ରାମସ୍ତତୋ ରାଜସୈନ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ଜଘାନ ହ
ତାପରେ ରାମ ନେଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ସଂହାର କଲେ।
ଏଵଂ ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵଶ୍ଚ କ୍ରମେଣ ଚ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ସତେଇ ଥର ଲଗାତାର ଭୂମିକୁ ଚାରିଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଗର୍ଭସ୍ଥଂ ମାତୁରଙ୍କସ୍ଥଂ ଶିଶୁଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ମଧ୍ଯମମ୍
ଗର୍ଭରେ ଥିବା, ମାଆର କୋଳରେ ଥିବା, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଯୁବା — ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହିପରି ହେଲା।
କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଗୋଲୋକଂ ତ୍ଵଗମତ୍କୃଷ୍ଣସନ୍ନିଧିମ୍
ତାପରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପାଂ ମହୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହାଦେବ ତିନି ସପ୍ତ ବେଳେ ଭୂମିକୁ ରାଜାମାନେ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଖିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ଦେଵ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ଦେବତା, ଋଷି, ଦେବୀମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ,
ସ୍ଵର୍ଗେ ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ହର୍ଷଶବ୍ଦୋ ବଭୂଵ ହ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଢୋଳ ରବ ହେଲା ଓ ଆନନ୍ଦର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ବ୍ରହ୍ମା ଭୃଗୁଶ୍ଚ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଵାଲ୍ମୀକିଶ୍ଚ୍ଯଵନସ୍ତଥା
ବ୍ରହ୍ମା, ଭୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ବାଲ୍ମୀକି ଓ ଚ୍ୟବନ ମଧ୍ୟ,
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗାଃ ସାନନ୍ଦାଶ୍ଚ ସମନ୍ଵିତାଃ ।। 3.40.
ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରୀରରେ ଆନନ୍ଦର ଉତ୍ସାହରେ କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଥିଲା, ସେମାନେ ବଡ଼ ଖୁସିରେ ଭରିଥିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ତାନ୍ରାମୋ ଦଣ୍ଡଵତ୍ପତିତୋ ଭୁଵି
ତାପରେ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡି ଶିର ନମାଇଲେ।
ତମୁଵାଚାଥ ପରଶୁରାମଂ ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତଵଚନଂ ସତ୍ଯଂ ଵୈ ସର୍ଵସମ୍ମତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଯେଉଁ କଥା କହାଯାଇଛି, ସେଠିକି ସତ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ୟ।
ପୂଜ୍ଯାନାମେଵ ସର୍ଵେଷାମିଷ୍ଟଃ ପୂଜ୍ଯତମଃ ପରଃ
ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେଠି ସବୁଠାରୁ ଆଦରଣୀୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ଗରୀଯାଞ୍ଜନ୍ମଦାତୁଶ୍ଚ ସୋଽନ୍ନଦାତା ପିତା ମୁନେ
ମୁନି, ଜଣ୍ମ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଖାଇବା ଦେଇଥିବା ପିତା ଅଧିକ ମହାନ।
ତଯୋଃ ଶତଗୁଣଂ ମାତା ପୂଜ୍ଯା ମାନ୍ଯା ଚ ଵନ୍ଦିତା
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଜଣଠାରୁ ମାଆ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ମାନ୍ୟ ଏବଂ ବନ୍ଦନୀୟ।
ତେଭ୍ଯଃ ଶତଗୁଣଂ ପୂଜ୍ଯୋଽଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ମନେ ଚାହାଯାଏ, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଇଛି।
ଗୁରୁଵଦ୍ଗୁରୁପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତତୋଽଧିକା
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ଗୁରୁ ସମାନ, ଏବଂ ଗୁରୁମା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଗୁରୁର୍ଜ୍ଞାନଂ ଦଦାତ୍ଯେଵ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ହରିଭକ୍ତିଦମ୍ 3.40.
ଗୁରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି ଜ୍ଞାନ ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଅଜ୍ଞାନତିମିରାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଜ୍ଞାନଦୀପଂ ଯତୋ ଲଭେତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁରୁଠାରୁ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ପାଇଯାଏ।
ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ସୁମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଜପ୍ତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଂ ତତୋ ଲଭେତ୍
ଗୁରୁ ଦେଇଥିବା ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ତାପରେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ସୁଖଂ ଜଯତି ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯଯା ଗୁରୁଦତ୍ତଯା
ଗୁରୁ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଠି ସୁଖ ବ୍ୟାପିଯାଏ।
ଵିଦ୍ଯାନ୍ଧୋ ଵା ଧନାନ୍ଧୋ ଵା ଯୋ ମୂଢୋ ନ ଯଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଧନରେ ଅନ୍ଧ, ସେ ମୂର୍ଖ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେନାହିଁ।
ଦରିଦ୍ରଂ ପତିତଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଂ ନରବୁଦ୍ଯା ଭଜେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ଗୁରୁ ଦରିଦ୍ର, ପତିତ କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟ ମନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଗୁରୁସ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଚାହାଯାଏ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ; ତୁମର ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କର।
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପା ତ୍ଵଯା ପୃଥ୍ଵୀ କୃତା ଯତଃ
ତୁମେ ଏକୋଇଶି ଥର ପୃଥିବୀକୁ ରାଜାମାନେ ଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲା।
ଶିଵାଂ ଚ ଶିଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ଶୁଭତା, ଶୁଭର ଆକୃତି, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ଶୁଭର କାରଣ।
ଗୋଲୋକନାଥୋ ଭଗଵାନଂଶେନ ଶିଵରୂପଧୃକ୍
ଗୋଲୋକର ନାଥ, ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶିବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣଃ ଶିଵୋ ଜ୍ଞାନଂ ମନୋଽହଂ ସର୍ଵଜୀଵିଷୁ 3.40.
କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମା, ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ମନ।
ଜ୍ଞାନଦଂ ଜ୍ଞାନରୂପଂ ଚ ଜ୍ଞାନବୀଜଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜିଏ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଆକାର, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଚିରକାଳର ବୀଜ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିସ୍ସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଯେଉଁଠି ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।