ଅଥ ପୁତ୍ରଂ ରେଣୁକା ସା କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ତାପରେ ରେଣୁକା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଗଢି, ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ।
ଅଵିରୋଧୋ ଭଵାବ୍ଧୌ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ଏହି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ହେଉ।
ଅକର୍ତଵ୍ଯୋ ଵିରୋଧୋ ଵୈ ଦାରୁଣୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈଃ ସହ
ଭୟଙ୍କର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ସହିତ କେବେ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆଲୋଚ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୃଗୁଣା ଦିଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରିଣା
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଭୃଗୁ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କାନ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ଏମିତି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଛାତି ଉପରେ ଧରି ରଖିଲେ।
ଵହ୍ନିଂ ଦଦୌ ଚିତାଯାଂ ଚ ସ ରାମୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଚିତା ଉପରେ ଆଗୁନି ରଖିଲେ।
ରାମ ରାମେତି ରାମେତି ଵାକ୍ଯମୁଚ୍ଚାର୍ଯ୍ଯ ସା ସତୀ
ସେ ସତୀ ନାରୀ 'ରାମ, ରାମ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଭର୍ତୁର୍ନାମ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ତତ୍ରାଜଗ୍ମୁର୍ହରେଶ୍ଚରାଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନାମ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ସେବକମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧାରିଣୋ ଵନମାଲିନଃ
ସେମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ରଥେ କୃତ୍ଵା ରେଣୁକାଂ ତାଂ ଗତ୍ଵା ତେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍
ସେମାନେ ରେଣୁକାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ନେଇଗଲେ।
ତୌ ଦମ୍ପତୀ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତସ୍ଥତୁର୍ହରିସନ୍ନିଧୌ
ସେ ଦମ୍ପତି ହରିଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଥ ରାମୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ ଭୃଗୁଣା ସହ ନାରଦ
ତାପରେ ରାମ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଭୃଗୁ ଓ ନାରଦ ସହିତ,
ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଵାସାଂସି ଦିଵ୍ଯଶଯ୍ଯାଂ ମନୋରମାମ୍
ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମନୋହର ଦିବ୍ୟ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା—
ରତ୍ନଦୀପଂ ରୌପ୍ଯଶୈଲଂ ସୁଵର୍ଣାସନମୁତ୍ତମମ୍
ମଣିର ଦୀପ, ଚାଁଦିର ପାହାଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ ସୁନାର ସିଂହାସନ—
ଛତ୍ରଂ ଚ ପାଦୁକେ ଚୈଵ ଫଲଂ ମାଲ୍ଯଂ ମନୋହରମ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ସଃ
ଛତା, ପାଉଁଜୁଟି, ଫଳ ଓ ମନୋହର ମାଳା—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଧନ ଦେଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ଶାତକୁମ୍ଭଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି।
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେଠାରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖିଲେ।
ସିଦ୍ଧୈସ୍ତପଶ୍ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣୈର୍ଋଷୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ସେଠି ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରିଥିବା ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଂଗୀତମୁପଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଗୀଯମାନଂ ଚ ଗାଯକୈଃ
ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ତପସାଂ ଫଲଦାତାରଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦର ଦାତା।
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଜପନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତମ ବ୍ରହ୍ମା କୃଷ୍ଣ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମଵ୍ଯଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣନାମ ଭୃଗୁଃ ପୁରଃ
ସେ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭୃଗୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସାମ୍ନାରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଭୃଗୁରୁଵାଚ ପିତାମହସ୍ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ କଥଯାମି କିମ୍
ଭୃଗୁ କହିଲେ: ଆପଣ ଆମ ପ୍ରପିତାମହ, ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ କଣ କହିବି?
ମୃଗଯାମାଗତଂ ଭୂପଂ ପିତା ମେ ଚୋପଵାସିନମ୍
ମୋ ବାପା ଉପବାସ କରୁଛନ୍ତି, ରାଜା ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ସ ରାଜା କପିଲାଲୋଭାତ୍କାର୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯାର୍ଜୁନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ରାଜା କୃତାବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ନିଜେ କପିଳା ଗାଈ ପାଇଁ ଲୋଭ କଲେ।
ନିରୁଧ୍ଯ ବାଷ୍ପଂ ସ ପୁନରୁଵାଚ କରୁଣାନିଧିଃ
ସେ କରୁଣାର ସାଗର ନିଜ ଅଶୁ ଦମନ କରି ପୁଣି କହିଲେ।
ଅଧୁନାଽହମନାଥଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ମେ ମାତା ପିତା ଗୁରୁଃ
ଏବେ ମୁଁ ଅନାଥ, ଆପଣ ମୋର ମା, ବାପା ଓ ଗୁରୁ।
ଆଗତୋଽହଂ ତଵ ସଭାଂ ପ୍ରମାତୁର୍ମାତୁରାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ମୋର ମା ଓ ମାମୁଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଆପଣଙ୍କ ସଭାକୁ ଆସିଛି।
ସ ରାଜା ସ ଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସ ଦଯାଲୁର୍ଯଶସ୍କରଃ
ସେ ରାଜା ଧର୍ମିକ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଧନିଦୀନୌ ସମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଃ ପ୍ରଜାଂ ନ ଚ ପାଲଯେତ୍
ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ରକୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନଥିଲେ।