ସ୍ମରନ୍ତି ସାଧଵଃ ସନ୍ତୋ ଜପନ୍ତି ମୁନଯୋ ମୁଦା 1.13.
ସଜ୍ଜନମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସନ୍ତମାନେ ଜପ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ଶରଣାଗତଦୀନାର୍ତ୍ତପରିତ୍ରାଣପରାଯଣ
ତୁମେ ଶରଣାଗତ, ଦୁଃଖି, ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ପୂଜା ମେ ପୁତ୍ରଶାପେନ ଵିହତା ସାମ୍ପ୍ରତଂ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋର ପୂଜା ପୁତ୍ର ଉପରେ ଶାପ ଦେଇ ବାଧା ପାଇଛି।
ସର୍ଵାଧିକାରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଃ ପୁରା ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଧିକାର ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲା।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଶତମନ୍ଵନ୍ତରତପଃଫଲେନ ପୁଷ୍କରେ ପୁରା
ମହାଦେବ କହିଲେ: ପୁଷ୍କରରେ, ଶତ ମନ୍ବନ୍ତରର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ—
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଵା ଧନଂ ଵାଽପି ଵିଦ୍ଯା ଵା ଵିକ୍ରମୋଽଥଵା
—ସେ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ଯେଉଁଠି ଥାଉ—
ସର୍ଵାଜ୍ଞାତଂ ସର୍ଵଗୁପ୍ତମତ୍ଯନ୍ତଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପରମ୍
—ସମସ୍ତ ଅଜଣା, ଗୁପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜିନିଷ—
ଅହୋ ପତିଵ୍ରତାତେଜଃ ସର୍ଵେଷାଂ ତେଜସାଂ ପରମ୍
ହାଁ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କର ତେଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ଯାସ୍ଯତ୍ଯେଵଂଵିଧୋ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଃ ପୁରା ପ୍ରଭୋ
ଧର୍ମ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଏଭଳି ଧର୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲା।
ସପ୍ତମନ୍ଵନ୍ତରତପଃଫଲେନ ପରମେଶ୍ଵର
ସପ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ, ମହାପ୍ରଭୁ—
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଯୋଷିଚ୍ଛାପେନ ତତ୍ସର୍ଵମଧୁନା ଯାତି ମାଧଵ ।। 1.13.
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ମାଧବ, ଏବେ ଏକ ନାରୀର ଶାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସଂଯତାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ର ଭଯାର୍ଦିତାଃ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଯୂଯଂ ଗଚ୍ଛତ ତନ୍ମୂଲଂ ଵିପ୍ରରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ତୁମେମାନେ ସେ ମୂଳ କାରଣ ପାଖକୁ ଯାଅ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସୋନ୍ମୁଖାଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତାମେଵ ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵା ଦେଵୀଂ ମାଲାଵତୀଂ ସତୀମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦେବୀ ମାଳାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନାଂ ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଫୋରା ଲାଲ ସିନ୍ଦୂର ଲାଗିଥିଲା।
ପତିସେଵାମହାଧର୍ମଚିରସଞ୍ଚିତତେଜସା
ପତି ସେବାର ମହାଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ତେଜ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା।
ଯୋଗାସନଂ କୁର୍ଵତୀ ଚ ଶଵଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ଏକ ଯୋଗ ଆସନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ମୃତଦେହର ଛାତି ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ତର୍ଜନ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠକୋଟିଭ୍ଯାଂ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକମାଲିକାମ୍
ତାଙ୍କର ତର୍ଜନୀ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ମାଳା ଧରିଥିଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀଂ ରତ୍ନମାଲିନୀମ୍
ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୋଠ ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓ ରତ୍ନ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ବୃହନ୍ନିତମ୍ବଭାରାର୍ତ୍ତାଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍ 1.13.
ତାଙ୍କର ପ୍ରଶସ୍ତ କଟି ଭାର ବହୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଓ ସ୍ତନ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଏଵମ୍ଭୂତାଂ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାସ୍ତେ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ
ଏଭଳି ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଯଯୁର୍ମାଲାଵତୀମୂଲଂ ପରଂ ମଙ୍ଗଲଦାଯକାଃ
ସୌତି କହିଲେ: ସେମାନେ ମାଳାବତୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମାଲାଵତୀ ସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣନାମ ପ୍ରତିଵ୍ରତା
ଦେବତାମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ମାଳାବତୀ ନିଜ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ଓ ସମ୍ମାନରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣବାଲକଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦଣ୍ଡୀ ଛତ୍ରୀ ଶୁକ୍ଲଵାସା ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତା ଧରିଥିଲେ, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଟିଳକ ଲାଗିଥିଲା।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ରୋଵାସ ସଭାମଧ୍ଯେ ତାରାମଧ୍ଯେ ଯଥା ଶଶୀ
ସେ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଵୈ କେନ କର୍ମଣା
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସ୍ୱୟଂ ବିଧାତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବସ୍ଥିତ?
ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂହର୍ତ୍ତା ଶମ୍ଭୁରତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୁଃ
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସଂହାରକ ଶମ୍ଭୁ ସ୍ୱୟଂ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ।