ଆଲଯସ୍ଯ ପୁରସ୍ତତ୍ର ସିଂହଦ୍ଵାରଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ସେଠି ମହଳର ସାମ୍ନାରେ ସିଂହଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ।
ଶୋଭିତଂ ଵେଦିକାଭିଶ୍ଚ ବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରତଃ ସଦା
ବାହାରେ ଓ ଭିତରେ ସବୁବେଳେ ବେଦିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ନାନାପ୍ରକାରଚିତ୍ରେଣ ଚିତ୍ରିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଆକର୍ଷକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ସେଠି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ମହାକରାଲଦନ୍ତାସ୍ଯୌ ଵିରକ୍ତୌ ରକ୍ତଲୋଚନୌ
ବଡ଼ ବିଭୀଷଣ ଦାନ୍ତ ଓ ମୁହଁ, ରକ୍ତ ଆଖି ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଭୂତିଭୂଷିତାଂଗୌ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାମ୍ବରୌ ଵରୌ
ତାଙ୍କର ଦେହ ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଓ ଉତ୍ତମ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶଧରୌ ଜ୍ଵଲନ୍ତୌ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବାଣ ଧରିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଥିଲେ।
ଵିନଯେନ ଵିନୀତଶ୍ଚ ଦୁର୍ଵିନୀତୌ ମହାବଲୌ
ବିନୟ ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର, କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଜୟ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃପାଯୁକ୍ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମାଜ୍ଞାଂ ଦଦତୁରୀଶ୍ଵରାନୁଚରୌ ଵରୌ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ସେବକ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଷୋଡଶ ଦ୍ଵାରୋ ଦଦର୍ଶ ସୁମନୋହରାଃ
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଦେଖିଲେ—ଷୋଳ ଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦ୍ୱାର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯାଦପଶ୍ଯଚ୍ଛୂଲିନଃ ସଭାମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୂଳଧାରୀ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ସଭାକୁ ନିହାରିଲେ।
ପାରିଜାତସୁଗନ୍ଧାଢ୍ଯଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତାମ୍
ପାରିଜାତ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାତାସରେ ସେ ସଭା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶଧରଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାମ୍ବରଂ ପରମ୍ ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତମ୍
ତିନି ଶୂଳ ଓ ବଣ୍ଡୁକ ଧାରଣ କରି, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରତ୍ନ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ରତ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ମହାଶିଵଂ ଶିଵକରଂ ଶିଵବୀଜଂ ଶିଵାଶ୍ରଯମ୍
ମହାଶିବ, ମଙ୍ଗଳର କାରଣ, ଶିବର ବିଜ, ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯଂ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାତରମ୍
ହାଲୁକ ହସ, ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କୃପା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ଜଟାଜାଲଂ ଦକ୍ଷକନ୍ଯାସମନ୍ଵିତମ୍
ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ସତୀଙ୍କ ସହିତ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ପଞ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଦେହ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ଆଖି।
ସ୍ତୂଯମାନଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରୈଃ ପରିସେଵିତମ୍
ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା, ସିଦ୍ଧମାନେ ସେବା କରୁଥିବା।
ଧ୍ଯାଯମାନଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ପରମ୍
ଯାହାକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ଚ ସର୍ଵାଦ୍ଯଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ ସୁସ୍ଵରଂ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଂ ତମୁଦ୍ଗାଯନ୍ତଂ ଗୁଣାର୍ଣଵମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦି, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇ ଅଂଶୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଗୁଣର ସାଗର।
ଭୂତେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଵୈ ରୁଦ୍ରଗଣୈଃ କ୍ଷେତ୍ରପାଲୈଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ନାୟକ, ରୁଦ୍ର ଗଣ, ଏବଂ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ତଦ୍ଵାମେ କାର୍ତ୍ତିକେଯଂ ଚ ଦକ୍ଷିଣେ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ ଅଂକେ ଦଦର୍ଶ କାନ୍ତାଂ ତାଂ ଗୌରୀଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯକାମ୍
ତାଙ୍କ ବାମପାଶେ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ଡାହାଣପାଶେ ଗଣେଶ୍ୱର, ଆଂକେ ପ୍ରିୟା ଗୌରୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା।
ନନାମ ସର୍ଵାନ୍ମୂର୍ଧ୍ନା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପରଯା ମୁଦା
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସଗଦ୍ଗଦପଦଂ ଦୀନସ୍ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଽତିକାତରଃ
କମ୍ପିଥିବା କଥା, ଦୁଃଖିତ, ଅଂଶୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ।
ପରଶୁରାମ ଉଵାଚ ଅକ୍ଷରାକ୍ଷଯବୀଜଂ ଚ କିଂ ଵା ସ୍ତୌମି ନିରୀହକମ୍
ପରଶୁରାମ କହିଲେ: କେଉଁ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ବିଜକୁ, କିମ୍ବା କେଉଁ ନିଷ୍କ୍ରିୟକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିବି?
ନ ଯୋଜନାଂ କର୍ତ୍ତୁମୀଶୋ ଦେଵେଶଂ ସ୍ତୌମି ମୂଢଧୀଃ
ମୁଁ ଷ୍ଟୁତି ରଚିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ମୋ ମନ ଭ୍ରମିତ, ତଥାପି ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି।
ଵାଗ୍ବୁଦ୍ଧିମନସାଂ ଦୂରଂ ସାରାତ୍ସାରଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ଯିଏ କଥା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନରୁ ଦୂର, ସାରର ସାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଯମାକାଶମିଵାଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯହୀନଂ ତଥାଽଵ୍ଯଯମ୍
ଯିଏ ଆକାଶର ଭଳି ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅବିନାଶୀ।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯମତିସାଧ୍ଯଂ କୃପାନିଧିମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରାପ୍ତିଯୋଗ୍ୟ, ଅତି କଷ୍ଟରେ ପ୍ରାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଦୟାର ନିଧି ହେବାରୁ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଜୀଵିତମ୍
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳବତ୍ ହେଲା, ଏବଂ ଜୀବନ ଭଲଭାବେ କଟିଲା।