ମୁକୁଟଂ ଚ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ଚ୍ଛତ୍ରଂ ସନ୍ନାହମେଵ ଚ
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରାଜାଙ୍କର ମୁକୁଟ, ଛତ୍ର ଓ କବଚ କାଟିଦେଲେ।
ମୁନିସ୍ତତ୍ସଚିଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନାଗାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଲୀଲଯା
ମୁନି ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସହ ନାଗାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶ କଲେ।
ମୁନିସ୍ତଂ ବୋଧଯାମାସ ସୁମନ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଲୀଲଯା
ମୁନି ସୁମନ୍ତୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିଦେଲେ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ନୃପଂ ତାଂଶ୍ଚ ମୋଚଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ମୁନି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ରାଜା କୋପାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଉଠି, ସାବଧାନରେ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ସମାଗତ୍ଯ ରଣସ୍ଥଲମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୁନିର୍ନନାମ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ରଣସ୍ଥଲେ
ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ମୁନିର୍ଯଯୌ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଚ ସ୍ଵ ଲୋକଂ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ମୁନି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ, ଓ କମଳୋଦ୍ଭବ ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଜଗାମ ମହାରଣ୍ଯେ ଜମଦଗ୍ନ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁନଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ପୁଣି ମହାବନରେ ଥିବା ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ରଥାନାଂ ଚ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ରଥିନାଂ ଦଶଲକ୍ଷକମ୍
ସେଠାରେ ଚାରି ଲକ୍ଷ ରଥ ଓ ଦଶ ଲକ୍ଷ ରଥୀ ଥିଲେ।
ରାଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ଜମଦଗ୍ନ୍ଯାଶ୍ରମଂ ମୁଦା
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ସବୁଦିକୁଁଠୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ସୈନ୍ଯଶବ୍ଦୈର୍ଵାଦ୍ଯଶବ୍ଦୈର୍ମହାକୋଲାହଲୈର୍ମୁନେ
ସେଠାରେ ସେନାର ଶବ୍ଦ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ଓ ବଡ଼ କୋଳାହଳ ହେଉଥିଲା, ମୁନି।
କୁଟୀଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ବଲଵାନ୍ଗୃହୀତ୍ଵା କପିଲାଂ ଶୁଭାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୁଭ କପିଳା ଗାଈକୁ ଧରିନେଲେ।
ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଶରଂ ଧନୁଃ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ଉଠିଲେ।
ଆଶ୍ରମସ୍ଥାଞ୍ଜନାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ନିର୍ମମେ ଶରଜାଲଂ ଚ ସ ମୁନିର୍ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ମୁନି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଏକ ବାଣର ଜାଲ ବନାଇଲେ।
ଅପରଂ ଶରଜାଲଂ ଚ ନିର୍ମମେ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ମହାନ୍ତ ମୁନି ଆଉ ଏକ ବାଣର ଜାଲ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମୁନିନା ଶରଜାଲେନ ସର୍ଵସୈନ୍ଯଂ ସମାଵୃତମ୍
ମୁନିଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ସେନା ଆବୃତ ହୋଇଗଲା।
ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ପୁରଃ
ରାଜା, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।
ନତ୍ଵାଽଽରୁରୋହ ଯାନଂ ସ ମୁନେଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଭାଶିଷଃ
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ନୃପୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵେ ମୁନିଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ଚିଚ୍ଛିଦେ ଲୀଲଯା ନୃପଃ
ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ମୁନି, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଶୂଲଂ ଚିକ୍ଷେପ ନୃପତିସ୍ତଞ୍ଜଘାନ ତଦା ମୁନିଃ
ରାଜା ଏକ ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ମୁନି ତୁରନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯୈଶ୍ଚ ଖଣ୍ଡଂ ଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ଚ ସଃ
ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରେଣ ମୁନିନା ତେ ଚ ସର୍ଵେ ଵିଜୃମ୍ଭିତାଃ
ମୁନିଙ୍କ ଜ୍ରୁମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜମ୍ଭାଇ ଦେଇଲେ।
ରାଜାନଂ ନିଦ୍ରିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଜଘାନ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ବୋଧଯିତ୍ଵା ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଗନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଏଇଥିବା ଦେଖି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ; ଜଗାଇ, ସାମ୍ନାକୁ ଆଣି, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନାରଦ
ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ, ରାଜା ପୁନି ସଚେତନ ହେଲେ।
ଜଗାମ କପିଲା ତ୍ରସ୍ତା ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଚ ରଣାଜିରାତ୍
ଭୟଭୀତ କପିଳା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଠାରେ ଫେରିଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ ଚିକ୍ଷେପ ମୁନୌ ତଦା
ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁନିଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନୃପସ୍ଯ ସଶରଂ ଧନୁଃ
ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ତୀରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।