ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକଂ ସନ୍ତାପଃ କର୍ମଣାଂ ନୃଣାମ୍
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ କଷ୍ଟ ସବୁ କର୍ମର ଫଳ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜ ନକା ଦାତାରଃ କର୍ମଣାଂ ଫଲମ୍ 1.14.
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତିମେମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମର ଫଳ ଦେବାକୁ ଶକ୍ତ।
ନ ହି ଦେଵାତ୍ପରୋ ବନ୍ଧୁର୍ନ ହି ଦେଵାତ୍ପରୋ ବଲୀ
ଦେବତାମାନେଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ କିଛି ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିଏ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵାନ୍ଦେଵାନହଂ ଯାଚେ ପତିଦାନଂ ମମେପ୍ସିତମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପତିକୁ ଫେରାଇ ଦେବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଯଦି ଦାସ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ମେ କାନ୍ତଦାନଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଯଦି ଦେବତାମାନେ ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ମୋ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବେ,
ଶପିଷ୍ଯାମି ଚ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଦାରୁଣଂ ଦୁର୍ନିଵାରକମ୍
ତେବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶାପ ଦେଇଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମାଲତୀ ସାଧ୍ଵୀ ଶୋକାର୍ତା ସୁରସଂସଦି
ଏପରି କହି, ମାଳତୀ ସତୀ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ଦେବସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ନ ସଦ୍ଯଃ ସୁଚିରେଣୈଵ ଧାନ୍ଯଂ କୃଷକଵନ୍ନୃଣାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: କୃଷକଙ୍କ ଧାନ ଯେପରି ସହଜରେ ପକେନାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପକେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଗୃହୀ ଚ କୃଷକଦ୍ଵାରା କ୍ଷତ୍ରେ ଧାନ୍ଯଂ ଵପେତ୍ସତି
ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ଚାଷୀ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜମିରେ ଧାନ ବୁଆଁନ୍ତି।
କାଲେ ସୁପକ୍ଵଂ ଭଵତି କାଲେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତଦ୍ଗୃହୀ
ସମୟ ଆସିଲେ ଧାନ ପୁରା ଫଳିଯାଏ; ସମୟ ଆସିଲେ ଗୃହସ୍ଥ ସେଥିରୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅଷ୍ଠୀ ଵପତି ସଂସାରେ ଗୃହସ୍ଥୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ଏହି ସଂସାରରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଆଠ ପ୍ରକାରର ମାନ୍ୟ ବୁଆଁନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ପୁଣ୍ଯଭୂମୌ ଚ କରୋତି ସୁଚିରଂ ତପଃ 1.14.
ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକେ ପୁଣ୍ୟ ଭୂମିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମୁଖେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେଽନୂଷର ଏଵ ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବଂ ଅଚାଷି ଜମିରେ ମଧ୍ୟ।
ନ ବଲଂ ନ ଚ ସୌନ୍ଦର୍ଯଂ ନୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ନ ଧନଂ ସୁତଃ
ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଧନ କେବେ ଜଣେ ପୁଅ ନୁହେଁ।
ସେଵତେ ପ୍ରକୃତିଂ ଯୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯିଏ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି,
ଶ୍ରିଯଂ ଚ ନିଶ୍ଚଲାଂ ପୁତ୍ରଂ ପୌତ୍ରଂ ଭୂମିଂ ଧନଂ ପ୍ରଜାମ୍
ସେ ଅଚଳ ଶ୍ରୀ, ପୁଅ, ନାତି, ଜମି, ଧନ ଏବଂ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଶିଵଂ ଶିଵସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶିଵଦଂ ଶିଵକାରଣମ୍
ଶୁଭ, ଶିବଙ୍କ ରୂପ, ଶୁଭ ଦାତା ଏବଂ ଶୁଭର କାରଣ।
ତମୀଶଂ ସେଵତେ ଯୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯିଏ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରନ୍ତି,
ଵିଦ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାନଂ ସୁକଵିତାଂ ପୁତ୍ରଂ ପୌତ୍ରଂ ପରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେ ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, କବିତାର ଦକ୍ଷତା, ପୁଅ, ନାତି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଭଜତେ ଯୋ ହି ଲଭେତ୍ସୋଽପି ପ୍ରଜାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଯୋ ନରୋ ଭଜତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦୀନନାଥଂ ଦିନେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ନାଥ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଜନ୍ତି,
ଗଣେଶ୍ଵରଂ ଯୋ ଭଜତେ ଦେଵଦେଵଂ ସନାତନମ୍ 1.14.
ଯିଏ ଗଣେଶ୍ୱର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ନାଥଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି,
ଵିଘ୍ନନାଶୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜାଗରଣେଽନିଶମ୍
ତାଙ୍କର ଅପରାଧ ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ, ଜାଗରଣରେ, ସବୁବେଳେ ଦୂର ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସୁକଵିତାଂ ଲଭତେ ତଦ୍ଵରେଣ ଚ
ସେ ଦୟାରେ ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଏବଂ କବିତାର ଦକ୍ଷତା ପାଇଥାନ୍ତି।
ଵରାର୍ଥୀ ଚେଲ୍ଲଭେତ୍ସର୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣମନ୍ଯଥା ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯଦି କେହି ବର ଚାହେଁ, ସେ ସବୁ କିଛି ପାଏ; ନାହିଁଲେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
ସର୍ଵଂ ତପଃ ସର୍ଵଧର୍ମଂ ଯଶଃ କୀର୍ତିମନୁତ୍ତମାମ୍
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ, ଯଶ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ କୀର୍ତ୍ତି।
ଵିଡମ୍ବିତୋ ଵିଧାତ୍ରାଽସୌ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସା କୃପାଂ କୁରୁତେ ଯଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ଦଦାତି ତମ୍
ଯାହାକୁ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହାକୁ ସେ ଦୟା କରନ୍ତି।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କାଲେ ପଶ୍ଚାତ୍ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପରଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ଲଭେତ୍
ସମୟ ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।