ନତ୍ଵାଽଽରୁରୋହ ଯାନଂ ସ ମୁନେଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଭାଶିଷଃ
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ନୃପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵେ ମୁନିଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ଚିଚ୍ଛିଦେ ଲୀଲଯା ନୃପଃ
ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ମୁନି, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ଚିକ୍ଷେପ ନୃପତିସ୍ତଞ୍ଜଘାନ ତଦା ମୁନିଃ
ରାଜା ଏକ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯୈଶ୍ଚ ଖଣ୍ଡଂ ଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ଚ ସଃ
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରେଣ ମୁନିନା ତେ ଚ ସର୍ଵେ ଵିଜୃମ୍ଭିତାଃ
ମୁନିଙ୍କ ଜ୍ରୁମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜମ୍ଭାଇ ଦେଇଲେ।
ରାଜାନଂ ନିଦ୍ରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଜଘାନ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ବୋଧଯିତ୍ଵା ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଏଇଥିବା ଦେଖି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ; ଜଗାଇ, ସାମ୍ନାକୁ ଆଣି, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନାରଦ
ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ, ରାଜା ପୁନି ସଚେତନ ହେଲେ।
ଜଗାମ କପିଲା ତ୍ରସ୍ତା ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଚ ରଣାଜିରାତ୍
ଭୟଭୀତ କପିଳା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଠାରେ ଫେରିଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ ଚିକ୍ଷେପ ମୁନୌ ତଦା
ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁନିଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନୃପସ୍ଯ ସଶରଂ ଧନୁଃ
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ତୀରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଅଥ ରାଜା ମହାକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵସମୀପତଃ
ତାପରେ ରାଜା, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ—
ଜଗ୍ରାହ ନତ୍ଵା ଦତ୍ତଂ ତଂ ସ ନତ୍ଵା ଶକ୍ତିମୁଲ୍ବଣାମ୍
ସେ ନମସ୍କାର କରି, ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନେଇଲେ।
ଯତ୍ତେଜଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ତେଜୋ ନାରାଯଣସ୍ଯ ଚ
ଯେ ତେଜ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର, ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କର ତେଜ—
ତତ୍ରୈଵାଵାହଯାମାସ ସ ଯୋଗୀ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ସେଠାରେ ଏହି ଯୋଗୀ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ତାହାକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷିପନ୍ତୀଂ ତାଂ ଦେଵା ହାହାକାରେଣ ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ତାଙ୍କୁ ଏହା ଛାଡ଼ିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ତାଂ ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା କାର୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯାର୍ଜୁନଃ ସ୍ଵଯମ୍
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ନିଜେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଵିଦାର୍ଯ୍ଯୋରୋ ମୁନେଃ ଶକ୍ତିର୍ଜଗାମ ହରିସନ୍ନିଧିମ୍
ବିଦାରୀୟ୍ୟ ମୁନିଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରିଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇଗଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସ ମୁନିଃ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ସେ ମୁନି ଅଚେତନ ହୋଇ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡିଦେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ମୁନିଂ ମୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୋଦ କପିଲା ମୁହୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁନିଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, କପିଳା ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ।
ସର୍ଵଂ ସା କଥଯାମାସ ଗୋଲୋକେ କୃଷ୍ଣମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ଭୃଗଵେ ପୁରା
ଯାହା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁରାତନକାଳରେ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ନତ୍ଵା ଚ କାମଧେନୂନାଂ ସମୂହଂ ସା ଜଗାମ ହ
କାମଧେନୁମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ରାଜା ତଂ ନିହତ୍ଯ ବୋଧଯିତ୍ଵା ସ୍ଵସୈନ୍ଯକମ୍
ତାପରେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ମାରି, ନିଜ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ପ୍ରାଣନାଥଂ ମୃତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜଗାମ ରେଣୁକା ସତୀ
ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସୁନି, ସତୀ ରେଣୁକା ଆସିଲେ।
ତତଃ ସା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ରୁରୋଦ ପତିଵ୍ରତା
ତାପରେ ସେ ପତିବ୍ରତା ମହିଳା ହୁଁଶ ଆଣି, କାନ୍ଦିଲେ ନାହିଁ।
ଆଜଗାମ ଭୃଗୁସ୍ତୂର୍ଣଂ କ୍ଷଣାଦ୍ଵୈ ପୁଷ୍କରାଦହୋ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା, ଭୃଗୁ ତୁରନ୍ତ ପୁଷ୍କରରୁ ଏଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମୋ ମୃତଂ ତାତଂ ଶୋକାର୍ତାଂ ଜନନୀଂ ସତୀମ୍
ରାମ, ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ମୃତ ଏବଂ ମାଆଁକୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖି—
ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ତତ୍ର ହେ ତାତ ଜନନୀତି ଚ
ସେଠାରେ ରାମ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ, 'ହେ ବାପା! ହେ ମାଆଁ!' ବୋଲି।
ରେଣୁକା ରାମମାଦାଯ ତୂର୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ରେଣୁକା ରାମଙ୍କୁ ନେଇ, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରିଲେ।
ରାମ ରାମ ମହାବାହୋ କ୍ଵ ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଵିହାଯ ଚ
‘ରାମ, ରାମ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଛାଡି କେଉଁଠି ଯିବି?’