ଶକ୍ରାଦଯଃ ସୁରଗଣାଃ କଲଯା ଯସ୍ଯ ସମ୍ଭଵାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର କିଛି ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ କ୍ଲୀବରୂପଂ ଚ ପୌରୁଷଂ ଚ ବିଭର୍ତି ଯଃ
ଯିଏ ନାରୀ, ନପୁଂସକ ଓ ପୁରୁଷ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଂ ଭାସ୍କରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶଶିରୂପଂ ହୁତାଶନମ୍
ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ରୂପ।
ଅନନ୍ତଵିଶ୍ଵସୃଷ୍ଟୀନାଂ ସଂହର୍ତାରଂ ଭଯଂକରମ୍
ଅନେକ ବିଶ୍ୱର ଭୟଙ୍କର ସଂହାରକ ଯିଏ।
ଯଃ କାଲଃ କାଲକାଲଶ୍ଚ କଲିର୍ବୀଜଂ ଚ କାଲଜଃ
ଯିଏ କାଳ, କାଳର କାଳ, କଳିଯୁଗ ଓ କାଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୀଜ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭୃଗୁଃ ପପାତ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏପରି କହି ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ପଡିଗଲେ।
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଯିଏ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢିଥାଏ,
ଶଂକର ଉଵାଚ କିଂ ଵା ତେଽହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵଦ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଏବେ ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଵଯସାଽତିଶିଶୁଂ ଶାନ୍ତଂ ଗୁଣେନ ଗୁଣିନାଂ ଵରମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବୟସରେ ଅତି ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଗୁଣରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
] ଭୃଗୁରୁଵାଚ ରେଣୁକାଽମ୍ବା ମେ ପରଶୁରାମୋଽହଂ ନାମତଃ ପ୍ରଭୋ
ଭୃଗୁ କହିଲେ: ରେଣୁକା ମା'ଙ୍କ ପୁଅ, ମୋର ନାମ ପରଶୁରାମ, ମହାପ୍ରଭୁ।
କ୍ରୀଣୀହି ମାଂ ଦଯାସିନ୍ଧୋ ଵିଦ୍ଯାପଣ୍ଯେନ କିଂକରମ୍
ଦୟାର ସାଗର, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଦାସ ଭାବେ ନିଅ।
ମୃଗଯାମାଗତଂ ଭୂପଂ ପିତା ମେ ଚୋପଵାସିନମ୍
ମୋ ପିତା ରାଜା ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ।
ରାଜା ତଂ କପିଲାଲୋଭାଦ୍ଘାତଯାମାସ ମନ୍ଦଧୀଃ
ମୂଢ଼ ରାଜା କପିଳା ଗାଁ ପାଇଁ ଲୋଭରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ମାତାଽନୁଗମନଂ ଚକ୍ରେ ହ୍ଯନାଥୋଽହଂ ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମୋ ମା' ପିତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବେ ମୁଁ ଅନାଥ।
ମଯା କୃତା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଚ ଶୋକେନୈଵାତିଦୁଷ୍କରା
ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଏକ ଅତି କଷ୍ଟ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିଲି।
କାର୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ହନିଷ୍ଯାମି ସମରେ ତାତଘାତକମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ୍ୟଙ୍କୁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ମାରିଦେବି।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଗାମୁଖଂ ହରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖି, ହର ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵଃ କୋପେନ ସାହସସ୍ତେ ମହାନ୍ବଟୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ — 'ତୁମେ ତିନି ସପ୍ତ ଥର କ୍ରୋଧରେ ବଡ଼ ସାହସ କରିଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି ନିଃଶସ୍ତ୍ରଃ ସହସ୍ରାର୍ଜୁନମୀଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ହଜାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ନାଥକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଦତ୍ତେନ ଶ୍ରୀହରେଃ କଵଚଂ ବଟୋ
ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କବଚ ତାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ହରେର୍ମ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ସଂସ୍ତଵନଂ ଯଃ ପଠେଚ୍ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ଦିନ ରାତି ହରିଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତବ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଅଯେ ଵିପ୍ର ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ କିଂ କରିଷ୍ଯତି ଶଂକରଃ
ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘରକୁ ଯାଅ; ଶଙ୍କର କଣ କରିବେ?
କାଲ୍ଯୁଵାଚ ଯଥା ହି ଵାମନଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ କରେଣାହର୍ତୁମିଚ୍ଛତି
କାଳୀ କହିଲେ — 'ଯେପରି ଏକ ଠିଆ ଚାନ୍ଦକୁ ହାତରେ ଧରିବାକୁ ଚାହେ—'
କୃତଯଜ୍ଞାନ୍ମହାପୁଣ୍ଯାନ୍ମହାବଲପରାକ୍ରମାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଗିଛି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ରଖିଛନ୍ତି—
ସ ତଯୋର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଶ୍ଚ ଶୋକତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଉଚ୍ଚରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ରୋଦନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଂକରଃ କରୁଣାନିଧିଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କାନ୍ଦିବା ଶୁଣି, ଶଙ୍କର — ଦୟାର ସାଗର—
ତଯୋରନୁମତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵେଶୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା—
ଶଂକର ଉଵାଚ ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ତେ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ — 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ।'
ଏଵଂଭୂତଂ ଚ କଵଚଂ ଦାସ୍ଯାମି ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
'ଏପରି ଏକ କବଚ ଦେବି, ଯାହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।'
ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନିର୍ଭୂପାଂ କରିଷ୍ଯସି ମହୀଂ ଦ୍ଵିଜ
ତୁମେ ତିନି ସପ୍ତ ଥର ଭୂମିକୁ ରାଜାମାନେ ବିନା କରିଦେବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ।