ଆଵିର୍ଭୂତା ତିରୋଭୂତା ସୃଷ୍ଟିରେଵ ତଦାଜ୍ଞଯା
ଆଗମନ ଓ ଅନ୍ତର୍ଧାନ, ସୃଷ୍ଟି ସବୁ ସେଇ ଆଜ୍ଞାରେ ହୁଏ।
ନାରାଯଣାଂଶୋ ଭଗଵାଞ୍ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ମହାବଲଃ
ଭଗବାନ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ, ମହାବଳଶାଳୀ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଵିଫଲା ତସ୍ଯ ନ ଭଵେତ୍ତୁ କଦାଚନ
ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେବେ ଫଳହୀନ ହେବ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ଶରଣଂ ଯାମି ତତ୍କଥମ୍
ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟତ ଜାଣି, ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି—କିପରି ନେବି?
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ରାଜେନ୍ଦ୍ରଃ ସମରଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ଏପରି କହି ରାଜା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଶତକୋଟିର୍ନୃପାଣାଂ ଚ ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ତ୍ରିଲକ୍ଷକମ୍
ସେଠାରେ ଏକଶଏ କୋଟି ରାଜା ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ଗଜପତି ଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵାନାଂ ଚ ଗଜାନାଂ ଚ ପଦାତୀନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ସେଠାରେ ଅନେକ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ସେନା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ବଭୂଵ ସ୍ତିମିତା ସାଧ୍ଵୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଗମନୋନ୍ମୁଖମ୍ । ଧୃତଵନ୍ତଂ ଚ ସନ୍ନାହମକ୍ଷଯଂ ସଶରଂ ଧନୁଃ ।। 3.34.
ସେ ସତୀ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ଅଚଳ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖୁଥିଲେ; ସେ ଅବିନାଶୀ କବଚ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାଗାରେ କ୍ଷଣଂ ତସ୍ଥୌ କୃତ୍ଵା କାନ୍ତଂ ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ସେ ରମଣୀ ମନୋରଞ୍ଜନ ଗୃହରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ରହି, ନିଜ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଧରିଥିଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭଵିଷ୍ଯଂ ମନସା ଚକ୍ରେ ଯଦ୍ଯତ୍ସ୍ଵାମିମୁଖାଚ୍ଛୁତମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଯେଉଁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପୁରତଃ ହୃତ୍ଵା ବାନ୍ଧଵାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵକିଂକରାନ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବାନ୍ଧବ ଓ ସେବକମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣିଲେ।
ଯୋଗେନ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ ଵାଯୁଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଯୋଗବଳରେ ସେ ଷଟ୍ଚକ୍ରକୁ ଭେଦି, ପ୍ରାଣକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଅବସ୍ଥିତ କଲେ।
ସ୍ଵାନ୍ତମାକୃଷ୍ଯ ଵିଷଯାଜ୍ଜଲବୁଦ୍ବୁଦସନ୍ନିଭାତ୍
ସେ ନିଜ ମନକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ, ଯେଉଁମାନେ ପାଣିର ବୁଲବୁଲି ପରି ଅସ୍ଥିର, ସେଠାରୁ ଦୂରେ ନେଲେ।
ଦ୍ଵିଵିଧଂ କର୍ମ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ନିର୍ମୂଲମପୁନର୍ଭଵମ୍
ସେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଯାହା ମୂଳହୀନ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ଦେଇଥାଏ।
ସ ରାଜା ତାଂ ମୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଲାପ ରୁରୋଦ ଚ
ସେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି କନ୍ଦିଲେ ଓ ବିଳାପ କଲେ।
ରାଜୋଵାଚ ସଚେତନା ମାଂ ପଶ୍ଯେତି ଵିଲପନ୍ତଂ ମୁହୁମୁର୍ହୁଃ
ରାଜା କହିଲେ — 'ମୁଁ ସଚେତନ ଅଛି, ମୋତେ ଦେଖ; ମୁଁ ପୁନିପୁନି ବିଳାପ କରୁଛି।'
ମନୋରମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗୃହଂ ଵ୍ରଜ
'ମନୋରମେ, ଉଠ; ମୋ ସହିତ ଘରକୁ ଚଳ।'
ମନୋରମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଶ୍ରୀଶୈଲଂ ଵ୍ରଜ ସୁନ୍ଦରି
'ମନୋରମେ, ଉଠ; ଶ୍ରୀଶୈଳକୁ ଯାଅ, ସୁନ୍ଦରୀ।'
ମନୋରମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଵ୍ରଜ ଗୋଦାଵରୀଂ ପ୍ରିଯେ 3.35.
'ମନୋରମେ, ଉଠ; ଗୋଦାବରୀକୁ ଯାଅ, ପ୍ରିୟା।'
ମନୋରମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ନନ୍ଦନଂ ଵ୍ରଜ ସୁନ୍ଦରି
'ମନୋରମେ, ଉଠ; ନନ୍ଦନକୁ ଯାଅ, ସୁନ୍ଦରୀ।'
ମନୋରମେ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ମଲଯଂ ଵ୍ରଜ ସୁନ୍ଦରି
'ମନୋରମେ, ଉଠ; ମଲୟକୁ ଯାଅ, ସୁନ୍ଦରୀ।'
ଶୀତେନ ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତେନ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ସେଠାରେ ଶୀତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଚଲୁଥିଲା।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମାଲେପନଂ କୁରୁ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇବା।
ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ ସୁମଧୁରଂ ଵଚନଂ ରଚଯ ପ୍ରିଯେ
ନୀ ମଧୁର ଓ ଅମୃତ ସମାନ କଥା କହ, ପ୍ରିୟା।
ନୃପସ୍ଯ ରୋଦନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ରାଜାଙ୍କର କାନ୍ଦନ ଶୁଣି, କଥା ଦେହ ଛାଡ଼ିଗଲା।
ତ୍ଵଂ ମହାଜ୍ଞାନିନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦତ୍ତାତ୍ରେଯପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମେ ମହାଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କର କୃପାରେ।
କମଲାଂଶା ଚ ସା ସାଧ୍ଵୀ ଜଗାମ କମଲାଲଯମ୍
ସେ ସତୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେଵ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହୌ ଶୋକଂ ନରାଧିପଃ
ଏହି କଥା ମାତ୍ର ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସଂସ୍କାରାଗ୍ନିଂ କାରଯିତ୍ଵା ପୁତ୍ରଦ୍ଵାରା ଦଦାହ ତାମ୍ 3.35.
ଶବଦାହ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ତିଆରି କରି, ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦାହ କରାଗଲା।
ନାନାଵିଧାନି ଦାନାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପୋଶାକ ଦେଲେ।