ଆକୀର୍ଣଂ ପୁଷ୍ପଜାଲୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ 3.41.
ଫୁଲର ମାଳା ଏବଂ ଖୁସି ମାଟିଥିବା ଖିଳିଥିବା ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାସୁ ନିପୁଣୈଃ ପୁଣ୍ଯଵଦ୍ଭିର୍ନିଷେଵିତମ୍
ସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ସେଠି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣୈଃ ଶତସ୍କନ୍ଧସମନ୍ଵିତୈଃ
ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଶତ ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରା।
ନାନାପକ୍ଷିଗଣାକୀର୍ଣୈଃ ସୁମନୋହରଶବ୍ଦିତୈଃ
ନାନା ପକ୍ଷୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନସହସ୍ରେଣ ସରସାଂ ଚ ଶତେନ ଚ
ହଜାର ଫୁଲ ବଗିଚା ଏବଂ ଶତ ଝିଲିକ ଥିଲା।
ରାମଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଗରମତିସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଏହି ସହର ଦେଖି ରାମଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲା।
ସୁଵର୍ଣମୂଲ୍ଯଶତକୈର୍ମଣିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣକୈଃ
ସେଠାରେ ଶତଶତ ସୁନା ମୂଲ୍ୟର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଜଗମଗ କରୁଥିଲା, ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଅତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତ୍ରିପଞ୍ଚଯୋଜନୋଚ୍ଛ୍ରାଯଂ ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୃତମ୍
ସେ ଗୃହଟି ପନ୍ଦର ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଚାରି ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରଂ ରତ୍ନକପାଟେନ ନାନା ଚିତ୍ରାନ୍ଵିତେନ ଚ
ଏହାର ଦ୍ୱାର ମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରପଟରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଵାମେ ସିଂହଂ ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ଦ୍ୱାରର ଡାହାଣପଟେ ବଡ଼ ବୃଷଭ ଏବଂ ବାମପଟେ ସିଂହ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଶାଲାକ୍ଷଂ ଚ ବାଣଂ ଚ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ମହାବଲମ୍ 3.41.
ସେଠାରେ ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ବିରୂପାକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ସଂହାରଭୈରଵଂ କାଲଭୈରଵଂ ଚ ଭଯଙ୍କରମ୍
ସେଠାରେ ସଂହାରଭୈରବ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କାଳଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଙ୍ଗଭୈରଵଂ ଚୈଵ କ୍ରୋଧଭୈରଵମୁଲ୍ବଣମ୍
ଏହିପରି କୃଷ୍ଣାଙ୍ଗଭୈରବ ଏବଂ ଭୟାନକ କ୍ରୋଧଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧେଂଦ୍ରାଦୀନ୍ରୁଦ୍ରଗଣାନ୍ଵିଦ୍ଯାଧରସୁଗୁହ୍ଯକାନ୍
ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଧାନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦଳ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵେତାଲାନ୍ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଜଟାଧରାନ୍
ସେଠାରେ ବେତାଳ, ଦାନବ ଏବଂ ଜଟାଧାରୀ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦିକେଶାଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅ ନନ୍ଦିକେଶଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରଖଚିତଂ ଦଦର୍ଶ ଶତମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଣିକ୍ୟରେ ଖୋଦା ଶତ ମହଲ ଦେଖିଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନରଚିତୈର୍ମୁକ୍ତାନିର୍ମ୍ମଲଦର୍ପଣୈଃ
ଅମୂଲ୍ୟ ମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ମୁକ୍ତା ଦର୍ପଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଗୋରୋଚନାଭିର୍ମଣିଭିର୍ଯୁତଂ ସ୍ତମ୍ଭସହସ୍ରକୈଃ
ଗୋରୋଚନା, ମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ହଜାର ଖମ୍ଭରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଦ୍ଵାରଂ ନାନାଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚିତ୍ରିତମ୍
ସେ ଭିତର ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ କାର୍ତ୍ତିକେଯଂ ଚ ଵାମେ ଦକ୍ଷେ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ 3.41.
ସେ ବାମପଟେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଏବଂ ଡାହାଣପଟେ ଗଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଧାନପାର୍ଷଦଗଣାନ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଂଶ୍ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେଠାରେ ପ୍ରଧାନ ପାର୍ଷଦମାନେ ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ଥିଲେ।
ତାନ୍ସମ୍ଭାଷ୍ଯ ଭୃଗୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ
ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୃଗୁ ସେମାନଙ୍କ ସହ ସତ୍ବରା ସଂଳାପ କଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତଂ ଗଣେଶଶ୍ଚ କ୍ଷଣଂ ତିଷ୍ଠେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ଯିବାବେଳେ, ଗଣେଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।'
ଈଶ୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଽହମତ୍ରାଗତ୍ଯ କ୍ଷଣାନ୍ତରେ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ସହିତ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିଗଲି।
ଗଣେଶଵାକ୍ଯଂ ପରଶୁରାମଶ୍ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ଗଣେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପରଶୁରାମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସେଥିରେ ମନ ଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ତୃତୀଯେ ଗଣପତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ କୈଲାସଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ତୃତୀୟ ଗଣପତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'କୈଳାସ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଏକଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମାତରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାସ୍ଯାମି ତ୍ଵରିତଂ ଗୃହମ୍
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: ମୁଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୁରନ୍ତ ଘରକୁ ଯିବି।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥ୍ଵୀଂ ଚ ଲୀଲଯା
ମୁଁ ଏକୋଇଶିଥର ରାଜାମାନେ ନାହିଁ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଖାଲି କରିଥିଲି।
ନାନାଵିଦ୍ଯା ଯତୋ ଲବ୍ଧା ନାନାଶସ୍ତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଯାହାଠାରୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରିଛି,