ଅରେ ସୁରା ଯଜ୍ଞଭାଜୋ ଘୃତଂ ଭୋକ୍ତୁଂ କ୍ଷମା ଭୁଵି 1.13.
ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନିଅ, ପୃଥିବୀରେ ଘୃତ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ନାରାଯଣ ଜଗତ୍କାନ୍ତ ନାହମେଵ ଜଗଦ୍ବହିଃ
ହେ ନାରାୟଣ, ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ପ୍ରଜାପତେ ପୁତ୍ରଶାପାତ୍ତ୍ଵମପୂଜ୍ଯୋ ମହୀତଲେ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ହେ ଶମ୍ଭୋ ଜ୍ଞାନଲୋପଂ ତେ କରିଷ୍ଯାମି ଶପେନ ଚ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୋର ଶାପରେ ମୁଁ ତୁମର ଜ୍ଞାନ ହରିଦେବି।
ଯମାଧିକାରଂ ଦୂରେ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ଯମଙ୍କର ଅଧିକାରକୁ ଦୂରେ ଦେଇବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶପାମି ସର୍ଵାନତ୍ରୈଵ ଜରାଂ ଵ୍ଯାଧିଂ ଵିନାଽଧୁନା
ଏଠାରେ ଏବେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧା ଓ ରୋଗର ଶାପ ଦେଉଛି, ବିଳମ୍ବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୌଶିକୀତୀରେ ଚାଗଚ୍ଛଚ୍ଛପ୍ତୁମେଵ ତାନ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ କୌଶିକୀ ନଦୀ ତୀରକୁ ଶାପ ଦେବା ପାଇଁ ଗଲା।
ତାଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵପୁରୋଗମଃ
ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ପରମାତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ କାନ୍ତହେତୋଶ୍ଚ ମା ଦେଵାଞ୍ଛପେତ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ମାଧଵ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମାଧବ, ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ମରନ୍ତି ସାଧଵଃ ସନ୍ତୋ ଜପନ୍ତି ମୁନଯୋ ମୁଦା 1.13.
ସଜ୍ଜନମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସନ୍ତମାନେ ଜପ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ଶରଣାଗତଦୀନାର୍ତ୍ତପରିତ୍ରାଣପରାଯଣ
ତୁମେ ଶରଣାଗତ, ଦୁଃଖି, ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ପୂଜା ମେ ପୁତ୍ରଶାପେନ ଵିହତା ସାମ୍ପ୍ରତଂ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋର ପୂଜା ପୁତ୍ର ଉପରେ ଶାପ ଦେଇ ବାଧା ପାଇଛି।
ସର୍ଵାଧିକାରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଃ ପୁରା ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଧିକାର ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲା।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଶତମନ୍ଵନ୍ତରତପଃଫଲେନ ପୁଷ୍କରେ ପୁରା
ମହାଦେବ କହିଲେ: ପୁଷ୍କରରେ, ଶତ ମନ୍ବନ୍ତରର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ—
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଵା ଧନଂ ଵାଽପି ଵିଦ୍ଯା ଵା ଵିକ୍ରମୋଽଥଵା
—ସେ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ଯେଉଁଠି ଥାଉ—
ସର୍ଵାଜ୍ଞାତଂ ସର୍ଵଗୁପ୍ତମତ୍ଯନ୍ତଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ପରମ୍
—ସମସ୍ତ ଅଜଣା, ଗୁପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜିନିଷ—
ଅହୋ ପତିଵ୍ରତାତେଜଃ ସର୍ଵେଷାଂ ତେଜସାଂ ପରମ୍
ହାଁ, ପତିବ୍ରତା ନାରୀର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କର ତେଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ଯାସ୍ଯତ୍ଯେଵଂଵିଧୋ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଃ ପୁରା ପ୍ରଭୋ
ଧର୍ମ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଏଭଳି ଧର୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲା।
ସପ୍ତମନ୍ଵନ୍ତରତପଃଫଲେନ ପରମେଶ୍ଵର
ସପ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ତପସ୍ୟା ଫଳରେ, ମହାପ୍ରଭୁ—
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଯୋଷିଚ୍ଛାପେନ ତତ୍ସର୍ଵମଧୁନା ଯାତି ମାଧଵ ।। 1.13.
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ମାଧବ, ଏବେ ଏକ ନାରୀର ଶାପରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସଂଯତାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ଥୁସ୍ତତ୍ର ଭଯାର୍ଦିତାଃ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଯୂଯଂ ଗଚ୍ଛତ ତନ୍ମୂଲଂ ଵିପ୍ରରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ତୁମେମାନେ ସେ ମୂଳ କାରଣ ପାଖକୁ ଯାଅ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସୋନ୍ମୁଖାଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତାମେଵ ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵା ଦେଵୀଂ ମାଲାଵତୀଂ ସତୀମ୍
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦେବୀ ମାଳାବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନାଂ ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଫୋରା ଲାଲ ସିନ୍ଦୂର ଲାଗିଥିଲା।
ପତିସେଵାମହାଧର୍ମଚିରସଞ୍ଚିତତେଜସା
ପତି ସେବାର ମହାଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ତେଜ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା।
ଯୋଗାସନଂ କୁର୍ଵତୀ ଚ ଶଵଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ଏକ ଯୋଗ ଆସନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ମୃତଦେହର ଛାତି ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ତର୍ଜନ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠକୋଟିଭ୍ଯାଂ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକମାଲିକାମ୍
ତାଙ୍କର ତର୍ଜନୀ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ମାଳା ଧରିଥିଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀଂ ରତ୍ନମାଲିନୀମ୍
ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୋଠ ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓ ରତ୍ନ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।