ସୁଖଂ ଜଯତି ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯଯା ଗୁରୁଦତ୍ତଯା
ଗୁରୁ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଠି ସୁଖ ବ୍ୟାପିଯାଏ।
ଵିଦ୍ଯାନ୍ଧୋ ଵା ଧନାନ୍ଧୋ ଵା ଯୋ ମୂଢୋ ନ ଯଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଧନରେ ଅନ୍ଧ, ସେ ମୂର୍ଖ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ।
ଦରିଦ୍ରଂ ପତିତଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ନରବୁଦ୍ଯା ଭଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଗୁରୁ ଦରିଦ୍ର, ପତିତ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଗୁରୁସ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଚାହାଯାଏ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ; ତୁମର ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କର।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପା ତ୍ଵଯା ପୃଥ୍ଵୀ କୃତା ଯତଃ
ତୁମେ ଏକୋଇଶି ଥର ପୃଥିବୀକୁ ରାଜାମାନେ ଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲା।
ଶିଵାଂ ଚ ଶିଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ଶୁଭତା, ଶୁଭର ଆକୃତି, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ଶୁଭର କାରଣ।
ଗୋଲୋକନାଥୋ ଭଗଵାନଂଶେନ ଶିଵରୂପଧୃକ୍
ଗୋଲୋକର ନାଥ, ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶିବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣଃ ଶିଵୋ ଜ୍ଞାନଂ ମନୋଽହଂ ସର୍ଵଜୀଵିଷୁ 3.40.
କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମା, ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ମନ।
ଜ୍ଞାନଦଂ ଜ୍ଞାନରୂପଂ ଚ ଜ୍ଞାନବୀଜଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜିଏ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଚିରକାଳର ବୀଜ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିସ୍ସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଯେଉଁଠି ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିର୍ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ପ୍ରକୃତି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ଏଭଳି କହି, ମୁନିମାନେ ସହିତ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାମୋ ଜଗାମ କୈଲାସଂ ନମସ୍କର୍ତୁଂ ଶିଵଂ ଗୁରୁମ୍ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ଶିଵାମମ୍ବାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଗୁରୁସୁତୌ ଚ ତୌ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାମ ଶିବଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ କୈଳାସକୁ ଗଲେ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଶିବା ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ମନୋଯାଯୀ ମହାତ୍ମା ସ ଭୃଗୁସ୍ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଭୃଗୁ ମନେ ମନେ ଯାଇ, ସେଠାକୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଙ୍କାଶୈର୍ମଣିଭିଃ ସୁମନୋହରୈଃ
ଏଠିରେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା ମଣିମାନେ ରହିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ସିନ୍ଦୂରାରୁଣଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତଂ ମଣିଵେଦିଭିଃ
ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ମଣି ଭରା ବେଦିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଯକ୍ଷାଣାମାଲଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଶତ କୋଟି ଦିବ୍ୟ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ନିବାସ ଏଠିରେ ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା।
ସୁଵର୍ଣକଲଶୈର୍ଦିଵ୍ଯୈ ରାଜତୈଃ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସୁନାର କଳଶ ଏବଂ ଚାନ୍ଦିର ସ୍ୱେତ ଚାମର ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଶୋଭିତ।
ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷାଢ୍ଯୈର୍ଦୀପିତୈଃ ସୁନ୍ଦରୀଗଣୈଃ
ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଦୀପ୍ତିମାନ।
କ୍ରୀଡଦ୍ଭିଃ ସସ୍ମିତୈଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ଚ ଵିରାଜିତୈଃ
ସେମାନେ ସଦା ଖେଳୁଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଆକୀର୍ଣଂ ପୁଷ୍ପଜାଲୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ସୁଗନ୍ଧିଭିଃ 3.41.
ଫୁଲର ମାଳା ଏବଂ ଖୁସି ମାଟିଥିବା ଖିଳିଥିବା ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାସୁ ନିପୁଣୈଃ ପୁଣ୍ଯଵଦ୍ଭିର୍ନିଷେଵିତମ୍
ସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ସେଠି ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣୈଃ ଶତସ୍କନ୍ଧସମନ୍ଵିତୈଃ
ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଶତ ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରା।
ନାନାପକ୍ଷିଗଣାକୀର୍ଣୈଃ ସୁମନୋହରଶବ୍ଦିତୈଃ
ନାନା ପକ୍ଷୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନସହସ୍ରେଣ ସରସାଂ ଚ ଶତେନ ଚ
ହଜାର ଫୁଲ ବଗିଚା ଏବଂ ଶତ ଝିଲିକ ଥିଲା।
ରାମଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଗରମତିସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଏହି ସହର ଦେଖି ରାମଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲା।
ସୁଵର୍ଣମୂଲ୍ଯଶତକୈର୍ମଣିଭିଃ ସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣକୈଃ
ସେଠାରେ ଶତଶତ ସୁନା ମୂଲ୍ୟର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଜଗମଗ କରୁଥିଲା, ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଅତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତ୍ରିପଞ୍ଚଯୋଜନୋଚ୍ଛ୍ରାଯଂ ଚତୁର୍ଯୋଜନଵିସ୍ତୃତମ୍
ସେ ଗୃହଟି ପନ୍ଦର ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଚାରି ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରଂ ରତ୍ନକପାଟେନ ନାନା ଚିତ୍ରାନ୍ଵିତେନ ଚ
ଏହାର ଦ୍ୱାର ମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରପଟରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଵାମେ ସିଂହଂ ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ଦ୍ୱାରର ଡାହାଣପଟେ ବଡ଼ ବୃଷଭ ଏବଂ ବାମପଟେ ସିଂହ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।