ଭୃଗୁଶ୍ଚ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ପୁରତଃ ସୁରାନ୍
ଭୃଗୁ ସ୍ଚେତନା ପୁନି ପାଇ, ସାମ୍ନାରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରେଶାଂଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେକୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ତତ୍ରାଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଦତ୍ତାତ୍ରେଯୋ ରଣସ୍ଥଲମ୍
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଆସିଲେ।
ଭୃଗୁଃ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ସୋଽଗ୍ରହୀତ୍କୋପସଂଯୁତଃ
ଭୃଗୁ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସ୍ତମ୍ଭିତୋ ରାମୋ ରାଜାନଂ ରଣମୂର୍ଦ୍ଧନି
ରାମ ଅଚେତ ହୋଇ ରହି, ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଭ୍ରମଣଂ କୁର୍ଵତା ସଦା
ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଓ ସଦା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗୋପାଲଶତଯୁକ୍ତେନ ଗୋପଵେଷଵିଧାରିଣା
ଶତଜଣ ଗୋପାଙ୍କ ସହିତ, ଗୋପାଙ୍କ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ରାଜ୍ଞୋଽସ୍ତି ଦକ୍ଷିଣେ ବାହୌ ସଦ୍ରତ୍ନଗୁଟିକାନ୍ଵିତମ୍
ରାଜାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରେ ମଣିମାଳା ରହିଛି।
ତଦା ହନ୍ତୁଂ ନୃପଂ ଶକ୍ତୋ ଭୃଗୁଶ୍ଚେତି ଚ ନାରଦ 3.40.
ସେ ସମୟରେ, ନାରଦ, ଭୃଗୁ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ।
ଭିକ୍ଷାଂ କୃତ୍ଵା ତୁ କଵଚମାନୀଯ ଚ ନୃପସ୍ଯ ଚ
ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ରାଜାଙ୍କ କବଚ ଆଣିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଉତ୍ତମ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ କାଲଭେଦେ ଜଯୋ ନୃଣାଂ କାଲଭେଦେ ପରାଜଯଃ
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: ସମୟ ଅନୁସାରେ ମଣିଷଙ୍କ ଜୟ ହୁଏ, ସମୟ ଅନୁସାରେ ପରାଜୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ।
ଅଧୀତଂ ଵିଧିଵଦ୍ଦତ୍ତଂ କୃତ୍ସ୍ନା ପୃଥ୍ଵୀ ସୁଶାସିତା
ଯାହା ଶିଖାଯାଇଛି, ଯାହା ନିୟମରେ ଦିଆଯାଇଛି, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଭଲରେ ଶାସିତ ହେଉଛି।
ଜିତାଃ ସର୍ଵେ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରା ଲୀଲଯା ରାଵଣୋ ଜିତଃ
ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତାଯାଇଛି, ରାବଣଙ୍କୁ ସହଜରେ ହରାଯାଇଥିଲା।
ରାମସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ପରମଧାର୍ମିକଃ
ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ।
ରାଜୋଵାଚ ଗତାଃ କତିଵିଧା ଭୂପା ମାଦୃଶା ଧରଣୀତଲେ
ରାଜା କହିଲେ: ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ମୋତେ ଭଳି କେତେ ରାଜା ଚାଲିଗଲେ?
ବୁଦ୍ଧିସ୍ତେଜୋ ଵିକ୍ରମଶ୍ଚ ଵିଵିଧା ରଣମନ୍ତ୍ରଣା
ବୁଦ୍ଧି, ତେଜ, ପ୍ରତାପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ,
ଆଚାରୋ ଵିନଯୋ ଵିଦ୍ଯା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପରମଂ ତପଃ
ଆଚରଣ, ବିନୟ, ଜ୍ଞାନ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା,
ସା ଚ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାଣତୁଲ୍ଯା ମେ ସାଧ୍ଵୀ ପଦ୍ମାଂଶସମ୍ଭଵା 3.40.
ସେ ନାରୀ, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ, ସତୀ, ପଦ୍ମା ନାମକ ଅମ୍ବୁଜରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଆବାଲ୍ଯାତ୍ସଂଗିନୀ ଶଶ୍ଵଚ୍ଛଯନେ ଭୋଜନେ ରଣେ
ଶିଶୁବେଳୁଠାରୁ ସେ ମୋ ସହଚରୀ, ଶୋଇବା, ଖାଇବା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ସାଙ୍ଗ ଥିଲେ।
ତ୍ଵଯା ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ମେ ପୁରେଯଂ ଶୋଚନା ସ୍ଥିତା
ତୁମେ ମୋର ସହରରେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିନାହାଁ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଅଛି।
କାଲେ ସିଂହଃ ସୃଗାଲଂ ଚ ସୃଗାଲଃ ସିଂହମେଵ ଚ
ସମୟ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ, ସିଂହ ଶିଆଳ ହୁଏ, ଶିଆଳ ସିଂହ ହୁଏ।
ମହିଷଂ ମକ୍ଷିକା କାଲେ ଗରୁଡଂ ଚ ତଥୋରଗଃ
ସମୟ ଆସିଲେ, ମହିଷ ମକି ହୁଏ, ନାଗ ଗରୁଡ଼ ହୁଏ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ମାନଵଃ କାଲେ କାଲେ ବ୍ରହ୍ମା ମରିଷ୍ଯତି
ହେ ମନୁଷ୍ୟ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ।
ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଲୋକସ୍ଥାଶ୍ଚରାଚରାଃ
ତିନି ଲୋକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ।
କାଲସ୍ଯ କାଲଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଯଥେଚ୍ଛଯା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମୟର ମଧ୍ୟ ସମୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସବୁ କାମ କରନ୍ତି।
ମହାସ୍ଥୂଲାତ୍ସ୍ଥୂଲତମଃ ସୂକ୍ଷ୍ମାତ୍ସୂକ୍ଷ୍ମତମଃ କୃଶଃ
ସେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସବୁଠାରୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ତତଃ କ୍ଷୁଦ୍ରଵିରାଡ୍ ଜାତଃ ସର୍ଵେଷାଂ କାରଣଂ ପରମ୍ 3.40.
ତାଙ୍କଠାରୁ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବିଶ୍ୱପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପରମ କାରଣ।
ନାଭେଃ କମଲଦଣ୍ଡସ୍ଯ ଯୋଽନ୍ତଂ ନ ପ୍ରାପ ଯତ୍ନତଃ
ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କମଳର ଡଣ୍ଡର ଶେଷକୁ ବହୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।