ଅଷ୍ଠୀ ଵପତି ସଂସାରେ ଗୃହସ୍ଥୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ଏହି ସଂସାରରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଆଠ ପ୍ରକାରର ମାନ୍ୟ ବୁଆଁନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ପୁଣ୍ଯଭୂମୌ ଚ କରୋତି ସୁଚିରଂ ତପଃ 1.14.
ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକେ ପୁଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେଽନୂଷର ଏଵ ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବଂ ଅଚାଷି ଜମିରେ ମଧ୍ୟ।
ନ ବଲଂ ନ ଚ ସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ନୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ନ ଧନଂ ସୁତଃ
ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କେବେ ଜଣେ ପୁଅ ନୁହେଁ।
ସେଵତେ ପ୍ରକୃତିଂ ଯୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯିଏ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି,
ଶ୍ରିଯଂ ଚ ନିଶ୍ଚଲାଂ ପୁତ୍ରଂ ପୌତ୍ରଂ ଭୂମିଂ ଧନଂ ପ୍ରଜାମ୍
ସେ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ, ପୁଅ, ନାତି, ଜମି, ଧନ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଶିଵଂ ଶିଵସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ଶୁଭ, ଶିବଙ୍କ ରୂପ, ଶୁଭ ଦାତା ଏବଂ ଶୁଭର କାରଣ।
ତମୀଶଂ ସେଵତେ ଯୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯିଏ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରନ୍ତି,
ଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାନଂ ସୁକଵିତାଂ ପୁତ୍ରଂ ପୌତ୍ରଂ ପରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେ ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, କବିତାର ଦକ୍ଷତା, ପୁଅ, ନାତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଭଜତେ ଯୋ ହି ଲଭେତ୍ସୋଽପି ପ୍ରଜାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଯୋ ନରୋ ଭଜତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୀନନାଥଂ ଦିନେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ନାଥ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଜନ୍ତି,
ଗଣେଶ୍ଵରଂ ଯୋ ଭଜତେ ଦେଵଦେଵଂ ସନାତନମ୍ 1.14.
ଯିଏ ଗଣେଶ୍ୱର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ନାଥଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି,
ଵିଘ୍ନନାଶୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜାଗରଣେଽନିଶମ୍
ତାଙ୍କର ଅପରାଧ ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଜାଗରଣରେ, ସବୁବେଳେ ଦୂର ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସୁକଵିତାଂ ଲଭତେ ତଦ୍ଵରେଣ ଚ
ସେ ଦୟାରେ ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଏବଂ କବିତାର ଦକ୍ଷତା ପାଇଥାନ୍ତି।
ଵରାର୍ଥୀ ଚେଲ୍ଲଭେତ୍ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣମନ୍ଯଥା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯଦି କେହି ବର ଚାହେଁ, ସେ ସବୁ କିଛି ପାଏ; ନାହିଁଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ସର୍ଵଂ ତପଃ ସର୍ଵଧର୍ମଂ ଯଶଃ କୀର୍ତିମନୁତ୍ତମାମ୍
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ, ଯଶ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି।
ଵିଡମ୍ବିତୋ ଵିଧାତ୍ରାଽସୌ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସା କୃପାଂ କୁରୁତେ ଯଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ଦଦାତି ତମ୍
ଯାହାକୁ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହାକୁ ସେ ଦୟା କରନ୍ତି।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କାଲେ ପଶ୍ଚାତ୍ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପରଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ଲଭେତ୍
ସମୟ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାଂ ସେଵ୍ଯଂ ବୀଜଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ବୀଜକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେହି ବୀଜ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସାକାରଂ ଚ ନିରାକାରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ଵିଭୁମ୍ 1.14.
ଏହି ବୀଜ ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଆଲୋକର ନିମିତ୍ତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିର୍ମିତ ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି।
ନିର୍ଲିପ୍ତସାକ୍ଷିରୂପଂ ଚ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ଏହା ନିର୍ଲିପ୍ତ ଦର୍ଶକ ରୂପ ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କରିବା ପାଇଁ ଦେହ ଧାରଣ କରେ।
ସ ସର୍ଵଂ ମନ୍ଯତେ ତୁଚ୍ଛଂ ସାଲୋକ୍ଯାଦିଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ସେ ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରି ପ୍ରକାରର ସ୍ଥିତିକୁ ଅତି ତୁଚ୍ଛ ବୋଲି ମନେ କରେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଲୋଷ୍ଟତୁଲ୍ଯଂ ଚ ନଶ୍ଵରଂ ଚୈଵ ମନ୍ଯତେ
ସେ ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟକୁ ମାଟିର ଚୁଆଁ ସମାନ ଏବଂ ନଶ୍ୱର ବୋଲି ଭାବେ।
ଜଲ ବୁଦ୍ବୁଦଵଦ୍ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚାତିତୁଚ୍ଛଂ ନ ଗଣ୍ଯତେ
ପାଣିର ବୁଲବୁଲି ପରି ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁଚ୍ଛ, ତାହାକୁ ସେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରେନି।
ଦାସ୍ଯଂ ଵିନା ନ ଯାଚେତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପଦଂ ପରମ୍
ଦାସ୍ୟ ଭାବ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିଷେଵ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଃ ସଦା
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେବନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଦୃଢ଼ ରହିଥାଏ।
ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଶତଂ ପୂର୍ଵମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଚାଵଲୀଲଯା
ସେ ଖେଳମସ୍ତିରେ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଶତଜନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ।
ଉଦ୍ଧରେତ୍କୃଷ୍ଣଭକ୍ତଶ୍ଚ ଗୋଲୋକଂ ଯାତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।