ତମୁଵାଚାଥ ପରଶୁରାମଂ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଵଚନଂ ସତ୍ଯଂ ଵୈ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଯେଉଁ କଥା କହାଯାଇଛି, ସେଠିକି ସତ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ।
ପୂଜ୍ଯାନାମେଵ ସର୍ଵେଷାମିଷ୍ଟଃ ପୂଜ୍ଯତମଃ ପରଃ
ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେଠି ସବୁଠାରୁ ଆଦରଣୀୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଗରୀଯାଞ୍ଜନ୍ମଦାତୁଶ୍ଚ ସୋଽନ୍ନଦାତା ପିତା ମୁନେ
ମୁନି, ଜଣ୍ମ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଖାଇବା ଦେଇଥିବା ପିତା ଅଧିକ ମହାନ।
ତଯୋଃ ଶତଗୁଣଂ ମାତା ପୂଜ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଵନ୍ଦିତା
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଜଣଠାରୁ ମାଆ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ମାନ୍ୟ ଏବଂ ବନ୍ଦନୀୟ।
ତେଭ୍ଯଃ ଶତଗୁଣଂ ପୂଜ୍ଯୋଽଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ମନେ ଚାହାଯାଏ, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଇଛି।
ଗୁରୁଵଦ୍ଗୁରୁପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତତୋଽଧିକା
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଗୁରୁ ସମାନ, ଏବଂ ଗୁରୁମା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଗୁରୁର୍ଜ୍ଞାନଂ ଦଦାତ୍ଯେଵ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ହରିଭକ୍ତିଦମ୍ 3.40.
ଗୁରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି ଜ୍ଞାନ ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଅଜ୍ଞାନତିମିରାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଜ୍ଞାନଦୀପଂ ଯତୋ ଲଭେତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁରୁଠାରୁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ପାଇଯାଏ।
ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ସୁମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜପ୍ତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ଲଭେତ୍
ଗୁରୁ ଦେଇଥିବା ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ତାପରେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ସୁଖଂ ଜଯତି ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯଯା ଗୁରୁଦତ୍ତଯା
ଗୁରୁ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଠି ସୁଖ ବ୍ୟାପିଯାଏ।
ଵିଦ୍ଯାନ୍ଧୋ ଵା ଧନାନ୍ଧୋ ଵା ଯୋ ମୂଢୋ ନ ଯଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଧନରେ ଅନ୍ଧ, ସେ ମୂର୍ଖ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ।
ଦରିଦ୍ରଂ ପତିତଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ନରବୁଦ୍ଯା ଭଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଗୁରୁ ଦରିଦ୍ର, ପତିତ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଗୁରୁସ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଚାହାଯାଏ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ; ତୁମର ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କର।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପା ତ୍ଵଯା ପୃଥ୍ଵୀ କୃତା ଯତଃ
ତୁମେ ଏକୋଇଶି ଥର ପୃଥିବୀକୁ ରାଜାମାନେ ଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲା।
ଶିଵାଂ ଚ ଶିଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ଶୁଭତା, ଶୁଭର ଆକୃତି, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ଶୁଭର କାରଣ।
ଗୋଲୋକନାଥୋ ଭଗଵାନଂଶେନ ଶିଵରୂପଧୃକ୍
ଗୋଲୋକର ନାଥ, ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶିବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣଃ ଶିଵୋ ଜ୍ଞାନଂ ମନୋଽହଂ ସର୍ଵଜୀଵିଷୁ 3.40.
କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମା, ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ମନ।
ଜ୍ଞାନଦଂ ଜ୍ଞାନରୂପଂ ଚ ଜ୍ଞାନବୀଜଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜିଏ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଚିରକାଳର ବୀଜ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିସ୍ସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଯେଉଁଠି ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତିର୍ଲକ୍ଷଵର୍ଷଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ପ୍ରକୃତି ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ଏଭଳି କହି, ମୁନିମାନେ ସହିତ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାମୋ ଜଗାମ କୈଲାସଂ ନମସ୍କର୍ତୁଂ ଶିଵଂ ଗୁରୁମ୍ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ଶିଵାମମ୍ବାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଗୁରୁସୁତୌ ଚ ତୌ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାମ ଶିବଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ କୈଳାସକୁ ଗଲେ, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଶିବା ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ମନୋଯାଯୀ ମହାତ୍ମା ସ ଭୃଗୁସ୍ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଭୃଗୁ ମନେ ମନେ ଯାଇ, ସେଠାକୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଙ୍କାଶୈର୍ମଣିଭିଃ ସୁମନୋହରୈଃ
ଏଠିରେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା ମଣିମାନେ ରହିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ସିନ୍ଦୂରାରୁଣଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତଂ ମଣିଵେଦିଭିଃ
ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ମଣି ଭରା ବେଦିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଯକ୍ଷାଣାମାଲଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଶତ କୋଟି ଦିବ୍ୟ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କର ନିବାସ ଏଠିରେ ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା।
ସୁଵର୍ଣକଲଶୈର୍ଦିଵ୍ଯୈ ରାଜତୈଃ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସୁନାର କଳଶ ଏବଂ ଚାନ୍ଦିର ସ୍ୱେତ ଚାମର ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଶୋଭିତ।
ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷାଢ୍ଯୈର୍ଦୀପିତୈଃ ସୁନ୍ଦରୀଗଣୈଃ
ରତ୍ନ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଦୀପ୍ତିମାନ।
କ୍ରୀଡଦ୍ଭିଃ ସସ୍ମିତୈଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ଚ ଵିରାଜିତୈଃ
ସେମାନେ ସଦା ଖେଳୁଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।