ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଦୁର୍ଗାଯୈ ସ୍ଵାହା ଚ ହସ୍ତୌ ପାଦୌ ସଦାଽଵତୁ
ଓଁ ହ୍ରୀଂ ଦୁର୍ଗାୟୈ ସ୍ୱାହା ଏହି ମନ୍ତ୍ର ମୋର ହାତ ଓ ପାଦକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ପାତୁ ମହାମାଯା ଚାଗ୍ନେଯ୍ଯାଂ ପାତୁ କାଲିକା
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ମହାମାୟା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗରେ କାଳିକା ମୋର ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ପଶ୍ଚିମେ ପାର୍ଵତୀ ପାତୁ ଵାରାହୀ ଵାରୁଣେ ସଦା
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପାର୍ବତୀ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ବାୟୁବ୍ୟ ଦିଗରେ ବାରାହୀ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନାରାଯଣୀ ପାତୁ ତ୍ଵମ୍ବିକାଽଧଃ ସଦାଽଵତୁ
ଉପରେ ନାରାୟଣୀ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ତଳେ ଅମ୍ବିକା ସଦା ଦେଖାଶୁଣା କରୁନ୍ତୁ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରୌଘଵିଗ୍ରହମ୍
ଏହିପରି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ସଂଗ୍ରହ ତୋତେ କହିଦେଲି, ବତ୍ସ।
ସୁସ୍ନାତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କରିବାରୁ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ଗୁରୁମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଚନ୍ଦନୈଃ 3.39.
—ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯଥାବିଧିରେ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ—
ସ ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯୀ ସର୍ଵଶତ୍ରୁପ୍ରମର୍ଦକଃ
—ସେ ଲୋକ ତିନି ଲୋକରେ ବିଜୟୀ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରେ।
ଶତଲକ୍ଷଂ ପ୍ରଜପ୍ତୋଽପି ନ ମନ୍ତ୍ରଃ ସିଦ୍ଧିଦାଯକଃ
ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତ ହଜାର ଥର ପଢିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇନାହିଁ—
କଵଚଂ କାଣ୍ଵଶାଖୋକ୍ତମୁକ୍ତଂ ନାରଦ ସିଦ୍ଧିଦମ୍
—କିନ୍ତୁ କାଣ୍ବ ଶାଖାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏହି କବଚ, ହେ ନାରଦ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ତୃତୀଯେ ଗଣପତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀକଵଚଂ ନାମୈକୋନଚତ୍ଵାରିଂଶତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ତୃତୀୟ ଗଣପତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀ କବଚ' ନାମକ ଏକଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସପୁତ୍ରଂ ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଜଘାନ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ବଧ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁ ସପ୍ତାହଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରେଣ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ପତିତେ ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷେ କାର୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯାର୍ଜୁନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସାତ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସାବଧାନରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପଡିଯିବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ନିଜେ—
ସୁଵର୍ଣରଥମାରୁହ୍ଯ ରତ୍ନସାରପରିଚ୍ଛଦମ୍
—ସୁନାର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସମରେ ତଂ ପରଶୁରାମୋ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ହ
ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପରଶୁରାମ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ରତ୍ନାତପତ୍ରଭୂଷାଢ୍ଯଂ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ରତ୍ନମୟ ଛତା ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ତମଵରୁହ୍ମ ରଥାଦହୋ
ସେ ରାଜା, ସେଇ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ଦଦୌ ଶୁଭାଶିଷଂ ତସ୍ମୈ ରାମଶ୍ଚ ସମଯୋଚିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ରାମ ମଧ୍ୟ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଉଭଯୋଃ ସେନଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵତ୍ତତ୍ର ନାରଦ କ୍ଷତଵିକ୍ଷତସର୍ଵାଙ୍ଗାଃ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯପ୍ରପୀଡିତାଃ
ହେ ନାରଦ, ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସମସ୍ତେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଘାୟଲ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ନୃପସ୍ଯ ଶରଜାଲେନ ରାମଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ 3.40.
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାମଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ତୀରବର୍ଷା ଆଘାତ କଲା।
ଚିକ୍ଷେପ ରାମଶ୍ଚାଗ୍ନେଯଂ ବଭୂଵାଗ୍ନିମଯଂ ରଣେ
ରାମ ଅଗ୍ନିୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅଗ୍ନିର ରୂପ ନେଲା।
ଚିକ୍ଷେପ ରାମୋ ଗାନ୍ଧର୍ଵଂ ଶୈଲସର୍ପସମନ୍ଵିତମ୍
ରାମ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ସର୍ପମାନେ ସହିତ ଥିଲା।
ଚିକ୍ଷେପ ରାମୋ ନାଗାସ୍ତ୍ରଂ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯଂ ଭଯଂକରମ୍
ରାମ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ନାଗାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରଂ ଚ ଭଗଵାଂଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ
ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଗବାନ ମାହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚିକ୍ଷିପେ ରାମୋ ନୃପନାଶାଯ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ରାମ ରାଜାଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଦତ୍ତଦତ୍ତଂ ଚ ଯଚ୍ଛୂଲମଵ୍ଯର୍ଥଂ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ସହିତ ଅଫଳ ନ ହେଉଥିବା ଶୂଳ ଦେଲେ ଓ ନେଲେ।
ଶୂଲଂ ଦଦର୍ଶ ରାମଶ୍ଚ ଶତସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ରାମ ଶୂଳଟିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ପପାତ ଶୂଲଂ ସମରେ ରାମସ୍ଯୋପରି ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଶୂଳଟି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ପତିତେ ତୁ ତଦା ରାମେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଭଯାକୁଲାଃ
ସେତେବେଳେ ରାମ ପଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ।
ଶଙ୍କରଶ୍ଚ ମହାଜ୍ଞାନୀ ମହାଜ୍ଞାନେନ ଲୀଲଯା 3.40.
ଶଙ୍କର, ମହାଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଅତିଶୟ ଜ୍ଞାନରେ ଖେଳ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।