରଂ ହେ ଭ୍ରାତର୍ଗୁରୁପୁତ୍ରେ କଥଂ କ୍ଷିପେଃ
ଭାଇ, ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି କିପରି ଅସଫଳ ଅସ୍ତ୍ର ଫେଙ୍ଗିପାରିବ?
ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷିପନ୍ତଂ କୁପିତଂ ରକ୍ତପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣମ୍
କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗୁଥିବା ବେଳେ, ରାମଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ମାନେ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ପୁନର୍ଗଣେଶଂ ରାମଶ୍ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ କୋପତଃ
ପୁନି ରାମ କ୍ରୋଧରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଗଜାନନଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଧର୍ମଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ସକ୍ଷିଣମ୍
ଗଜାନନ ଉଠି ଧର୍ମକୁ ସାକ୍ଷୀ କରି ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ମମ ଭ୍ରାତା ତ୍ଵମତିଥିର୍ଵିଦ୍ଯାସମ୍ବନ୍ଧତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ 3.43.
ତୁମେ ମୋର ଭାଇ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପର୍କରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅତିଥି।
ନ ହ୍ଯହଂ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଭୂପାସ୍ତେ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତଵଃ
ମୁଁ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି; ସେମାନେ କ୍ଷୁଦ୍ର ପ୍ରାଣୀ।
କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠ ନିଵର୍ତ୍ତସ୍ଵ ସମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣାତିଥେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ରୁହ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛକୁ ଫେର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ହରିଶଙ୍କରୌ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗିବାକୁ ଠାନିଲେ।
ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷିପନ୍ତଂ କୋପେନ ତଂ ଚ ରାମଂ ଗଜାନନଃ
ରାମ କ୍ରୋଧରେ କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗୁଥିବା ବେଳେ, ଗଜାନନ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଲେ।
ଯୋଗେନ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସ ଶୁଣ୍ଡାଂ ତାଂ କୋଟିଯୋଜନାମ୍
ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ଗଜାନନ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡକୁ ଏକ ଶତ କୋଟି ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଶତଧା ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ତୁ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ର ଵୈ
ସେ ସୁଣ୍ଡକୁ ଶତବାର ଗୁଡିଏଇ, ସେଠାରେ ଘୁମାଇଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂଶ୍ଚ ଶୈଲାଂଶ୍ଚ ମେରୁଂ ଚାଖିଲସାଗରାନ୍
ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଓ ସମସ୍ତ ସାଗରକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ହସ୍ତପାଦାଦ୍ଯନାଥଂ ତଂ ଜଡଂ ସର୍ଵାଂଗକମ୍ପିତମ୍
ହାତ ପା ନିର୍ବଳ କରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ କମ୍ପିତ ଓ ଜଡ କରିଦେଲେ।
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଭୁଵର୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁଵର୍ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ଗୌରୀଲୋକଂ ଶମ୍ଭୁଲୋକଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ନାରଦ 3.43.
ନାରଦ ଗୌରୀ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନରୁଦ୍ଗିରଣଂ ଚକ୍ରେ ସନକ୍ରମକରୋଦକମ୍
ପୁନି ସେ ହାତରେ ପାଣି ତିଆରି କରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ମୁମୂର୍ଷୁଂ ତଂ ସନ୍ତରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଜଗ୍ରାହ ଲୀଲଯା
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଓ ପାର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ହସିଖେଳି ତାକୁ ପୁନି ଧରିଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସଲକ୍ଷ୍ମୀକଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକାରର ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନଃ କରଂ ଚ ଯୋଗେନ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସ ଲୀଲଯା
ପୁନି ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଓ ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଫେରାଇଲେ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଶୃଙ୍ଗଶତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ବୃନ୍ଦାବନ, ଶତ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ରାସ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ମୁରଲୀହସ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ବାଂଶୀ ଧରି, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖିଲେ।
ତେଜସା କୋଟିସୂର୍ଯ୍ଯାଭଂ ରାଧାଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ସେ ରାଧାଙ୍କର ଛାତିରେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଲମ୍ବମାନଂ ଚ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ ଭ୍ରୂଣହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଭୃଗୋର୍ଦୂରଂ ଚକାର ହ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଘୁରାଇ ଓ ଝୁଲାଇ ଦେଖାଇ, ଭୃଗୁଙ୍କର ଗର୍ଭହତ୍ୟା ଭଳି ପାପକୁ ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ନ ଭଵେଦ୍ଯାତନା ନଷ୍ଟା ଵିନା ଭୋଗେନ ପାପଜା
ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଫଳ ଭୋଗ କରିବା ବିନା ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୁଵି ଵେଗାତ୍ପପାତ ହ 3.43.
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ତିଅଁ ତେଜରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସସ୍ମାର କଵଚଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ଗୁରୁ ଦିଆ ଦୁର୍ଲଭ କବଚ ଓ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ପର୍ଶୁମଵ୍ଯର୍ଥଂ ଶିଵତୁଲ୍ଯଂ ଚ ତେଜସା
ସେ ନିର୍ଥକ୍କ ତାଳବାହାନକୁ ଶିବ ପରି ତେଜରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପିତୁରଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଣପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ପିତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିର୍ଥକ୍କ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଗଣପତି ନିଜେ—
ନିପାତ୍ଯ ପର୍ଶୁର୍ଵେଗେନ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ଦନ୍ତଂ ସମୂଲକମ୍
ଦାନ୍ତର ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ କରି, ମୂଳ ସହିତ ଦାନ୍ତକୁ କାଟିଦେଲେ।
ହାହେତି ଶବ୍ଦମାକାଶେ ଦେଵାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ମହାଭିଯା
‘ହା ହା’ ଚିତ୍କାରରେ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଉପଦ୍ରବ କଲେ।