ତୈଲାଭ୍ଯଙ୍ଗିତମାତ୍ମାନମପଶ୍ଯଂ ଗର୍ଦଭୋପରି
'ମୁଁ ନିଜକୁ ତେଲ ଲଗାଇ, ଗଧା ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।'
ରକ୍ତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନଂ ଲୋହାଲଙ୍କାରଭୂଷିତମ୍
'ଲାଲ୍ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲି, ଲୋହା ଗହନା ପିନ୍ଧି ସଜିଥିଲି।'
ଭସ୍ମାଚ୍ଛନ୍ନାଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଜପାପୁଷ୍ପାନ୍ଵିତାଂ ସତି
'ପୃଥିବୀ ଛାଇଁ ଢାକି ଥିଲା, ତଥାପି ଜବା ଫୁଲ ରହିଥିଲା।'
ମୁକ୍ତକେଶାଂ ଚ ନୃତ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵିଧଵାଂ ଛିନ୍ନନାସିକାମ୍
'ଖୋଲା କେଶ, ନାକ କଟା, ବିଧବା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା।'
ସଶରାମଗ୍ନିରହିତାଂ ଚିତାଂ ଭସ୍ମସମନ୍ଵିତାମ୍
'ଶର ଓ ଅଗ୍ନି ବିନା, ଚିତା ଛାଇଁ ରେ ଢାକି ଥିଲା।'
ପକ୍ଵ ତାଲଫଲାକୀର୍ଣାଂ ପୃଥିଵୀମସ୍ଥିସଂଯୁତାମ୍
'ପକ୍କ ତାଳ ଫଳ ଛିଟିଯାଇଥିବା, ଅସ୍ଥି ମିଶିଥିବା ପୃଥିବୀ।'
ପର୍ଵତଂ ଲଵଣାନାଂ ଚ ରାଶୀଭୂତଂ କପର୍ଦକମ୍
'ଲୁଣର ପାହାଡ଼ ଓ କଉଡ଼ିର ଢେର ଦେଖିଲି।'
ଅଦୃଶଂ ପୁଷ୍ପିତଂ ଵୃକ୍ଷମଶୋକକରଵୀରଯୋଃ
'ମୁଁ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଓ କରବୀର ଗଛ ଦେଖିଲି।'
ଅପଶ୍ଯମମ୍ବରାତ୍ସୂର୍ଯ୍ଯମଣ୍ଡଲଂ ସମମ୍ପତଦ୍ଭୁଵି 3.34.
'ମୁଁ ଆକାଶରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ସିଧା ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲି।'
ଵିକୃତାକାରପୁରୁଷଂ ଵିକଟାସ୍ଯଂ ଦିଗମ୍ବରମ୍
'ବିକୃତ ଆକୃତିର, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଏକ ପୁରୁଷ ଦେଖିଲି।'
ବାଲା ଦ୍ଵାଦଶାଵର୍ଷୀଯା ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣଭୂଷିତା
ବାରହ ବର୍ଷର ଏକ ଝିଅ, ଭଲଭାବେ ପୋଷାକ ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧିଛି।
ଆଜ୍ଞାଂ ତ୍ଵଂ ଦେହି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦ୍ଗେହାଦ୍ଯାମି କାନନମ୍
ରାଜା, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମ ଘରୁ ବାହାରି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ।
ରୁଷ୍ଟୋ ଵିପ୍ରୋ ମାଂ ଶପତେ ସଂନ୍ଯାସୀ ଚ ତଥା ଗୁରୁଃ
କୃଧ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଓ ଗୁରୁ ମୋତେ ଶାପ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଚଞ୍ଚଲାନାଂ ଚ ଗୃଧ୍ରାଣାଂ କାକାନାଂ ନିକରୈଃ ସଦା
ଚଞ୍ଚଳ ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉଁ ଦଳ ସଦା ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
ପୀଡିତଂ ତୈଲଯନ୍ତ୍ରେଣ ଭ୍ରାମିତଂ ତୈଲକାରିଣା
ତେଲ ଚକାରେ ଦବାଯାଉଥିବା ପରି ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।
ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଗାଯକାଃ ସର୍ଵେ ଗାନଂ ଗାଯନ୍ତି ମେ ଗୃହେ
ମୋ ଘରେ ସମସ୍ତ ଗାୟକ ନାଚୁଛନ୍ତି ଓ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି।
ରମଣଂ କୁର୍ଵତୋ ଲୋକାନ୍କେଶାକେଶି ଚ କୁର୍ଵତଃ
ଲୋକମାନେ ମଜା କରୁଛନ୍ତି, କେହି କେହି କେଶକୁ କେଶରେ ଗୁଞ୍ଜାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ମୋଟକାନି ଚ ପିଣ୍ଡାନି ଶ୍ମଶାନଂ ଶଵସଂଯୁତମ୍
ମୋଟା ଭାତ ଗୋଲା ଓ ଶବରେ ଭରିଥିବା ଶ୍ମଶାନ ଦେଖିଲି।
କୃଷ୍ଣାମ୍ବରା କୃଷ୍ଣଵର୍ଣା ନଗ୍ନା ଵୈ ମୁକ୍ତକେଶିନୀ ।। 3.34.
କଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, କଳା ଚାମରା, ନଙ୍ଗା ଓ ଖୋଲା କେଶ ଥିବା ଝିଅ।
ନାପିତୋ ମୁଣ୍ଡତେ ମୁଣ୍ଡଂ ଶ୍ମଶ୍ରୁଶ୍ରେଣୀଂ ଚ ମେ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, କୌଣସି ନାପିତ ମୋର ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଦାଢ଼ି କଟେନାହିଁ।
ପାଦୁକା ଚର୍ମରଜ୍ଜୂନାମପଶ୍ଯଂ ରାଶିମୁଲ୍ବଣମ୍
ମୁଁ ଚର୍ମ ରସିରେ ବନାଇଥିବା ଚପ୍ପଳର ଏକ ଢେର ଦେଖିଲି।
ଵାତ୍ଯଯା ଘୂର୍ଣମାନଂ ଚ ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷଂ ତମୁତ୍ଥିତମ୍
ପବନରେ ହଲୁଚି ଥିବା ଏକ ଶୁଖିଲା ଗଛ ଉଭା ଥିଲା।
ଗ୍ରଥିତାଂ ମୁଣ୍ଡମାଲାଂ ଚ ଚୂର୍ଣମାନାଂ ଚ ଵାତ୍ଯଯା
ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ମୁଣ୍ଡମାଳା ଗୁଛି ଥିଲା।
ଭୂତପ୍ରେତା ମୁକ୍ତକେଶା ଵମନ୍ତଶ୍ଵ ହୁତାଶନମ୍
ଖୋଲା କେଶ ଥିବା ଭୂତ-ପ୍ରେତ ଅଗ୍ନି ଉଗଳୁଥିଲେ।
ଦଗ୍ଧଜୀଵଂ ଦଗ୍ଧଵୃକ୍ଷଂ ଵ୍ଯାଧିଗ୍ରସ୍ତଂ ନରଂ ପରମ୍
ପୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀ, ପୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗଛ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକ।
ଗେହପର୍ଵତଵୃକ୍ଷାଣାଂ ସହସା ପତନଂ ପରମ୍
ଘର, ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛ ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିଲେ।
କୁକ୍କୁରାଣାଂ ଶୃଗାଲାନାଂ ରୋଦନଂ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
କୁକୁର ଓ ଶିଆଳ ବାରମ୍ବାର ଉଲାହ ଦେଉଥିଲେ।
ଅଧଶ୍ଶିରସ୍ତୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵପାଦଂ ମୁକ୍ତକେଶଂ ଦିଗମ୍ବରମ୍
ମୁଣ୍ଡ ତଳେ, ପାଦ ଉପରେ, ଖୋଲା କେଶ ଓ ନଙ୍ଗା ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଥିଲି।
ଵିକୃତାକାରଶବ୍ଦଂ ଚ ଗ୍ରାମାଦୌ ଦେଵ ରୋଦନମ୍ 3.34.
ହେ ଦେବ, ଗାଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଜଣା ଶବ୍ଦ ଓ କାନ୍ଦଣ ଶୁଣାଯିବ।
ନୃପତେର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।