ଭୂତେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵୈ ରୁଦ୍ରଗଣୈଃ କ୍ଷେତ୍ରପାଲୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ନାୟକ, ରୁଦ୍ର ଗଣ, ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ତଦ୍ଵାମେ କାର୍ତ୍ତିକେଯଂ ଚ ଦକ୍ଷିଣେ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ ଅଂକେ ଦଦର୍ଶ କାନ୍ତାଂ ତାଂ ଗୌରୀଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯକାମ୍
ତାଙ୍କ ବାମପାଶେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଡାହାଣପାଶେ ଗଣେଶ୍ୱର, ଆଂକେ ପ୍ରିୟା ଗୌରୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା।
ନନାମ ସର୍ଵାନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପରଯା ମୁଦା
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସଗଦ୍ଗଦପଦଂ ଦୀନସ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଽତିକାତରଃ
କମ୍ପିଥିବା କଥା, ଦୁଃଖିତ, ଅଂଶୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ଅକ୍ଷରାକ୍ଷଯବୀଜଂ ଚ କିଂ ଵା ସ୍ତୌମି ନିରୀହକମ୍
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: କେଉଁ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ବିଜକୁ, କିମ୍ବା କେଉଁ ନିଷ୍କ୍ରିୟକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିବି?
ନ ଯୋଜନାଂ କର୍ତ୍ତୁମୀଶୋ ଦେଵେଶଂ ସ୍ତୌମି ମୂଢଧୀଃ
ମୁଁ ଷ୍ଟୁତି ରଚିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ, ତଥାପି ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି।
ଵାଗ୍ବୁଦ୍ଧିମନସାଂ ଦୂରଂ ସାରାତ୍ସାରଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ଯିଏ କଥା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନରୁ ଦୂର, ସାରର ସାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଯମାକାଶମିଵାଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯହୀନଂ ତଥାଽଵ୍ଯଯମ୍
ଯିଏ ଆକାଶର ଭଳି ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅବିନାଶୀ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯମତିସାଧ୍ଯଂ କୃପାନିଧିମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରାପ୍ତିଯୋଗ୍ୟ, ଅତି କଷ୍ଟରେ ପ୍ରାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଦୟାର ନିଧି ହେବାରୁ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଜୀଵିତମ୍
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳବତ୍ ହେଲା, ଏବଂ ଜୀବନ ଭଲଭାବେ କଟିଲା।
ଶକ୍ରାଦଯଃ ସୁରଗଣାଃ କଲଯା ଯସ୍ଯ ସମ୍ଭଵାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର କିଛି ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ କ୍ଲୀବରୂପଂ ଚ ପୌରୁଷଂ ଚ ବିଭର୍ତି ଯଃ
ଯିଏ ନାରୀ, ନପୁଂସକ ଓ ପୁରୁଷ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଂ ଭାସ୍କରସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶଶିରୂପଂ ହୁତାଶନମ୍
ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିର ରୂପ।
ଅନନ୍ତଵିଶ୍ଵସୃଷ୍ଟୀନାଂ ସଂହର୍ତାରଂ ଭଯଂକରମ୍
ଅନେକ ବିଶ୍ୱର ଭୟଙ୍କର ସଂହାରକ ଯିଏ।
ଯଃ କାଲଃ କାଲକାଲଶ୍ଚ କଲିର୍ବୀଜଂ ଚ କାଲଜଃ
ଯିଏ କାଳ, କାଳର କାଳ, କଳିଯୁଗ ଓ କାଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୀଜ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭୃଗୁଃ ପପାତ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏପରି କହି ଭୃଗୁ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ପଡିଗଲେ।
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁତଃ
ଯିଏ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢିଥାଏ,
ଶଂକର ଉଵାଚ କିଂ ଵା ତେଽହଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵାଞ୍ଛିତଂ ଵଦ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଏବେ ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଵଯସାଽତିଶିଶୁଂ ଶାନ୍ତଂ ଗୁଣେନ ଗୁଣିନାଂ ଵରମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ବୟସରେ ଅତି ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଗୁଣରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
] ଭୃଗୁରୁଵାଚ ରେଣୁକାଽମ୍ବା ମେ ପରଶୁରାମୋଽହଂ ନାମତଃ ପ୍ରଭୋ
ଭୃଗୁ କହିଲେ: ରେଣୁକା ମା'ଙ୍କ ପୁଅ, ମୋର ନାମ ପରଶୁରାମ, ମହାପ୍ରଭୁ।
କ୍ରୀଣୀହି ମାଂ ଦଯାସିନ୍ଧୋ ଵିଦ୍ଯାପଣ୍ଯେନ କିଂକରମ୍
ଦୟାର ସାଗର, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଦାସ ଭାବେ ନିଅ।
ମୃଗଯାମାଗତଂ ଭୂପଂ ପିତା ମେ ଚୋପଵାସିନମ୍
ମୋ ପିତା ରାଜା ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ।
ରାଜା ତଂ କପିଲାଲୋଭାଦ୍ଘାତଯାମାସ ମନ୍ଦଧୀଃ
ମୂଢ଼ ରାଜା କପିଳା ଗାଁ ପାଇଁ ଲୋଭରେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ମାତାଽନୁଗମନଂ ଚକ୍ରେ ହ୍ଯନାଥୋଽହଂ ଚ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମୋ ମା' ପିତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବେ ମୁଁ ଅନାଥ।
ମଯା କୃତା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଚ ଶୋକେନୈଵାତିଦୁଷ୍କରା
ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଏକ ଅତି କଷ୍ଟ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିଲି।
କାର୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ହନିଷ୍ଯାମି ସମରେ ତାତଘାତକମ୍
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ୍ୟଙ୍କୁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ମାରିଦେବି।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଗାମୁଖଂ ହରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖି, ହର ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ତ୍ରିସ୍ସପ୍ତକୃତ୍ଵଃ କୋପେନ ସାହସସ୍ତେ ମହାନ୍ବଟୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ — 'ତୁମେ ତିନି ସପ୍ତ ଥର କ୍ରୋଧରେ ବଡ଼ ସାହସ କରିଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ହନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି ନିଃଶସ୍ତ୍ରଃ ସହସ୍ରାର୍ଜୁନମୀଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ହଜାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ନାଥକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦତ୍ତଂ ଦତ୍ତେନ ଶ୍ରୀହରେଃ କଵଚଂ ବଟୋ
ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କବଚ ତାକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣ।