ବୃହନ୍ନିତମ୍ବଭାରାର୍ତ୍ତାଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍ 1.13.
ତାଙ୍କର ପ୍ରଶସ୍ତ କଟି ଭାର ବହୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଓ ସ୍ତନ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଏଵମ୍ଭୂତାଂ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାସ୍ତେ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ
ଏଭଳି ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଯଯୁର୍ମାଲାଵତୀମୂଲଂ ପରଂ ମଙ୍ଗଲଦାଯକାଃ
ସୌତି କହିଲେ: ସେମାନେ ମାଳାବତୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମାଲାଵତୀ ସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରତିଵ୍ରତା
ଦେବତାମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ମାଳାବତୀ ନିଜ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ଓ ସମ୍ମାନରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣବାଲକଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଣ୍ଡୀ ଛତ୍ରୀ ଶୁକ୍ଲଵାସା ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଧରିଥିଲେ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଟିଳକ ଲାଗିଥିଲା।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ରୋଵାସ ସଭାମଧ୍ଯେ ତାରାମଧ୍ଯେ ଯଥା ଶଶୀ
ସେ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵୈ କେନ କର୍ମଣା
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସ୍ୱୟଂ ବିଧାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ?
ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂହର୍ତ୍ତା ଶମ୍ଭୁରତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୁଃ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସଂହାରକ ଶମ୍ଭୁ ସ୍ୱୟଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କଥଂ ରଵିଃ କଥଂ ଚନ୍ଦ୍ରଃ କଥମତ୍ର ହୁତାଶନଃ
ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିପରି, ଚନ୍ଦ୍ର କିପରି, ଏବଂ ଅଗ୍ନି କିପରି ଅଛି?
ହେ ମାଲାଵତି ତେ କ୍ରୋଡେ କୋଽତିଶୁଷ୍କଶ୍ଶଵୋଽନଘେ 1.14.
ହେ ମାଳାବତୀ, ତୁମ ଆଖିଁରେ ଏକ ବହୁତ ଶୁଷ୍କ ଲାଶ ପଡ଼ିଛି, ହେ ନିଷ୍ପାପିନୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂଶ୍ଚ ତାଂ ଵିପ୍ରୋ ଵିରରାମ ସଭାତଲେ
ଏପରି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଚୁପ୍ ହୋଇ ରହିଲେ।
ମାଲାଵତ୍ଯୁଵାଚ ତୁଷ୍ଟା ଦେଵା ହରିସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଯସ୍ଯ ପୁଷ୍ପଜଲେନ ଚ
ମାଳାବତୀ କହିଲେ: ଯିଏ ଫୁଲ ଓ ପାଣି ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ତାହାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ହରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅଵଧାନଂ କୁରୁ ଵିଭୋ ଶୋକାର୍ତାଯା ନିଵେଦନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ମୋର ଅନୁରୋଧକୁ ଦୟାକରି ଶୁଣ।
ଉପବର୍ହଣଭାର୍ଯ୍ଯାଽହଂ କନ୍ଯା ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ଚ
ମୁଁ ଉପବର୍ହଣଙ୍କର ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଓ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କର କନ୍ୟା।
ଦିଵ୍ଯଂ ଲକ୍ଷଯୁଗଂ ରମ୍ଯେ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ମନୋହରେ
ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଆକର୍ଷକ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲି।
ପ୍ରିଯେ ସ୍ନେହୋ ହି ସାଧ୍ଵୀନାଂ ଯାଵାନ୍ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଯୋଷିତାମ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ସତୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତି ପାଇଁ ଯେପରି ଭଲପାଉଛନ୍ତି, ସେଭଳି ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଥାଏ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅକସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶାପାତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ମତ୍ପତିଃ
ଅଚାନକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ମୋର ପତି ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ୍ଵକାର୍ଯ୍ଯସାଧନେ ସର୍ଵେ ଵ୍ଯଗ୍ରାଶ୍ଚ ଜଗତୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି।
ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକଂ ସନ୍ତାପଃ କର୍ମଣାଂ ନୃଣାମ୍
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ କଷ୍ଟ ସବୁ କର୍ମର ଫଳ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜ ନକା ଦାତାରଃ କର୍ମଣାଂ ଫଲମ୍ 1.14.
ହେ ଦେବତାମାନେ, ତିମେମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମର ଫଳ ଦେବାକୁ ଶକ୍ତ।
ନ ହି ଦେଵାତ୍ପରୋ ବନ୍ଧୁର୍ନ ହି ଦେଵାତ୍ପରୋ ବଲୀ
ଦେବତାମାନେଠାରୁ ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ କିଛି ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିଏ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵାନ୍ଦେଵାନହଂ ଯାଚେ ପତିଦାନଂ ମମେପ୍ସିତମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପତିକୁ ଫେରାଇ ଦେବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଯଦି ଦାସ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ମେ କାନ୍ତଦାନଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଯଦି ଦେବତାମାନେ ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ମୋ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେବେ,
ଶପିଷ୍ଯାମି ଚ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଦାରୁଣଂ ଦୁର୍ନିଵାରକମ୍
ତେବେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶାପ ଦେଇଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମାଲତୀ ସାଧ୍ଵୀ ଶୋକାର୍ତା ସୁରସଂସଦି
ଏପରି କହି, ମାଳତୀ ସତୀ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ଦେବସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ନ ସଦ୍ଯଃ ସୁଚିରେଣୈଵ ଧାନ୍ଯଂ କୃଷକଵନ୍ନୃଣାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: କୃଷକଙ୍କ ଧାନ ଯେପରି ସହଜରେ ପକେନାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପକେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଗୃହୀ ଚ କୃଷକଦ୍ଵାରା କ୍ଷତ୍ରେ ଧାନ୍ଯଂ ଵପେତ୍ସତି
ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ଚାଷୀ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଜମିରେ ଧାନ ବୁଆଁନ୍ତି।
କାଲେ ସୁପକ୍ଵଂ ଭଵତି କାଲେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତଦ୍ଗୃହୀ
ସମୟ ଆସିଲେ ଧାନ ପୁରା ଫଳିଯାଏ; ସମୟ ଆସିଲେ ଗୃହସ୍ଥ ସେଥିରୁ ଲାଭ କରନ୍ତି।