ତେ ଵୀରାଃ ଶରଜାଲେନ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସେ ସାହସୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୌଶଳରେ ଅନେକ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଆଯଯୌ ସମରେ ଶୀଘ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂଶ୍ଚ ପରାଜିତାନ୍
ସେମାନେ ପରାଜିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ନାଗପାଶଂ ଚ ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ଯାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନାଗପାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଭୃଗୁଃ ଶଙ୍କରଶୂଲେନ ସୋମଦତ୍ତଂ ଜଘାନ ହ
ଭୃଗୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସୋମଦତ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମୈଥିଲଂ ମୁଦ୍ଗରେଣୈଵ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵୈ ନୈଷଧଂ ତଥା
ମୈଥିଲ ରାଜାଙ୍କୁ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ନିଷାଧ ରାଜାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ନିହତ୍ଯ ନିଖିଲାନ୍ଭୂପାନ୍ସଂହାରାଗ୍ନିସମୋ ରଣେ 3.36.
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଯୋଦ୍ଧୁମାଯାନ୍ତଂ ରାଜାନଶ୍ଚ ମହାରଥାଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ଓ ବଡ଼ ରଥୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜାଶ୍ଚ ଶତଶଃ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ଶତଶସ୍ତଥା
କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ଏବଂ ସୌରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ଶତାଧିକ ଯୋଧାମାନେ ଆସିଲେ।
ସୌମ୍ଯା ଵାଙ୍ଗାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରାସ୍ତଥା ଦଶ
ସୌମ୍ୟ ବଙ୍ଗ ଯୋଧାମାନେ ଶତାଧିକ ଆସିଲେ, ଏବଂ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ଦଶ ଯୋଧାମାନେ ଆସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତୁ ଶରଜାଲଂ ଚ ଭୃଗୁଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ତୀରର ଅନେକ ଝାଳି ତିଆରି କରିବା ପରେ, ଭୃଗୁ ସେଠାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କାଟି ଦେଲେ।
ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଯୁଯୁଧେ ରାମସ୍ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମରାଜିରେ
ରାମ ତିନି ରାତି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭସମୂହ ଚ ଯଥା ଖଡ୍ଗେନ ଲୀଲଯା
ଏକ ତଳ ଗଛର ଗୁଛକୁ ଖଡ଼ାରେ ହାଲକାରେ କାଟି ଦେବା ପରି।
ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ନିହତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୂର୍ଯ୍ଯଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାନ୍ତ।
ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷୌହିଣୀଭିଶ୍ଚ ସେନାଭିଃ ସହ ସଂଯୁଗେ
ବାରୋଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଭୃଗୁଃ ଶଙ୍କରଶୂଲେନ ନୃପଲକ୍ଷଂ ନିହତ୍ଯ ଚ
ଭୃଗୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଲକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ କଲେ।
ନିହତ୍ଯ ସର୍ଵାଃ ସେନାଶ୍ଚ ସୁଚନ୍ଦ୍ରଂ ଯୁଯୁଧେ ବଲୀ 3.36.
ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଚନ୍ଦ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ନାଗପାଶଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଗାରୁଡେନ ନୃପେଶ୍ଵରଃ
ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସର୍ପର ଜାଲକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଭୃଗୁର୍ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ରଣମୂର୍ଧନି
ଭୃଗୁ ଯୁଦ୍ଧର ଶିରୋଭାଗରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽସ୍ତ୍ରଂ ନୃପଶାର୍ଦୂଲଶ୍ଚାଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଉତରିଗଲେ।
ତମେଵ ପ୍ରଣତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ନାରାଯଣାନ୍ତିକମ୍
ସେ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ି, ନାରାୟଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭୃଗୁଃ ଶକ୍ତିଂ ଚ ମୁସଲଂ ତୋମରଂ ପଟ୍ଟିଶଂ ତଥା
ଭୃଗୁ ଶକ୍ତି, ମୁସଳ, ତୋମର ଓ ପଟ୍ଟିଶ ନେଇଲେ।
ଜଗ୍ରାହ କାଲୀ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସୁଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥିତା
ସୁଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା କାଳୀ ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିନେଲେ।
ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରାମୋ ଭଦ୍ରକାଲୀଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ରାମ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜଗତର ମାତା ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିହାଯ ଶସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପିନାକଂ ଚ ଭୃଗୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ଭୃଗୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ପିନାକ ଧନୁଷକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ନମୋ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନ୍ଯୈ ମାଯାଯୈ ତେ ନମୋ ନମଃ
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ମାୟା ମା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନମୋ ଜଗଦ୍ଧାତ୍ର୍ଯୈ ଜଗତ୍କର୍ତ୍ର୍ଯୈ ନମୋନମଃ 3.36.
ଜଗତର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଓ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ମାତା, ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରସୀଦ ଜଗତାଂ ମାତଃ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରିଣି
ହେ ଜଗତର ମାତା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାର କରୁଥିବା, ଦୟା କର।
ତ୍ଵଯି ମେ ଵିମୁଖାଯାଂ ଚ କୋ ମାଂ ରକ୍ଷିତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଦୂର ହେଲେ, ମୋତେ କିଏ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ?
ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ଶିଵଲୋକେ ଚ ମହ୍ଯଂ ଦତ୍ତୋ ଵରଃ ପୁରା
ତୁମେମାନେ ଶିବ ଲୋକରେ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଏକ ଵର ଦେଇଥିଲେ।
ରେଣୁକେଯସ୍ତଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନାଽଭଵଦମ୍ବିକା
ରେଣୁକାଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମର ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣି, ଅମ୍ବିକା ଖୁସି ହେଲେ।