ସ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଗୋଲୋକେ ଦ୍ଵିଭୁଜଃ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଗୋଲୋକରେ ଦୁଇ ହସ୍ତ ଓ ଶ୍ୟାମସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶଶ୍ଵଦ୍ଗୋଗୋପଗୋପୀଭିଃ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଗୋପରୂପଧୃକ୍
ସେ ସଦା ଗାଈ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର ରହନ୍ତି, ଗୋପ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଃ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରସ୍ତୁ ପରମାନନ୍ଦରୂପଧୃକ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ସ୍ୱାଧୀନ ଏବଂ ପରମ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯତୋ ଭଵନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମାଦିକାନି ଚ
ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଗୋଲୋକ ଊର୍ଧ୍ଵଵୈକୁଣ୍ଠାତ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଯୋଜନଃ
ଗୋଲୋକ ବୈକୁଣ୍ଠଠାରୁ ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ଯୋଜନ ଉପରେ ଅଛି।
ଇଦଂ ଶ୍ରୁତଂ ଶମ୍ଭୁଵକ୍ତ୍ରାନ୍ମଯା ତେ କଥିତଂ ଦ୍ଵିଜ
ଏହି କଥା ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି ଏବଂ ତୁମକୁ କହିଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପର୍ଶୁହସ୍ତସ୍ସ ଵୈ ରାମୋ ନିର୍ଭଯୋ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ରାମ ତାଙ୍କର କୁହାଡ଼ି ହାତରେ ଧରି, ଭୟ ନାକରି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରସ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେତବେଳେ ଗଣେଶ୍ବର ଏହା ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ ଏବଂ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ରାମସ୍ତଂ ପ୍ରେରଯାମାସ ହୁଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ପୁନଃ ପୁନଃ
ରାମ ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର 'ହୁଁ' କହି ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ପର୍ଶୁନିକ୍ଷେପଣଂ କର୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ଭୃଗୁସ୍ତଦା
ସେତବେଳେ ଭୃଗୁ ମନରେ କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗିବାକୁ ଠାନିଲେ।
ଅଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରଂ ହେ ଭ୍ରାତର୍ଗୁରୁପୁତ୍ରେ କଥଂ କ୍ଷିପେଃ
ଭାଇ, ତୁମେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି କିପରି ଅସଫଳ ଅସ୍ତ୍ର ଫେଙ୍ଗିପାରିବ?
ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷିପନ୍ତଂ କୁପିତଂ ରକ୍ତପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣମ୍
କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗୁଥିବା ବେଳେ, ରାମଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ମାନେ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ପୁନର୍ଗଣେଶଂ ରାମଶ୍ଚ ପ୍ରେରଯାମାସ କୋପତଃ
ପୁନି ରାମ କ୍ରୋଧରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ଗଜାନନଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଧର୍ମଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ସକ୍ଷିଣମ୍
ଗଜାନନ ଉଠି ଧର୍ମକୁ ସାକ୍ଷୀ କରି ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ମମ ଭ୍ରାତା ତ୍ଵମତିଥିର୍ଵିଦ୍ଯାସମ୍ବନ୍ଧତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ 3.43.
ତୁମେ ମୋର ଭାଇ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପର୍କରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅତିଥି।
ନ ହ୍ଯହଂ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଭୂପାସ୍ତେ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତଵଃ
ମୁଁ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହନ୍ତି; ସେମାନେ କ୍ଷୁଦ୍ର ପ୍ରାଣୀ।
କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠ ନିଵର୍ତ୍ତସ୍ଵ ସମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣାତିଥେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ରୁହ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛକୁ ଫେର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତିଥି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ହରିଶଙ୍କରୌ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ହରି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗିବାକୁ ଠାନିଲେ।
ପର୍ଶୁଂ କ୍ଷିପନ୍ତଂ କୋପେନ ତଂ ଚ ରାମଂ ଗଜାନନଃ
ରାମ କ୍ରୋଧରେ କୁହାଡ଼ି ଫେଙ୍ଗୁଥିବା ବେଳେ, ଗଜାନନ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଲେ।
ଯୋଗେନ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସ ଶୁଣ୍ଡାଂ ତାଂ କୋଟିଯୋଜନାମ୍
ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ଗଜାନନ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡକୁ ଏକ ଶତ କୋଟି ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଶତଧା ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ତୁ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ତୁ ତତ୍ର ଵୈ
ସେ ସୁଣ୍ଡକୁ ଶତବାର ଗୁଡିଏଇ, ସେଠାରେ ଘୁମାଇଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂଶ୍ଚ ଶୈଲାଂଶ୍ଚ ମେରୁଂ ଚାଖିଲସାଗରାନ୍
ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼, ମେରୁ ଓ ସମସ୍ତ ସାଗରକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ହସ୍ତପାଦାଦ୍ଯନାଥଂ ତଂ ଜଡଂ ସର୍ଵାଂଗକମ୍ପିତମ୍
ହାତ ପା ନିର୍ବଳ କରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ କମ୍ପିତ ଓ ଜଡ କରିଦେଲେ।
ଭୂର୍ଲୋକଂ ଚ ଭୁଵର୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁଵର୍ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଆବୃତ କଲେ।
ଗୌରୀଲୋକଂ ଶମ୍ଭୁଲୋକଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ନାରଦ 3.43.
ନାରଦ ଗୌରୀ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନରୁଦ୍ଗିରଣଂ ଚକ୍ରେ ସନକ୍ରମକରୋଦକମ୍
ପୁନି ସେ ହାତରେ ପାଣି ତିଆରି କରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ମୁମୂର୍ଷୁଂ ତଂ ସନ୍ତରନ୍ତଂ ପୁନର୍ଜଗ୍ରାହ ଲୀଲଯା
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ଓ ପାର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ହସିଖେଳି ତାକୁ ପୁନି ଧରିଲେ।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସଲକ୍ଷ୍ମୀକଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକାରର ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ପୁନଃ କରଂ ଚ ଯୋଗେନ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସ ଲୀଲଯା
ପୁନି ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଓ ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଫେରାଇଲେ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଶୃଙ୍ଗଶତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ବୃନ୍ଦାବନ, ଶତ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ ରାସ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖାଇଲେ।