ଦଦର୍ଶ କାର୍ତ୍ତିକେଯଂ ଚ ଵାମେ ଦକ୍ଷେ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ 3.41.
ସେ ବାମପଟେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଏବଂ ଡାହାଣପଟେ ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଧାନପାର୍ଷଦଗଣାନ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଂଶ୍ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେଠାରେ ପ୍ରଧାନ ପାର୍ଷଦମାନେ ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ଥିଲେ।
ତାନ୍ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ଭୃଗୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୃଗୁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସତ୍ବରା ସଂଳାପ କଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତଂ ଗଣେଶଶ୍ଚ କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ଯିବାବେଳେ, ଗଣେଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।'
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଽହମତ୍ରାଗତ୍ଯ କ୍ଷଣାନ୍ତରେ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ସହିତ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିଗଲି।
ଗଣେଶଵାକ୍ଯଂ ପରଶୁରାମଶ୍ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ଗଣେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପରଶୁରାମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସେଥିରେ ମନ ଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ତୃତୀଯେ ଗଣପତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ କୈଲାସଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ତୃତୀୟ ଗଣପତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'କୈଳାସ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଏକଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମାତରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ଵରିତଂ ଗୃହମ୍
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: ମୁଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ଘରକୁ ଯିବି।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥ୍ଵୀଂ ଚ ଲୀଲଯା
ମୁଁ ଏକୋଇଶିଥର ରାଜାମାନେ ନାହିଁ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଖାଲି କରିଥିଲି।
ନାନାଵିଦ୍ଯା ଯତୋ ଲବ୍ଧା ନାନାଶସ୍ତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯାହାଠାରୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରିଛି,
ସଗୁଣଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଚୈଵ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ଯିଏ ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ, ଯାହାଙ୍କ ଦୟାରୂପ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଆଶିର୍ବାଦ ହେଉଛି,
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ଦଯାସିନ୍ଧୁଂ ଦୀନବନ୍ଧୁଂ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି, ଦୟାର ସାଗର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ନାଥ,
ପରାପରାଣାଂ ସ୍ରଷ୍ଟାରଂ ପୁରୁହୂତଂ ପୁରସ୍କୃତମ୍
ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ,
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମାଙ୍ଗଲ୍ଯଂ ସର୍ଵମଂଗଲକାରଣମ୍
ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ,
ଆଶୁତୋଷଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲମ୍
ଅତି ଶୀଘ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିବା, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା,
ଇତ୍ଥଂ ପରଶୁରାମୋଽସ୍ଥାଦୁକ୍ତ୍ଵା ଗଣପତେଃ ପୁରଃ
ଏଭଳି କହି, ପରଶୁରାମ ଗଣେଶଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠ କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠ ଶୃଣୁ ଭ୍ରାତରିଦଂ ଵଚଃ 3.42.
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ଭାଇ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ସ୍ତ୍ରୀସଂଯୁକ୍ତଂ ଚ ପୁରୁଷଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରାଧମଃ
ଯିଏ ପୁରୁଷକୁ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦେଖେ, ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।
ଵିଶେଷତଶ୍ଚ ପିତରଂ ଗୁରୁଂ ଭୂତପତିଂ ଦ୍ଵିଜ
ବିଶେଷ କରି ନିଜ ବାପା, ଗୁରୁ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଥ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜକୁ,
ରହଃ ସୁରତସଂସକ୍ତଂ ନହି ପଶ୍ଯେଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଗୁପ୍ତ ସଂଗମରେ ଲିନ ଥିବା କାହାକୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ୍ତ୍ରୀଵିଚ୍ଛେଦୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଧ୍ରୁଵଂ ସପ୍ତସୁ ଜନ୍ମସୁ କାମତୋଽପି ଵିମୂଢଶ୍ଚ ସୋଽନ୍ଧୋ ଭଵତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହିପରି କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ବିଚ୍ଛେଦ ହେବ; ଯଦିଓ ଆସକ୍ତିରେ ମୁଢ଼ ହେଉଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଅନ୍ଧ ହେଉଛି।
ଗଣେଶସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ଗଣେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅ ହସିଲେ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ଇଦମେଵମହୋ ନୈଵଂ ଶ୍ରୁତମୀଶ୍ଵରଵକ୍ତ୍ରତଃ
ପରଶୁରାମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କଥା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ କେବେ ଶୁଣିନଥିଲି।
ଶ୍ରୁତଂ ଶ୍ରୁତୌ ଵାକ୍ଯମିଦଂ କାମିନାଂ ଚ ଵିକାରିଣାମ୍ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯନ୍ତଃପୁରଂ ଭ୍ରାତସ୍ତଵ କିଂ ତିଷ୍ଠ ବାଲକ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣିଛି, ଯାହା କାମପ୍ରବୃତ୍ତି ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଲୋକମାନେ ସମ୍ପର୍କରେ। ଭାଇ, ମୁଁ ତୋର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଉଛି; ବାଳକ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ରହିଛ?
ଯଥାଦୃଷ୍ଟି କରିଷ୍ଯାମି ମତ୍କାର୍ଯ୍ଯଂ ସମଯୋଚିତମ୍
ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେପରି ଭଲ ଲାଗିବ, ସମୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବି।
ଜଗତାଂ ପିତରୌ ତୌ ଚ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ପିତାମାତା।
ସର୍ଵରୂପଃ ଶଙ୍କରଶ୍ଚ ସର୍ଵାରୂପା ଚ ପାର୍ଵତୀ 3.42.
ଶଙ୍କର ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି।
କ୍ରୀଡା ଲଜ୍ଜା ଭୀତିଭଂଗୋ ଗ୍ରାମ୍ଯସ୍ଯୈଵ ନ ଚେଶିତୁଃ
ଖେଳ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟ କେବଳ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଗୁଣ ନାହିଁ।
ଲଜ୍ଜାଯାଶ୍ଚ କୁତୋ ଲଜ୍ଜା ଲଜ୍ଜେଶସ୍ଯ ଚ ସା କୁତଃ
ଯିଏ ଲଜ୍ଜାର ମୂର୍ତ୍ତି, ସେଠାରେ ଲଜ୍ଜା କେଉଁଠୁ? ଲଜ୍ଜାର ନାୟକଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ଶୀତଂ ଶୈତ୍ଯମହୋ ଭ୍ରାତର୍ନିଦାଘୋ ଦାହମେଵ ଚ
ଭାଇ, ଶୀତ ଓ ଶୀତଳତା, ତାପ ଓ ଦାହ—ଏହାମାନେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରିବେ?